List do Kolosan 1:3 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu Paweł przechodzi do głównej części listu i rozpoczyna ją od podziękowania Bogu za to, co usłyszał o tamtejszych wierzących. Nie spotkał ich osobiście i zna ich sytuację jedynie z relacji innych osób.

Dziękuje Bogu za nich, ponieważ przyjęli Ewangelię Chrystusa i okazali Mu prawdziwą wierność. Zwróć uwagę, że modląc się za nich, Paweł również dziękuje za nich Bogu. Wdzięczność powinna być częścią każdej modlitwy, a wszystko, co napełnia nas radością, powinno skłaniać nas do dziękowania Bogu.

Paweł dziękuje Bogu, Ojcu naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Dziękując, powinniśmy zwracać się do Boga jako do Boga, bo to Jemu składamy podziękowania i do Niego się modlimy. Jest On także Ojcem naszego Pana, Jezusa Chrystusa, a wszelkie błogosławieństwo otrzymujemy za pośrednictwem Chrystusa. Bóg jest Ojcem Chrystusa, a także naszym Ojcem. To dodaje nam odwagi, gdy do Niego przychodzimy: możemy patrzeć na Niego jak na Ojca Chrystusa i naszego Ojca, Boga Chrystusa i naszego Boga (Ewangelia Jana 20:17).

Paweł dziękuje Bogu za łaskę działającą w Kolosanach, która świadczyła o tym, że Bóg okazał im swoją łaskę. Usłyszał o ich wierze w Chrystusa Jezusa, miłości do wszystkich świętych oraz nadziei zachowanej dla nich w niebie (List do Kolosan 1:4–5). Wiara, nadzieja i miłość to najważniejsze łaski w życiu chrześcijańskim i słuszne tematy zarówno modlitwy, jak i uwielbienia.

Dziękuje Bogu za ich wiarę w Chrystusa Jezusa: zostali doprowadzeni do tego, by w Niego uwierzyć, wyznawać wiarę w Niego i powierzyć Mu swoje dusze, ufając temu, czego dokonał. Dziękuje Bogu także za ich miłość. Oprócz miłości, którą jesteśmy winni wszystkim ludziom, szczególną miłością powinniśmy darzyć świętych, czyli naszych współwyznawców (Pierwszy List Piotra 2:17). Powinniśmy kochać wszystkich wierzących i okazywać prawdziwą życzliwość ludziom, którzy postępują dobrze, nawet jeśli różnimy się z nimi w mniej istotnych sprawach i dostrzegamy w nich wiele słabości.

Niektórzy rozumieją tę miłość jako troskę o świętych znajdujących się w potrzebie. Jest ona jednym z przejawów i dowodów chrześcijańskiej miłości. Paweł dziękuje Bogu także za ich nadzieję, zachowaną dla nich w niebie (List do Kolosan 1:5). Niebo jest nazwane ich nadzieją, ponieważ właśnie na nie czekają: na błogosławioną nadzieję (List do Tytusa 2:13). Wierzący otrzymują wiele w tym świecie, ale znacznie więcej jest dla nich zachowane w niebie.

Mamy powód, by dziękować Bogu za nadzieję nieba, którą mają dobrzy chrześcijanie, czyli za ich pewne oczekiwanie przyszłej chwały. Ich wiara w Chrystusa i miłość do świętych były kształtowane przez tę niebiańską nadzieję. Im bardziej kierujemy serca ku nagrodzie, która czeka nas w przyszłym świecie, tym chętniej będziemy wykorzystywać ziemskie dobra, by czynić dobro.

Po uwielbieniu Boga za te łaski Paweł dziękuje Mu również za środki, dzięki którym Kolosanie je otrzymali. Usłyszeli o tej nadziei w słowie prawdy Ewangelii. Ewangelia jest słowem prawdy, któremu możemy bezpiecznie powierzyć nasze dusze, ponieważ pochodzi od Boga prawdy i Ducha prawdy. Jest wiernym przesłaniem, a Paweł nazywa ją także prawdziwą łaską Bożą (List do Kolosan 1:6).

Wysłuchanie słowa prawdy jest wielkim miłosierdziem, ponieważ najważniejszą rzeczą, której nas ono uczy, jest szczęście nieba. Ewangelia objawia życie wieczne (Drugi List do Tymoteusza 1:10). Kolosanie usłyszeli o nadziei zachowanej w niebie dzięki słowu prawdy Ewangelii. Ewangelia dotarła do nich, podobnie jak do całego świata, i nadal przynosi owoc, także wśród nich (List do Kolosan 1:6). Jest głoszona pośród narodów i przynosi tam owoc, zgodnie z poleceniem Chrystusa, by głosić ją wszystkim narodom i całemu stworzeniu.

Każdy, kto słyszy Ewangelię, powinien wydawać jej owoc: być jej posłuszny i pozwolić, by kształtowała jego przekonania i postępowanie. Takie było pierwsze wezwanie głoszone ludziom: by wydawali owoce godne nawrócenia (Ewangelia Mateusza 3:8). Nasz Pan mówi też, że jeśli znamy te rzeczy, jesteśmy błogosławieni, gdy je wypełniamy (Ewangelia Jana 13:17). Wszędzie, dokąd dociera Ewangelia, powinna wydawać owoc ku czci i chwale Boga. Przynosi owoc wśród Kolosan, ale tak samo dzieje się wśród innych ludzi. Bylibyśmy w błędzie, sądząc, że pociecha i korzyści płynące z Ewangelii są przeznaczone tylko dla nas.

Paweł wspomina następnie o słudze, dzięki któremu Kolosanie uwierzyli: o Epafrasie, ich wiernym nauczycielu (List do Kolosan 1:7–8). Mówi o nim z wielkim szacunkiem, aby Kolosanie go pokochali. Nazywa go swoim współsługą. Oznacza to nie tylko, że służyli temu samemu Panu, lecz także, że wykonywali tę samą pracę. Wspólnie pracowali w służbie Pana, choć jeden był apostołem, a drugi zwyczajnym sługą.

Paweł nazywa Epafrasa także swoim umiłowanym współsługą. Wszyscy słudzy Chrystusa powinni się wzajemnie miłować. To cenny dar, że łączy ich ta sama służba. Paweł opisuje Epafrasa jako wiernego sługę Chrystusa dla Kolosan, który wywiązał się z powierzonego mu zadania i wypełnił swoją posługę wśród nich. Chrystus jest naszym prawdziwym Panem, a my jesteśmy Jego sługami. Paweł nie mówi, że Epafras jest ich sługą, lecz że jest sługą Chrystusa dla nich. Służy z upoważnienia i powołania Chrystusa, a czyni to dla dobra ludzi.

Paweł dodaje też, że Epafras przekazał mu o nich dobrą wiadomość: opowiedział o ich miłości w Duchu (List do Kolosan 1:8). Paweł poleca Epafrasa, wskazując na szczerą miłość, jaką Kolosanie darzyli Chrystusa i wszystkich należących do Niego. Była to miłość wzbudzona w nich przez Ducha i zgodna z duchem Ewangelii. Wierni słudzy cieszą się, gdy mogą dobrze mówić o tych, którym służą.