Księga Powtórzonego Prawa 25:13 – znaczenie i zastosowanie

To prawo zakazywało używania nieuczciwych odważników i miar. Nie wolno ich było nawet przechowywać, ani w torbie, ani w domu (Księga Powtórzonego Prawa 25:13; Księga Powtórzonego Prawa 25:14). Gdyby mieli je pod ręką, łatwo ulegliby pokusie, by ich użyć. Nie wolno im było mieć jednego, większego odważnika i miary do kupowania, a drugiego, mniejszego, do sprzedawania. Oszukiwanie w jedną i w drugą stronę było występkiem, a każdy z tych sposobów oszustwa był wystarczająco zły sam w sobie.

Ten sam grzech popełniali ci, którzy zmniejszali efę, gdy sprzedawali zboże, a powiększali sykl, gdy przyjmowali zapłatę (Księga Amosa 8:5). Mieli natomiast używać pełnego i uczciwego odważnika, bo sama miara sprawiedliwości musi być sprawiedliwa. Jeśli jest nieuczciwa, staje się narzędziem ciągłego oszukiwania.

To prawo zostało już wcześniej ustanowione (Księga Kapłańska 19:35–36). Wspierają je dwa mocne argumenty. Po pierwsze, sprawiedliwość i uczciwość przynoszą Boże błogosławieństwo. Drogą do długiego życia i pomyślności jest uczciwe postępowanie we wszystkich sprawach. Uczciwość zawsze się opłaca.

Po drugie, oszustwo i niesprawiedliwość ściągają Boże przekleństwo (Księga Powtórzonego Prawa 25:16). Pan brzydzi się nie tylko samym złem, lecz także każdym, kto je czyni. Jakże nieszczęśliwy jest człowiek odrzucony przez swojego Stwórcę! Pismo Święte często pokazuje, jak bardzo Bóg nienawidzi oszustwa (Księga Przysłów 11:1; Księga Przysłów 20:10; Księga Przysłów 20:23). Apostoł mówi zaś, że Pan ukarze tych, którzy w jakiejkolwiek sprawie oszukują lub wykorzystują innych (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:6).

To także prawo dotyczące zgładzenia Amalekitów. Bóg miał odpłacić Amalekowi miarą, jaką Amalek odmierzył Izraelowi.

Krzywdę, którą Amalek wyrządził Izraelowi, należało pamiętać (Księga Powtórzonego Prawa 25:17–18). Gdy do niej doszło, Bóg nakazał ją zapisać (Księga Wyjścia 17:14–16), a teraz polecił zachować o niej pamięć. Nie chodziło o osobistą zemstę, bo tamto pokolenie już przeminęło, a ludzie żyjący wówczas nie mogli mścić się za krzywdy, których sami nie doznali. Chodziło o cześć Boga, którego znieważył Amalek, podnosząc rękę na Króla, przeciwko któremu wystąpił.

Postępowanie Amalekitów wobec Izraela było haniebne. Nie mieli żadnego dobrego powodu, by walczyć z Izraelem, i nie uprzedzili o ataku ani nie wypowiedzieli wojny. Zamiast tego napadli znienacka na lud, który dopiero co wyszedł z niewoli i zdawał się wędrować przez pustynię jedynie po to, by oddawać cześć Bogu. Ich atak był też okrutny: uderzyli w słabych i zmęczonych, czyli w tych, którym powinni byli pomóc.

Najbardziej tchórzliwi ludzie często bywają najbardziej okrutni, podczas gdy prawdziwej odwadze zwykle towarzyszy współczucie. Atak Amalekitów był również bezbożny, bo nie bali się Boga. Gdyby szanowali Boga Izraela, którego obecność widzieli w obłoku, albo obawiali się Jego sądu, o którym słyszeli w Egipcie, nie odważyliby się napaść na Izraelitów. Bóg traktuje krzywdę wyrządzoną Jego ludowi jak krzywdę wyrządzoną Jemu samemu. Szczególnie osądzi tych, którzy krzywdzą nowych i słabych wierzących, oraz sługi szatana próbujące odwieść ich od wiary, dręczyć ich lub gorszyć Jego najmniejszych.

Krzywda ta miała zostać ukarana w odpowiednim czasie (Księga Powtórzonego Prawa 25:19). Gdy Izrael zakończył wojny potrzebne do umocnienia królestwa i poszerzenia jego granic, miał wyruszyć na wojnę przeciw Amalekitom. Nie chodziło tylko o to, by ich przepędzić, lecz by ich zgładzić i zatrzeć pamięć o nich. Długa zwłoka Boga świadczyła o Jego cierpliwości, która powinna była skłonić Amalekitów do pokuty. Późniejsze zgładzenie ich potomków, tak długo po pierwotnym grzechu, pokazało jednak, jak poważnie Bóg traktuje ataki na swój lud. Cały świat mógł zobaczyć, że kto dotyka Bożego ludu, dotyka źrenicy Jego oka.

Od pierwotnego grzechu upłynęło niemal 400 lat, gdy Saul otrzymał nakaz wykonania tego wyroku (Pierwsza Księga Samuela 15). Bóg go odrzucił, bo nie wykonał nakazu do końca i oszczędził część potępionego narodu. Zlekceważył w ten sposób nie tylko szczegółowe polecenia Samuela, lecz także nakaz dany przez Mojżesza wiele lat wcześniej, o którym musiał wiedzieć. Później Dawid zadał Amalekitom kolejne dotkliwe straty, a za czasów Ezechiasza potomkowie Symeona wybili pozostałych przy życiu (Pierwsza Księga Kronik 4:43). Gdy Bóg sądzi, zwycięża.