List do Kolosan 2:13 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł pokazuje tu, jak wielkie przywileje mają chrześcijanie w porównaniu z Żydami.

Śmierć Chrystusa jest naszym życiem: „A was, którzy umarliście w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, Bóg ożywił razem z Chrystusem, przebaczając nam wszystkie grzechy” (List do Kolosan 2:13). Życie w grzechu jest stanem duchowej śmierci. Ci, którzy żyją w grzechu, są w nim martwi. Tak jak śmierć fizyczna oznacza oddzielenie duszy od ciała, tak śmierć duchowa oznacza oddzielenie duszy od Boga i Jego przychylności. A tak jak ciało po śmierci ulega rozkładowi, tak grzech niszczy i wypacza duszę.

Umarły nie może pomóc sobie o własnych siłach. Podobnie człowiek pogrążony w grzechu jest bezsilny pod względem moralnym. Zachowuje naturalne zdolności jako człowiek, ale nie ma mocy duchowej, dopóki Bóg nie obdarzy go nowym życiem. Słowa te odnoszą się przede wszystkim do świata pogan, który żył w nieprawości. Poganom brakowało obrzezania ciała, byli obcy przymierzom obietnicy i nie mieli Boga na świecie (List do Efezjan 2:11–12). Z powodu swego nieobrzezania byli martwi w grzechach.

Może to również wskazywać na duchowe nieobrzezanie, czyli skażony stan ludzkiej natury. W tym sensie słowa te pokazują, że jesteśmy martwi w oczach prawa i martwi w naszym obecnym stanie. Być martwym w oczach prawa znaczy być skazanym, jak człowiek, którego skazano już na śmierć. Grzesznicy, obciążeni winą za grzech, podlegają wyrokowi prawa i są już potępieni (Ewangelia Jana 3:18). Być martwym w swoim stanie znaczy mieć nieuświęcone, nieobrzezane serce. Taki jest nasz naturalny stan.

Przez Chrystusa my, którzy byliśmy martwi w grzechach, zostajemy ożywieni. Oznacza to, że Bóg w pełni zapewnił usunięcie winy za grzech oraz złamanie jego mocy i panowania. Zostajemy ożywieni razem z Chrystusem, ponieważ jesteśmy z Nim zjednoczeni i upodobnieni do Niego. Śmierć Chrystusa oznacza śmierć naszych grzechów, a Jego zmartwychwstanie daje życie naszym duszom.

Przez Niego otrzymujemy także przebaczenie grzechów: Bóg przebaczył nam wszystkie występki. Przebaczenie jest częścią naszego nowego życia. Darowanie winy jest dla winowajcy jak ocalenie życia. Dokonuje się to dzięki zmartwychwstaniu Chrystusa, a także Jego śmierci: umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, czyli abyśmy zostali uznani za prawych przed Bogiem (List do Rzymian 4:25).

Wszystko, co występowało przeciwko nam, zostało usunięte. Chrystus zapewnił nam prawne uwolnienie od „zapisu zobowiązań”, który nas obciążał (List do Kolosan 2:14). Może chodzić o obowiązek poniesienia kary, wynikający z winy za grzech. Przekleństwo prawa jest jak spisany przeciwko nam akt oskarżenia, podobny do napisu na ścianie pałacu Baltazara. Prawo ogłaszało przekleństwo nad każdym, kto nie wytrwał we wszystkim. Ten zapis oskarżał nas w najmocniejszy sposób, bo groził wieczną zgubą.

Ten ciężar został zdjęty, gdy Chrystus wykupił nas od przekleństwa prawa, sam stając się za nas przekleństwem (List do Galatów 3:13). Usunął oskarżenie ciążące nad wszystkimi, którzy pokutują i wierzą. Gdy przybito Go do krzyża, niejako przybito tam razem z Nim także przekleństwo. Nasze wewnętrzne zepsucie również zostaje ukrzyżowane z Chrystusem mocą Jego krzyża. Gdy wspominamy śmierć Pana Jezusa i widzimy Go przybitego do krzyża, powinniśmy dostrzec, że oskarżający nas zapis został usunięty.

Może jednak chodzić o prawo ceremonialne, czyli o „zapis nakazów”: zbiór przepisów dotyczących obrzędów i przykazań (List do Efezjan 2:15). Prawo to było dla Żydów ciężarem, a dla pogan murem oddzielającym ich od nich. Pan Jezus usunął je i przybił do swojego krzyża, kończąc jego obowiązywanie, tak by wszyscy mogli zobaczyć, że nie jest już wymagane. Gdy nadeszła rzeczywistość, którą zapowiadały, cienie przeminęły. Prawo to zostało zniesione, a to, co się starzeje i niszczeje, jest bliskie zniknięcia (List do Hebrajczyków 8:13). Słowa te nawiązują do dawnego sposobu unieważniania dokumentu zobowiązania: przekreślano zapis albo przebijano go gwoździem.

Chrystus odniósł także w naszym imieniu wspaniałe zwycięstwo nad mocami ciemności: rozbroił zwierzchności i władze, wystawił je na publiczne pośmiewisko i zatriumfował nad nimi (List do Kolosan 2:15). Tak jak przekleństwo prawa było przeciwko nam, tak przeciwko nam działała także moc szatana. Chrystus stanął przed Bogiem jako Sędzią i wykupił nas z rąk sprawiedliwości, płacąc należną cenę. Z rąk szatana, wykonawcy wyroku, wykupił nas natomiast przez swoją moc i potężnym ramieniem. Poprowadził jeńców w triumfalnym pochodzie.

Umierający Odkupiciel pokonał diabła i wszystkie moce piekielne oraz pozbawił je siły. Zapowiadała to już pierwsza obietnica: zmiażdżenie pięty Chrystusa podczas Jego cierpienia było zarazem zmiażdżeniem głowy węża (Księga Rodzaju 3:15). To wzniosłe i majestatyczne słowa. Zatrzymajmy się i przyjrzyjmy temu wielkiemu wydarzeniu. Odkupiciel zwyciężył przez śmierć. Jego korona cierniowa stała się niejako koroną zwycięstwa.

Rozbroił ich, złamał moc diabła oraz pokonał go i obezwładnił. Wystawił ich też publicznie na widok, skazując na hańbę przed aniołami i ludźmi. Królestwo diabła nigdy wcześniej nie otrzymało tak dotkliwego ciosu jak ten, który zadał mu Pan Jezus. Przywiązał ich do kół swojego rydwanu i ruszył w triumfalnym pochodzie, zwyciężając i dążąc do kolejnych zwycięstw, niczym zwycięski rzymski wódz wracający z bitwy. Zatriumfował nad nimi przez krzyż i swoją śmierć albo, jak odczytują to niektórzy, w samym sobie, własną mocą. Sam tłoczył prasę wina i nikt z ludu Mu nie towarzyszył.