Księga Powtórzonego Prawa 22:13 – znaczenie i zastosowanie

Te przepisy należą do siódmego przykazania. Powściągają cielesne pożądliwości, przewidując kary za grzechy, które walczą z duszą. Po pierwsze, jeśli mężczyzna, powodowany pożądaniem innej kobiety, próbował pozbyć się żony, oczerniając ją i fałszywie oskarżając, że nie była dziewicą, gdy ją poślubił, jego kłamstwo miało zostać ujawnione, a on sam ukarany (Księga Powtórzonego Prawa 22:13–19). Nie wiemy, jakiego dokładnie dowodu używano, by wykazać jego kłamstwo, i nie musimy znać szczegółów. Ludzie, dla których ustanowiono to prawo, rozumieli je. Wystarczy wiedzieć, że ten niegodziwy mąż, który próbował zniszczyć dobre imię własnej żony, miał zostać wychłostany i ukarany grzywną, a ponadto na zawsze pozbawiony prawa do rozwodu z nią.

Mógł się z nią rozwieść, jeśli tego chciał, bo prawo na to zezwalało (Księga Powtórzonego Prawa 24:1), musiałby jednak wtedy zwrócić jej posag. Gdyby więc chciał zaoszczędzić te pieniądze i wyrządzić jej jeszcze większą krzywdę, niszcząc jej dobre imię, zasługiwałby na surową karę. Powinien też na zawsze utracić prawo do rozwodu z nią. Im bliżsi są nam ludzie, tym większym grzechem jest kłamać na ich temat i szargać ich reputację. Oczernianie własnego brata, syna tej samej matki, nazywa się poważnym występkiem (Księga Psalmów 50:20). Jeszcze gorsze jest oczernianie własnej żony lub własnego męża, którzy są z nami w pewnym sensie jednym ciałem. Doprawdy, nieczysty ptak kala własne gniazdo.

Czystość, czyli wierność zasadom moralnym w sferze seksualnej, jest zarówno zaszczytem, jak i cnotą. Wszystko, co budzi podejrzenia w tej dziedzinie, przynosi wielki wstyd i hańbę. Niemal bardziej niż w jakiejkolwiek innej sprawie powinniśmy strzec dobrego imienia własnego i innych. Rodzice również powinni czuć się odpowiedzialni za obronę reputacji swoich dzieci, bo ich dobre imię jest częścią dobrego imienia rodziców.

Po drugie, jeśli okazało się, że kobieta poślubiona jako dziewica nią nie była, miała zostać ukamienowana przed drzwiami domu ojca (Księga Powtórzonego Prawa 22:20–21). Gdyby grzech popełniła przed zaręczynami, nie traktowano by go jako przestępstwa zagrożonego karą śmierci. Mimo to zasługiwała na śmierć za oszukanie mężczyzny, którego poślubiła, ponieważ świadomie pozwoliła mu wierzyć, że jest czysta i skromna. Niektórzy sądzą, że kara ta dotyczyła tylko sytuacji, gdy grzech popełniono po zaręczynach, ponieważ wiele osób zaręczało się, zanim doszło do pełnego zawarcia małżeństwa.

Prawo to stanowiło dla młodych kobiet wyraźne ostrzeżenie, by uciekały od grzechu seksualnego. To, co ukryto przed ślubem i co nie zniweczyło zawarcia małżeństwa, prawdopodobnie wyszłoby na jaw później, przynosząc trwały wstyd i całkowitą ruinę. Prawo przypominało też rodzicom, że powinni zrobić wszystko, co w ich mocy, aby zachować czystość swoich dzieci. Powinni udzielać im mądrych rad, dawać dobry przykład, chronić je przed złym towarzystwem, modlić się za nie i stawiać im potrzebne granice. Jeśli dzieci popełnią grzech seksualny, rodzice muszą z bólem i wstydem patrzeć, jak wyrok zostaje wykonany pod ich własnymi drzwiami. Określenia „hańbiący czyn w Izraelu” użyto właśnie w odniesieniu do tego grzechu, gdy dopuściła się go Dina (Księga Rodzaju 34:7). Każdy grzech jest głupotą, ale grzech seksualny jest szczególną głupotą, zwłaszcza gdy dochodzi do niego w Izraelu, pośród ludu, który uważa się za święty.

Po trzecie, jeśli jakikolwiek mężczyzna, żonaty lub nieżonaty, współżył z zamężną kobietą, oboje mieli ponieść śmierć (Księga Powtórzonego Prawa 22:22). To prawo zostało już wcześniej ustanowione (Księga Kapłańska 20:10). Jeśli jednak żonaty mężczyzna współżył z niezamężną kobietą, grzech nie był tej samej miary i nie karano go śmiercią, ponieważ nie wprowadzał do rodziny dziecka, które nie było jego, a przedstawiano je jako prawowite.

