Księga Powtórzonego Prawa 25:1 – znaczenie i zastosowanie

To wskazówka dla sędziów dotycząca karania winowajców (Księga Powtórzonego Prawa 25:1-3). Gdy ktoś został oskarżony o przestępstwo, oskarżyciel i oskarżony mieli stanąć razem przed sędziami, aby sprawę można było rozstrzygnąć sprawiedliwie. Jeśli dowody były niewystarczające, oskarżony miał zostać uniewinniony. To właśnie znaczy „uznać sprawiedliwego za niewinnego” — chodzi o osobę, która w oczach sądu ma rację. Jeśli oskarżenie zostało udowodnione, wyrok przeciwko oskarżonemu potwierdzał też, że oskarżyciel słusznie wniósł zarzut.

Jeśli oskarżonego uznano za winnego, należało wydać przeciwko niemu wyrok. Polecenie „potępisz winowajcę” oznacza, że winny miał zostać skazany. Ułaskawienie winnego jest dla Pana równie odrażające jak potępienie niewinnego (Księga Przysłów 17:15). Jeśli przestępstwo nie było na tyle poważne, by zasługiwało na karę śmierci, winowajcę należało wychłostać. Wiele praw Bożych nie określało konkretnej kary, a Żydzi później uznawali złamanie większości z nich za karane chłostą.

Kara miała być wymierzana uroczyście, a nie jako hałaśliwe publiczne upokorzenie na ulicy. Miała być wykonana podczas rozprawy, w obecności sędziego, i z taką starannością, by można było policzyć uderzenia. Według przekazów żydowskich, podczas wykonywania kary główny sędzia odczytywał na głos fragmenty Księgi Powtórzonego Prawa 28:58-59 i Księgi Powtórzonego Prawa 29:9, a kończył słowami z Księgi Psalmów 78:38 o Bogu pełnym współczucia, który przebaczył winę. W ten sposób kara stawała się poważnym aktem religijnym, mającym przestrzec innych i, jeśli to możliwe, skłonić winowajcę do poprawy.

Kara miała też odpowiadać ciężarowi przestępstwa. Niektóre grzechy były wyraźnie poważniejsze od innych, dlatego winowajca miał otrzymać wiele uderzeń, jeśli zasługiwał na taką karę. Być może właśnie do tego nawiązuje fragment Ewangelii Łukasza 12:47-48. Jednak liczba uderzeń nigdy nie mogła przekroczyć czterdziestu (Księga Powtórzonego Prawa 25:3). Zwykle wymierzano trzydzieści dziewięć, jak wspomina Paweł (2 List do Koryntian 11:24). Prawdopodobnie pomijano jedno uderzenie, by uniknąć pomyłki w liczeniu, nie dochodzić do najsurowszej dopuszczalnej granicy albo ze względu na sposób używania bicza.

Powodem ustanowienia tego limitu było to, by „twój brat nie wydawał ci się godny pogardy”. Nawet karanego człowieka należało traktować jak brata (2 List do Tesaloniczan 3:15). Ten miłosierny limit miał chronić jego godność jako Izraelity. Nie wolno traktować ludzi jak psy ani patrzeć z góry na tych, których Bóg może jeszcze uznać za cennych.

Jest też nakaz dla rolników, by nie powstrzymywali wołów od jedzenia podczas pracy, jeśli pasza była w zasięgu (Księga Powtórzonego Prawa 25:4). Przykład wołu młócącego zboże odnosi się do wszystkich podobnych sytuacji, a prorok Ozeasz nawiązuje do tego samego obrazu (Księga Ozeasza 10:11). Ten nakaz zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ Nowy Testament dwukrotnie się do niego odwołuje, ucząc, że lud Boży powinien należycie wspierać osoby pełniące posługę (1 List do Koryntian 9:9-10; 1 List do Tymoteusza 5:17-18).

W swoim dosłownym znaczeniu prawo uczy troski o zwierzęta, które dla nas pracują. Należy dawać im nie tylko to, czego potrzebują, by żyć, lecz także pozwolić im korzystać z owoców ich pracy. Uczymy się z tego, by uczciwie i życzliwie traktować wszystkich, którzy nam służą. Powinniśmy nie tylko troszczyć się o ich utrzymanie, lecz także okazywać im szacunek i dodawać im otuchy, zwłaszcza tym, którzy trudzą się wśród nas, głosząc słowo i nauczając, ponieważ pracują dla dobra naszych dusz.