List do Kolosan 1:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset mówi o Chrystusie coś, co łatwo przeoczyć wśród zdań o stworzeniu i pojednaniu. Apostoł nie opisuje tu jedynie tego, co Chrystus zrobił, lecz to, czym jest wobec całej rzeczywistości. On jest przed wszystkim, a wszystko w Nim ma istnienie. Poprzedni wers mówi, że wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego, a ten dodaje, że nic nie istnieje poza Nim. Dla serca ma to szczególne znaczenie, bo lęk często rodzi się z poczucia, że świat trzyma się na cienkiej nici, a życie może się rozsypać w każdej chwili. Werset nie obiecuje, że trudności znikną, ale wskazuje, że źródło istnienia nie leży w naszych siłach ani w porządku, który sami potrafimy utrzymać. Myśl o Chrystusie jako tym, w którym wszystko ma istnienie, pozwala zobaczyć, że nawet to, co chwiejne, nie jest pozostawione samemu sobie. Słowo „wszystko” obejmuje również zwykłe dni: spacer po mieście, rozmowę przy kuchennym stole, czekanie na wynik badań. Nie są one oderwane od Boga, bo ich byt przechodzi przez Tego, który jest przed nimi.

„On jest przed wszystkim” nie oznacza jedynie, że Chrystus pojawił się wcześniej niż reszta stworzenia. W poprzednim zdaniu Paweł mówi, że wszystko zostało stworzone w Nim, przez Niego i dla Niego. „Przed” wskazuje więc także na Jego pierwszeństwo i nadrzędność: Chrystus nie jest częścią stworzonego porządku, lecz Tym, od którego ten porządek zależy. Druga część wersetu — „wszystko w Nim ma istnienie” — dopełnia tę myśl. Stworzenie nie tylko ma w Nim swój początek, ale też pozostaje od Niego zależne. Paweł nie opisuje tu Boga jako odległego początku świata, który później pozostawił go samemu sobie. Przedstawia Chrystusa jako centrum podtrzymujące istnienie wszystkiego, zarówno tego, co widzialne, jak i niewidzialne. To zdanie należy do większej wypowiedzi o Chrystusie: jest On obrazem niewidzialnego Boga, a zarazem Głową Kościoła i Tym, przez którego Bóg pojednuje wszystko ze sobą. Nie chodzi zatem o abstrakcyjną teorię stworzenia. Pierwszeństwo Chrystusa obejmuje zarówno świat, jak i Boże dzieło odkupienia. Werset ukazuje Go nie jako jedną z wielu mocy w kosmosie, lecz jako jego niezbędny fundament i cel.

Ten werset porządkuje codzienność od podstaw. Pierwsze zdanie, „On jest przed wszystkim”, wskazuje na Jego pierwszeństwo wobec wszystkiego, co istnieje. Drugie, „wszystko w Nim ma istnienie”, dodaje, że nic nie trzyma się samo z siebie. Czytany razem z Listem do Kolosan 1:16, który mówi, że w Nim zostało stworzone wszystko, obraz staje się pełny: świat powstał w Chrystusie i w Nim nadal ma swoje istnienie. Wynika z tego praktyczna prawda. Codzienny dzień nie opiera się na zdolności człowieka do utrzymania wszystkiego w ryzach. Osoba, która ma w głowie długą listę obowiązków i czuje, że bez jej ciągłej kontroli wszystko się rozsypie, łatwo bierze na siebie rolę jedynego filara. Ten werset zdejmuje ten ciężar. Odpowiedzialność nie znika, ale przestaje być ostatecznym fundamentem. Ważne jest też słowo „w Nim”. Chrystus nie stoi obok świata jak zwykły obserwator. Wszystko ma swoje istnienie w Nim, także zwykłe sprawy, które wydają się przypadkowe albo nieuporządkowane. Spokój nie wypływa wtedy z braku trudności, lecz z tego, do kogo należy porządek rzeczy większych od nas.

W Liście do Kolosan 1:17 Paweł mówi o Chrystusie, że „On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie”. Nie chodzi jedynie o to, że Jezus pojawia się na początku historii. Sąsiednie wersety ukazują Go jako Tego, przez którego i dla którego zostało stworzone wszystko, a także jako Głowę Kościoła i Pierworodnego spośród umarłych. Jego pierwszeństwo obejmuje stworzenie i odnowienie. Obrazem może być światło, dzięki któremu rzeczy stają się widoczne, choć samo nie jest jedną z nich. Chrystus nie jest częścią świata, która konkuruje z innymi jego częściami. Stworzenie zachowuje własną wartość, lecz nie jest samowystarczalne. Wszystko ma w Nim istnienie: zależy od Niego i znajduje swój ostateczny sens w Jego obecności. To wyznanie nie obiecuje, że każda ludzka sprawa będzie łatwa ani że od razu stanie się zrozumiała. Uczy raczej, że rzeczywistość nie jest zamknięta w tym, co można zmierzyć lub kontrolować. W dalszych słowach Paweł wiąże pojednanie wszystkiego z krwią krzyża Chrystusa. Ten, w którym wszystko trwa, nie pozostaje daleko od zranionego świata. Jego pierwszeństwo jest także nadzieją, że śmierć nie wypowiada ostatniego słowa.