Po czwarte, młoda kobieta zaręczona, lecz jeszcze niezamężna, nie znajdowała się już całkowicie pod opieką przyszłego męża. Dlatego prawo zapewniało jej szczególną ochronę czystości. Jeśli dobrowolnie oddała się mężczyźnie, ona i mężczyzna, który z nią zgrzeszył, mieli ponieść śmierć (Księga Powtórzonego Prawa 22:23–24). Zakładano, że wyraziła zgodę, jeśli do zdarzenia doszło w mieście, gdzie pomoc mogła szybko nadejść, gdyby zawołała. Milczenie uznawano za zgodę. Warto pamiętać, że ludzie często ulegają pokusie, niezależnie od tego, co mówią, jeśli nie korzystają z dostępnej im pomocy, by się jej oprzeć.

Sam fakt, że znaleziono ją w mieście, miejscu spotkań i rozrywki, choć powinna była pozostać pod opieką ojca, przemawiał przeciwko niej. Osoby, które niepotrzebnie wystawiają się na pokusę, często ponoszą tego konsekwencje, jeśli zostaną przyłapane, zanim zdążą się zorientować. Dina straciła dobre imię, bo chciała zaspokoić ciekawość, przyglądając się córkom tej ziemi. Na mocy tego prawa nawet Dziewica Maryja stanęłaby w obliczu publicznego oskarżenia i śmierci, gdyby Bóg nie rozwiał wątpliwości Józefa, posyłając anioła.

Jeśli kobietę zmuszono i nie wyraziła zgody, śmierć miał ponieść mężczyzna, który ją zgwałcił, natomiast młoda kobieta była niewinna i należało ją uwolnić od wszelkiej winy (Księga Powtórzonego Prawa 22:24–27). Zakładano, że jeśli do zdarzenia doszło na polu, z dala od sąsiadów, wołała o pomoc, ale nie było tam nikogo, kto mógłby jej pomóc. Ponadto pobyt na polu, w odludnym miejscu, nie wystawiał jej na pokusę w taki sam sposób. Prawo to uczy nas kilku rzeczy. Cierpimy za zło, które sami popełniamy, a nie za zło wyrządzone nam. Nic nie jest grzechem, jeśli wola nie bierze w nim w pewnej mierze udziału. Powinniśmy też oceniać innych przychylnie, chyba że fakty wyraźnie wskazują na coś innego. Podpowiada nam to zarówno miłość, jak i poczucie sprawiedliwości. Nawet jeśli nikt nie słyszał jej wołania, należało przyjąć, że wołała, bo gdyby to robiła, i tak nikt nie mógłby jej usłyszeć.

Powinniśmy też zrozumieć, że nasza czystość powinna być dla nas równie cenna jak życie. Gdy ktoś na nią nastaje, wołanie o pomoc tak, jakby chodziło o morderstwo, nie jest czymś niewłaściwym, bo sprawa jest równie poważna. Uczy nas to także, jak postępować, gdy szatan kusi nas do zła. Gdziekolwiek jesteśmy, powinniśmy wołać do nieba o pomoc: „Ratuj mnie, Panie, bo doznaję przemocy”. Możemy mieć pewność, że tam zostaniemy wysłuchani, tak jak Paweł, któremu Pan powiedział, że Jego łaska mu wystarczy.

Po piąte, jeśli niezaręczoną młodą kobietę zmuszono w ten sposób, mężczyzna, który ją skrzywdził, miał zapłacić grzywnę. Otrzymywał ją ojciec kobiety, a jeśli on i młoda kobieta wyrazili zgodę, mężczyzna miał ją poślubić i nigdy się z nią nie rozwodzić, niezależnie od tego, jak bardzo niższy był jej status lub jak bardzo później przestałaby mu się podobać — tak jak Tamar przestała się podobać Amnonowi po tym, jak ją zgwałcił (Księga Powtórzonego Prawa 22:28–29). Miało to zniechęcać do tak niegodziwego postępowania, o którym wstyd nawet czytać i pisać.

Zakaz poślubiania wdowy po ojcu lub niestosownej bliskości z żoną ojca, został tu powtórzony (Księga Powtórzonego Prawa 22:30; por. Księga Kapłańska 18:8). Jak zauważa biskup Patrick, prawdopodobnie miało to krótko przypomnieć Izraelitom, by starannie przestrzegali wszystkich zawartych tam praw zakazujących małżeństw kazirodczych, skoro właśnie ten zakaz wyróżniono jako dotyczący najbardziej haniebnego z takich czynów. Apostoł mówi o nim: „Nie wspomina się o tym nawet wśród pogan” (Pierwszy List do Koryntian 5:1).