List do Kolosan 2:9 – znaczenie i zastosowanie

„W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała” – ten fragment Listu do Kolosan mówi o czymś zadziwiającym. Apostoł opisuje Boga, który przyjął kształt dostępny dla oczu, dłoni i łez. Dla serca ma to szczególne znaczenie, bo uczucia zawsze mieszkają w ciele: w zmęczeniu, w drżących rękach, w ścisku w gardle. Ciało nie jest tu przeszkodą między Bogiem a człowiekiem, lecz miejscem, w którym cała Pełnia stała się bliska. Warto zauważyć, że w tym samym liście, w Księdze Kolosan 2:2, Paweł pragnie, by serca doznały pokrzepienia. Ta zbieżność daje wiele do myślenia komuś, kto szuka pociechy. Ten, w którym mieszka cała Pełnia, sam zechciał nosić ludzką naturę i zna od środka to, co składa się na człowiecką słabość. Ciężar pozostaje prawdziwy, a Bóg nie patrzy na niego z dystansu. Kiedy bolesne uczucia wydają się zbyt wielkie, ten werset pokazuje, że Boża bliskość nie jest pojęciem abstrakcyjnym. Ma konkretny kształt, który sięga aż do najbardziej cielesnych doświadczeń człowieka. Pełnia Boga nie czeka na nas na progu wzniosłości, lecz przychodzi tam, gdzie ludzkie serce najbardziej drży.

„W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała” — zdanie to skupia uwagę na tym, kim jest Chrystus. Paweł nie przedstawia Go jako jednego z wielu pośredników do Boga ani jako człowieka obdarzonego jedynie szczególną mądrością. Pełnia Bóstwa mieszka w Nim cieleśnie: Bóg objawia się w Chrystusie rzeczywiście, a nie jako idea oderwana od ludzkiego życia. To ważne w kontekście Listu do Kolosan. Paweł właśnie wskazuje Chrystusa jako tajemnicę Boga, w którym ukryte są skarby mądrości i poznania, a zaraz potem ostrzega przed nauką odrywającą ludzi od Niego. Wniosek nie brzmi, że wszelkie poszukiwanie wiedzy jest złe, lecz że żadna ludzka teoria nie może zastąpić Chrystusa ani uzupełnić rzekomego braku w Nim. Dalszy werset mówi, że wierzący zostali napełnieni w Chrystusie. Nie oznacza to, że stają się boscy w taki sam sposób jak On. Kluczowa jest różnica między Pełnią, która należy do Chrystusa, a pełnią otrzymywaną przez wierzących w zjednoczeniu z Nim. To w Nim znajduje się wystarczająca podstawa wiary.

Ten werset mówi, że cała pełnia mieszka w Chrystusie. W Nim, a nie w ludziach, systemach ani nawet w najlepszych radach, znajduje się wszystko, czego człowiek szuka. Słowa „Bóstwo, na sposób ciała” wskazują, że Bóg przyszedł w ludzkiej naturze i stał się dostępny w konkretnym życiu. Kontekst listu jest konkretny. Apostoł ostrzega przed filozofią opartą na ludzkiej tradycji i żywiołach świata, a nie na Chrystusie. Niebezpieczne było szukanie mądrości i bezpieczeństwa w czymś, co nie może ich dać. Pełnia nie jest zbiorem dobrych rzeczy zebranych z różnych stron, lecz Tym, który jest Głową wszelkiej Zwierzchności i Władzy (List do Kolosan 2:10). W codziennych wyborach wygląda to zwyczajnie. Ktoś, kto przed trudną decyzją zbiera opinie, poradniki i gotowe schematy, może w końcu zgubić własny osąd i pokój. Gdy jednak punktem odniesienia jest Chrystus, dobre rady pozostają pomocne, lecz nie zajmują miejsca ostatniego słowa. Słowo „ciało” przypomina, że Bóg nie pozostał w sferze idei. Wszedł w zwyczajność ludzkich dni, w zmęczenie, pracę i relacje. Dlatego pełnia, którą w Nim odnajdujemy, nie oddala nas od codzienności, lecz ją ogarnia i w niej działa.

Paweł skupia uwagę na Chrystusie: w Nim mieszka cała Pełnia, „Bóstwo, na sposób ciała”. Nie chodzi o rozproszony ślad Boga ani o jedną z wielu dróg do mądrości. W Chrystusie Bóg objawia się w pełni, a Jego obecność przyjmuje ludzką, cielesną postać. Wieczność nie pozostaje więc odległą ideą: spotyka ludzkie życie w osobie Jezusa. W sąsiednich wersetach Paweł nazywa Chrystusa tajemnicą Boga, w której ukryte są skarby mądrości i wiedzy. Zarazem przypomina wspólnocie, że jej życie jest zakorzenione w Nim. Obraz korzeni mówi o wierze, która czerpie życie z Chrystusa, zamiast szukać pełni w naukach odrywających ją od Niego. Werset nie obiecuje, że każde cierpienie zniknie ani że wierzący od razu zrozumieją wszystko. Wskazuje, gdzie znajduje się pełnia: nie w ludzkiej wszechwiedzy, lecz w Chrystusie. To tam wiara może mieć grunt pod stopami, także wobec pytań, które pozostają otwarte.