List do Kolosan 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Pozdrowienie, które Paweł kieruje do Kolosan w Liście do Kolosan 1:2, łatwo przeczytać jako formułę na początku listu. Warto jednak zatrzymać się przy jego treści: „łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca!”. Zanim apostoł powie cokolwiek o wierze czy o tym, czego wspólnota ma się trzymać, nazywa to, co pochodzi od Boga. Łaska i pokój nie są nagrodą za dobrze przeżyty tydzień ani zapłatą za wysiłek. Płyną od Ojca, który jest blisko swoich dzieci. Adresaci zostali nazwani świętymi i wiernymi w Chrystusie braćmi. Ci ludzie tworzyli kruche, codzienne wspólnoty, w których mogli mierzyć się ze zmęczeniem, niepewnością i zwykłym ciężarem dnia. Słowo nie obiecuje, że trudności znikną. Mówi natomiast, że Bóg przychodzi do ludzi dokładnie tam, gdzie się znajdują, i wypowiada dar, zanim cokolwiek innego zostanie powiedziane. Pokój pojawia się tu jako dar, który Bóg Ojciec kieruje do wspólnoty i do każdego, kto do niej należy. Nie wynika on z tego, że człowiek najpierw uspokoi własne serce. Źródło leży w Ojcu, który wychodzi naprzeciw jako pierwszy. Dlatego ten spokój może być prawdziwy także wtedy, gdy codzienność pozostaje ciężka.

Adresatami listu są „święci i wierni w Chrystusie” mieszkający w Kolosach. Paweł nie rozdziela tu dwóch grup: chodzi o wspólnotę należącą do Chrystusa, której członkowie są zarazem określeni jako święci i wierni. „Święci” nie oznacza ludzi bez winy, lecz tych, którzy należą do Boga; „wierni” podkreśla ich trwanie przy Chrystusie. To określenie wspólnoty, nie pochwała doskonałości każdego z osobna. Ważne jest także połączenie miejsca z tożsamością: Kolosy są ich konkretnym domem, ale ostatecznym punktem odniesienia pozostaje Chrystus. Wiara nie unosi ich ponad codzienne życie, tylko nadaje mu wspólny kierunek. Kolejne wersety rozwijają ten obraz, wspominając o ich wierze w Chrystusie i miłości do wszystkich świętych. Pozdrowienie „łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca” nie jest jedynie uprzejmą formułą. Wskazuje źródło dobra, którego wspólnota nie wytwarza sama: pochodzi ono od Boga. Łaska i pokój stoją więc u początku listu jako dar, a nie nagroda za osiągniętą doskonałość. Wersetu nie należy jednak odczytywać jako obietnicy braku konfliktów; mówi o życzeniu i duchowym źródle życia wspólnoty.

Ten werset otwiera list, zanim pojawi się w nim jakakolwiek rada. Paweł nazywa adresatów świętymi i wiernymi w Chrystusie, czyli opisuje ich tożsamość, a nie ich zasługi. Nie chwali ich za doskonałość. Zwykli ludzie w zwykłym mieście zostają nazwani braćmi, a ta bliskość w Chrystusie wyznacza ich codzienność. Życie w tej wierze zaczyna się od tego, co zostało dane. Pozdrowienie wypowiada: „łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca”. Źródło obu darów leży poza człowiekiem. Ma to praktyczne znaczenie, bo ktoś, kto wie, czyim jest dzieckiem, inaczej podchodzi do obowiązków. Może uczciwie wykonywać pracę bez lęku, że bez tego przestanie być uznany. Pokój w tym powitaniu nie oznacza życia bez trudności. Paweł pisze do ludzi, którzy mieli swoje napięcia, i nie obiecuje im spokojnych dni. Mówi o pokoju, którego źródłem jest Bóg, a nie okoliczności. Ten werset pokazuje też, że list zaczyna się od daru, zanim przejdzie do wezwania. Codzienna wierność może wyrastać z tego, co Bóg już dał.

Paweł zwraca się do „świętych i wiernych w Chrystusie” mieszkających w Kolosach. Świętość nie oznacza tu ludzi bez skazy, lecz wspólnotę należącą do Boga i zakorzenioną w Chrystusie. Ich wiara ma konkretny adres: żyją w określonym mieście, pośród zwyczajnych spraw, a zarazem ich przynależność sięga dalej niż miejsce i czas. Pozdrowienie łączy łaskę z pokojem i wskazuje ich źródło: Boga, którego Paweł nazywa Ojcem. Łaska jest darem, nie zapłatą za doskonałość; pokój zaś wyrasta z relacji z Bogiem, choć sam werset nie obiecuje, że życie wspólnoty będzie wolne od trudności. Te słowa otwierają list, w którym Paweł dziękuje za wiarę Kolosan i miłość do świętych, a także wspomina o nadziei odłożonej dla nich w niebie. W tym krótkim pozdrowieniu spotykają się więc dwa porządki: codzienna obecność w Kolosach i nadzieja, której horyzontem jest Bóg. Wieczność nie unieważnia miejsca, w którym człowiek żyje. Nadaje mu głębszy wymiar: wspólnota może wzrastać w wierze i miłości, otrzymując życie z łaski oraz pokój od Ojca.