List do Kolosan 1:9 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł kontynuuje modlitwę za wierzących w Kolosach. Usłyszał o nich dobre wieści i modlił się, by jeszcze bardziej wzrastali. Nie była to jednorazowa modlitwa. Pisze: „Nie przestajemy się za was modlić”. Być może nie otrzymywał od nich częstych wiadomości, ale nieustannie przedstawiał ich Bogu.

Prosi, by zostali napełnieni poznaniem woli Boga, wszelką mądrością i duchowym zrozumieniem. Najcenniejsze jest poznanie tego, co mamy czynić. Umysł pełen informacji na nic się nie przyda, jeśli nie prowadzą one do posłuszeństwa. Musimy znać wolę Boga, aby ją wypełniać. Nasze poznanie staje się prawdziwym błogosławieństwem, gdy towarzyszy mu mądrość, dzięki której potrafimy odnieść ogólną prawdę do konkretnych sytuacji i właściwie postępować w każdej potrzebie.

Chrześcijanie powinni dążyć do tego, by wzrastać w takim poznaniu. Nie wystarczy znać wolę Boga tylko częściowo. Powinniśmy coraz lepiej ją poznawać, wzrastać w łasce i w poznaniu naszego Pana i Zbawiciela (Drugi List Piotra 3:18). Nie chodzi o powierzchowną wiedzę, ale o coraz głębsze zrozumienie, które kształtuje całe życie.

Paweł modli się także o właściwe postępowanie. Dobra znajomość prawdy nie pomaga, jeśli nie towarzyszy jej dobre życie. Nasze zrozumienie jest prawdziwie duchowe, gdy znajduje wyraz w codziennym postępowaniu. Dlatego apostoł prosi, by wierzący postępowali w sposób godny Pana i we wszystkim Mu się podobali (List do Kolosan 1:10). Oznacza to życie odpowiadające więzi, jaka łączy ich z Chrystusem, oraz wyznaniu wiary w Niego. Gdy życie jest zgodne z wiarą, podoba się Bogu i przynosi uznanie ludzi prawych.

Paweł dodaje, że mają wydawać owoc w każdym dobrym uczynku. Do tego właśnie powinniśmy dążyć. Same dobre słowa nie wystarczą bez dobrych czynów. Powinniśmy często czynić dobro i angażować się w każdy jego rodzaj, nie tylko ten łatwy, bezpieczny czy wygodny. Potrzebna jest wytrwała i niezachwiana gotowość do wypełniania całej woli Boga. Im więcej owoców przynosimy przez dobre uczynki, tym bardziej wzrastamy w poznaniu Boga. „Kto chce pełnić Jego wolę, pozna, czy ta nauka pochodzi od Boga” (Ewangelia Jana 7:17).

Następnie Paweł modli się, aby wierzący byli umacniani wszelką mocą, stosownie do chwalebnej potęgi Boga (List do Kolosan 1:11). Potrzebują siły, by opierać się pokusom szatana i wypełniać każdy obowiązek. Pociechą jest świadomość, że źródłem tej siły jest Bóg, pełen mocy, a nawet chwalebnej potęgi. Wszędzie tam, gdzie jest życie duchowe, potrzebna jest także duchowa siła, by podejmować wszystkie działania, do których ono prowadzi.

Być umocnionym oznacza otrzymać dzięki łasce Boga wszystko, co potrzebne do każdego dobrego dzieła, i dzięki tej samej łasce być chronionym przed każdym złym. To zdolność do wypełniania obowiązków i zachowania prawości. Siłę tę daje Duch Święty, bo zostajemy umocnieni Jego mocą w wewnętrznym człowieku (List do Efezjan 3:16). Bóg posługuje się swoim słowem, a przez modlitwę prosimy o tę siłę i ją otrzymujemy. Sam apostoł, dzięki żarliwej modlitwie, otrzymał łaskę wystarczającą do swoich zadań. Skoro obietnice Boga nie mają granic, nasze nadzieje i prośby również nie powinny być ograniczone.

Paweł modli się, aby wierzący zostali umocnieni mocą. Może to brzmieć jak powtórzenie, ale chodzi o to, by otrzymali potężne umocnienie, którego źródło jest poza nimi. „Wszelką mocą” oznacza siłę potrzebną do zadań i prób, które stają przed nami. Nie chodzi o to, że sami stajemy się wszechmocni. Otrzymujemy wystarczającą łaskę na każdy obowiązek, każdą próbę i każdą potrzebę. Siła pochodzi od Boga, zgodnie z Jego chwalebną potęgą, Jego własną, pełną łaski i doskonałą mocą, a nie stosownie do naszej słabości. Gdy Bóg obdarza, czyni to w sposób godny siebie.

Szczególnym celem tego umocnienia jest wytrwanie w cierpieniu. Paweł modli się, aby wierzący zostali umocnieni do wszelkiej wytrwałości i cierpliwości, z radością (List do Kolosan 1:11). Prosi nie tylko o to, by w trudnych chwilach otrzymali wsparcie, ale by zostali do nich umocnieni, bo także w cierpieniu wciąż pozostaje wiele do zrobienia. Ci, których umacnia moc Boga, otrzymują siłę potrzebną do pełnej wytrwałości. Gdy wytrwałość dopełnia swego dzieła (List Jakuba 1:4), nie tylko znosimy trudności, lecz przyjmujemy je jako pochodzące od Boga i dziękujemy Mu za nie. „Zostało wam dane […] cierpieć” (List do Filipian 1:29). Gdy dobrze znosimy liczne trudności, nawet bardzo ciężkie, jest to wytrwałość w pełni.

Obejmuje ona także cierpliwe znoszenie cierpienia przez długi czas. Nie chodzi jedynie o to, by przez krótki czas trwać niezłomnie, lecz by wytrwać tak długo, jak Bóg dopuszcza próbę. A wszystko to ma się dokonywać z radością. Jesteśmy wezwani, by radować się w cierpieniu, z radością przyjmować utratę majątku i cieszyć się, że uznano nas za godnych cierpieć dla imienia Chrystusa. W trudach życia potrzebujemy zarówno wytrwałości, jak i radości. Nie bylibyśmy w stanie tego osiągnąć o własnych siłach, lecz tylko dzięki łasce Boga, która nas umacnia.