List do Kolosan 1:16 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Kolosan 1:16 Paweł wylicza rzeczy widzialne i niewidzialne, niebieskie i ziemskie, a potem mówi, że wszystko zostało stworzone w Nim. Nie zostawia poza tym porządkiem nawet tego, co w ludzkim doświadczeniu wydaje się najbardziej obce i przytłaczające. Na liście znajdują się też Trony, Panowania, Zwierzchności i Władze, nazwy, które w tradycji chrześcijańskiej bywają wiązane z duchowymi mocami. Apostoł nie wymienia ich po to, by budzić strach. Umieszcza je w tym samym porządku stworzenia co niebo i ziemię. Dla kogoś, kto czuje się przytłoczony tym, czego nie widać, może to być zaskakująco łagodne przesłanie: lęk nie ma ostatniego słowa o świecie, ponieważ wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego. Słowa „dla Niego” niosą też ciche znaczenie. Stworzenie nie istnieje tylko dla siebie, lecz ma swój cel w Nim, nawet wtedy, gdy trudno dostrzec sens. Kiedy ktoś zaczyna rozumieć, że jego życie nie kończy się na tym, co dzieje się teraz, łatwiej zobaczyć, że także ciężkie chwile mieszczą się w większej całości, której wzrok nie ogarnia od razu.

List do Kolosan 1:16 rozszerza obraz Chrystusa z poprzedniego wersetu: Ten, który jest obrazem niewidzialnego Boga, nie należy do porządku stworzeń jako jeden z jego elementów. Wszystko — niebo i ziemia, rzeczy widzialne i niewidzialne — zostało stworzone w Nim, przez Niego i dla Niego. Każde z tych określeń podkreśla inny wymiar Jego miejsca: stworzenie ma w Nim swoje odniesienie, przez Niego powstało i ku Niemu jest skierowane. Wymienione Trony, Panowania, Zwierzchności i Władze poszerzają zakres tej tezy także na rzeczywistość niewidzialną. Werset nie podaje jednak szczegółowej mapy duchowych bytów ani nie zachęca do spekulacji o ich naturze. Jego główny akcent jest jasny: żadna siła, widzialna czy niewidzialna, nie znajduje się poza panowaniem Chrystusa. Kontekst dodaje do tego wymiar pojednania: przez Chrystusa Bóg pragnie pojednać wszystko ze sobą, wprowadzając pokój przez krew krzyża. Kosmiczny zakres stworzenia nie odrywa więc tego fragmentu od historii zbawienia. Ten sam Chrystus, przez którego wszystko powstało, jest centrum pojednania; Jego pierwszeństwo obejmuje zarówno początek, jak i odnowienie stworzenia.

Ten werset streszcza wizję stworzenia: „wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego”. List do Kolosan 1:16 wylicza to, co widzialne i niewidzialne, to, co w niebiosach i na ziemi, a także Trony, Panowania, Zwierzchności i Władze. Autor nie rozwija tej listy, lecz pokazuje zakres: nic nie znajduje się poza zasięgiem Chrystusa. W zwykłym dniu najbardziej praktyczne jest słowo „dla Niego”. Kiedy ktoś układa budżet, wybiera pracę albo planuje czas z rodziną, zwykle pyta o skuteczność i wygodę. Ten werset dodaje jeszcze jedno pytanie: komu te sprawy mają służyć. Pieniądze, zawód i dom zyskują wtedy właściwą miarę, bo należą do Kogoś, kto je stworzył, i do Niego zmierzają. Warto zauważyć, czego ten fragment nie mówi. Nie twierdzi, że świat jest wolny od chaosu i niepewności. Mówi, czyje są jego fundamenty. Ta prawda nie zdejmuje z człowieka odpowiedzialności, ale odbiera mu złudzenie, że wszystko zależy wyłącznie od niego. Werset nie daje gotowej odpowiedzi na każdą decyzję. Daje natomiast kryterium: źródłem i celem wszystkiego, co istnieje, jest Chrystus.

W Liście do Kolosan 1:16 Paweł rozszerza spojrzenie poza to, co można zobaczyć i zmierzyć. Wszystko, co istnieje w niebiosach i na ziemi, widzialne i niewidzialne, ma swoje źródło w Chrystusie, powstało przez Niego i jest dla Niego. Wymienione trony, panowania i władze obejmują nawet rzeczywistości, które mogą wydawać się potężniejsze od ludzkiego życia. Nie stoją jednak poza Jego panowaniem. To zdanie nie odbiera stworzeniu wartości. Przeciwnie, ukazuje je jako należące do Chrystusa. Zwyczajna praca, ciało, świat przyrody i ludzkie relacje nie są odłączone od ostatecznego sensu, choć nie zawsze widać, jak ten sens się odsłania. Werset nie obiecuje, że każde wydarzenie będzie łatwe ani zrozumiałe. Mówi, komu należy się pierwszeństwo i dokąd zmierza całe stworzenie. Sąsiednie słowa Pawła pokazują, że ta kosmiczna perspektywa nie jest chłodną teorią: przez Chrystusa Bóg pojednuje wszystko, wprowadzając pokój przez krew Jego krzyża. Ten sam Chrystus, przez którego wszystko powstało, jest więc także nadzieją odnowienia. Stworzenie ma początek w Nim i nie jest pozbawione celu.