Księga Powtórzonego Prawa 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Życzliwość, jaką Bóg nakazał okazywać wrogowi (Księga Wyjścia 23:4), tym bardziej należy okazywać sąsiadowi, nawet jeśli nie był Izraelitą. To prawo jest zgodne z podstawowymi zasadami uczciwości. Uczy, że powinniśmy traktować innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.

Po pierwsze, zagubione zwierzęta gospodarskie należało odprowadzić do właściciela albo do miejsca, z którego zabłąkały się (Księga Powtórzonego Prawa 22:1–2). Był to wyraz troski o zwierzę, które podczas błąkania się było narażone na niebezpieczeństwo. Był to także przejaw życzliwości i szacunku wobec właściciela, a nawet sprawiedliwości, bo wynikał z zasady, by postępować wobec innych tak, jak chcielibyśmy, żeby oni postępowali wobec nas. Wiara powinna czynić nas dobrymi sąsiadami, gotowymi zrobić dla każdego wszystko, co może mu pomóc.

Nie należało przy tym zważać na trud ani koszty. Jeśli ktoś wiedział, do kogo należy zwierzę, miał sam je odprowadzić. Nie wystarczyło powiadomić właściciela, żeby przyszedł po swoją własność, bo zanim by dotarł, zwierzę mogłoby doznać krzywdy. Jeśli właściciel był nieznany, należało zatrzymać zwierzę i karmić je, aż uda się go odnaleźć.

Skoro należało tak troszczyć się o wołu lub osła sąsiada, który zabłąkał się, o ileż bardziej powinniśmy troszczyć się o osobę, która oddaliła się od Boga i zaniedbała swoje obowiązki. Powinniśmy zrobić, co w naszej mocy, by pomóc jej zawrócić (List Jakuba 5:19) i łagodnie przywrócić ją na właściwą drogę, uważając przy tym także na siebie (List do Galatów 6:1).

Po drugie, należało zwrócić właścicielowi zagubione przedmioty (Księga Powtórzonego Prawa 22:3). Żydzi mówią, że osoba, która znalazła cudzą własność, miała publicznie ogłaszać jej znalezienie trzy lub cztery razy, jak robiono w tamtych czasach i robi się do dziś. Niektórzy uważali, że jeśli właściciela nie udało się odnaleźć, znalazca mógł zatrzymać te rzeczy. Niektórzy uczeni twierdzą jednak, że dobrze byłoby przekazać ubogim równowartość znalezionej własności.

Po trzecie, należało pomagać zwierzętom gospodarskim, które znalazły się w potrzebie (Księga Powtórzonego Prawa 22:4). Wymagało tego współczucie dla zwierzęcia, bo człowiek miłosierny troszczy się o życie zwierzęcia, nawet jeśli ono do niego nie należy. Wymagały tego także miłość i przyjaźń wobec sąsiada, bo nie wiemy, jak szybko sami możemy potrzebować jego pomocy. Jeden członek ciała może powiedzieć drugiemu, że w tej chwili go nie potrzebuje, ale nie może twierdzić, że nigdy nie będzie go potrzebować.