List do Kolosan 1:11 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Kolosan 1:11 Paweł i Tymoteusz nie wydają polecenia, lecz modlą się za wiernych w Kolosach. Pragną, aby moc Jego chwały w pełni umacniała ich, a jej owocem była cierpliwość i stałość we wszelkich odmianach. Modlitwa nie obiecuje, że trudne okoliczności znikną. Wskazuje natomiast źródło wytrwania, którym nie jest sama determinacja, lecz moc pochodząca od Boga. Ta cierpliwość ma wiele twarzy. Można pomyśleć o rodzicu, który przez długie noce czuwa przy chorym dziecku, o człowieku czekającym miesiącami na odpowiedź z urzędu albo o kimś, kto trwa przy bliskim, choć nie widzi poprawy. Każda z tych sytuacji wymaga innej odmiany wytrwania, a apostolska modlitwa obejmuje je wszystkie. Stałość nie musi być głośnym zwycięstwem. Często wygląda jak ciche trwanie dzień po dniu, bez widocznego efektu. Ta modlitwa pokazuje, że w takim trwaniu nie chodzi wyłącznie o ludzką wytrwałość, lecz o to, by moc Boża umacniała człowieka właśnie tam, gdzie jest najbardziej zmęczony. Wytrwałość, o którą modlą się apostołowie, jest więc darem, a nie tylko zadaniem do wypełnienia, bo pochodzi od Boga.

W Liście do Kolosan 1:11 siła, o którą modli się Paweł, nie oznacza panowania nad okolicznościami. Ma uzdolnić wierzących do cierpliwości i wytrwałości. To ważne rozróżnienie: Boża moc nie jest tu obietnicą, że trudności szybko znikną, lecz źródłem wierności pośród tego, co wymaga długiego trwania. Werset należy do modlitwy rozpoczętej w Liście do Kolosan 1:9. Paweł prosi, by wspólnota poznała wolę Boga, postępowała godnie wobec Pana i wydawała owoce dobrych czynów. Cierpliwość nie jest więc biernym znoszeniem wszystkiego ani osobną cnotą bez związku z codziennym życiem. Widać ją na przykład w tym, że ktoś nie porzuca uczciwości, gdy łatwiejsze rozwiązanie przyniosłoby korzyść, albo trwa przy dobru mimo braku szybkich rezultatów. Źródłem tej siły jest „moc Jego chwały”, a nie wyłącznie ludzka determinacja. W następnym wersecie modlitwa przechodzi ku dziękczynieniu Ojcu, który uzdalnia wierzących do udziału w dziedzictwie świętych. Wytrwałość wyrasta zatem z życia otrzymywanego od Boga; nie dowodzi, że człowiek sam potrafi znieść wszystko. Ostatecznie cierpliwość staje się widzialnym owocem Bożej mocy w zwykłym, wiernym postępowaniu.

Paweł i Tymoteusz w tym fragmencie nie opisują wielkich czynów. Modlą się. Wcześniej prosili Boga, aby bracia z Kolosów doszli do pełnego poznania Jego woli i postępowali w sposób godny Pana (List do Kolosan 1:9–10). Werset 11 kontynuuje tę prośbę i wskazuje, skąd ma pochodzić wytrwałość: „Niech moc Jego chwały w pełni was umacnia do okazywania wszelkiego rodzaju cierpliwości i stałości”. Apostołowie nie traktują cierpliwości jak osobnej cnoty, którą wystarczy ćwiczyć. Jej źródłem jest chwała Boga, czyli Jego obecna moc. Cierpliwość i stałość są w tym tekście skutkiem działania Boga w wierzących, a nie wyłącznie ich wysiłkiem. Werset mówi więc o tym, co Bóg czyni w ludziach, zanim mówi o tym, co ludzie mają znieść. Ten wymiar jest bardzo codzienny. Można sobie wyobrazić kogoś, kto od tygodni czeka na wynik badań bliskiej osoby albo każdego dnia pracuje z wymagającym przełożonym. Taka wytrwałość rzadko wygląda jak jednorazowy zryw. Modlitwa Pawła nie obiecuje, że trudności szybko się skończą. Mówi, że w nich można wytrwać, ponieważ siła do tego pochodzi spoza człowieka. Cierpliwość opisana w tym wersecie nie musi więc oznaczać samotnego zaciskania zębów. Wytrwałość zakorzeniona w chwale Boga nie zależy wyłącznie od tego, jak bardzo człowiek się stara.

W Liście do Kolosan 1:11 Paweł modli się, aby wierzących umacniała „moc Jego chwały” i uzdalniała do cierpliwości oraz stałości. To prośba za konkretną wspólnotę, nie obietnica, że każda trudność szybko ustąpi. Siła, o którą prosi Paweł, może być widoczna właśnie wtedy, gdy okoliczności pozostają niezmienione. Cierpliwość pozwala wytrwać w czasie, którego nie da się przyspieszyć. Stałość oznacza wierność Bogu pośród zmienności: dzień po dniu, także wtedy, gdy dobro nie przynosi od razu widocznych owoców. Kto opiekuje się bliską osobą, czeka na pojednanie albo trwa przy prawdzie mimo nacisku, może doświadczać tej cichej wytrwałości. Nie musi ona oznaczać braku zmęczenia. Werset należy do modlitwy o życie godne Pana, owocujące dobrymi czynami i głębszym poznaniem Boga. Zaraz potem pojawia się wezwanie do dziękowania Ojcu, który daje udział w dziedzictwie świętych. Cierpliwość nie jest więc odosobnionym wysiłkiem ani samym zaciskaniem zębów. Wyrasta z przynależności do Boga i z nadziei większej niż obecna chwila. Jego chwała nie usuwa ciężaru drogi, lecz umacnia wierność, która może tę drogę przejść.