List do Kolosan 1:10 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „abyście już postępowali w sposób godny Pana, w pełni Mu się podobając, wydając owoce wszelkich dobrych czynów i rosnąc przez głębsze poznanie Boga” pojawiają się w modlitwie Pawła za wspólnotę w Kolosach. Apostoł mówi o zwykłym chodzeniu tą drogą każdego dnia. Kto w zmęczeniu ma wrażenie, że stoi w miejscu, może w tym obrazie odnaleźć łagodną prawdę: wzrost bywa powolny i często niewidoczny dla samego człowieka. Owoce, o których mowa, dojrzewają w czasie, a nie w jednej chwili. Modlitwa jest skierowana do „was”, czyli do całej wspólnoty. Rozwój w poznaniu Boga pojawia się tu jako wspólna droga ludzi, którzy trwają razem, a nie jako zadanie zamknięte w samotnych zmaganiach. Kiedy ktoś dźwiga ciężar w ciszy, ten fragment przypomina, że jego wzrost nie odbywa się poza innymi wierzącymi. Dobre czyny i poznanie Boga są tu ujęte razem, jako dwa wymiary jednego, wspólnie przeżywanego chodzenia z Bogiem. Fragment mówi też o rośnięciu, a więc o życiu, które wciąż się rozwija i nie zatrzymuje na tym, co już zostało poznane. Taki obraz bywa bliski dniom, w których wiara nie czuje się mocna, a mimo to może rosnąć.

W Liście do Kolosan 1:10 poznanie Boga i codzienne postępowanie nie są dwiema niezależnymi sprawami. Paweł modli się, by wierzący żyli godnie Pana, podobali Mu się i wydawali owoce dobrych czynów, a zarazem wzrastali w poznaniu Boga. Tekst nie przedstawia tych elementów jako sztywnej kolejności, w której najpierw trzeba osiągnąć pełną wiedzę, a dopiero potem zacząć działać. Ukazuje raczej życie, w którym rozumienie Bożej woli i konkretne wybory wzajemnie do siebie należą. „Godnie Pana” nie oznacza zasługiwania na Jego przychylność. W sąsiednich wersetach Paweł dziękuje za wiarę Kolosan i miłość w Duchu, a następnie prosi Boga o mądrość i duchowe zrozumienie. Dobre czyny są więc owocem życia zakorzenionego w Bogu, nie sposobem kupienia Jego łaski. Mogą ujawniać się w uczciwości, cierpliwości czy trosce o drugiego człowieka, choć werset nie zamyka ich w katalogu przykładów. Poznanie Boga także nie sprowadza się do gromadzenia informacji. W tym zdaniu łączy się z życiem, które odpowiada na Jego wolę. Dojrzałość chrześcijańska ma zatem wymiar zarazem umysłowy i praktyczny: prawda staje się widoczna w owocu.

Ten werset z Listu do Kolosan 1:10 pokazuje, do czego prowadzi modlitwa z poprzedniego fragmentu. Apostoł prosi, by wierni doszli do pełnego poznania woli Bożej, a teraz wskazuje, jak to poznanie ma wyglądać w codzienności: „abyście już postępowali w sposób godny Pana, w pełni Mu się podobając, wydając owoce wszelkich dobrych czynów i rosnąc przez głębsze poznanie Boga”. Słowo „postępować” mówi o drodze złożonej z konkretnych wyborów. Wiara nie zostaje na poziomie samych słów. Widać ją w tym, jak ktoś dotrzymuje obietnicy w pracy, jak rozlicza się z pieniędzmi albo jak zachowuje się przy stole po trudnej rozmowie. Warto zauważyć dwa szczegóły. Owoc pojawia się przy dobrych czynach, a wzrost dokonuje się przez głębsze poznanie Boga. Tekst nie ustawia tych elementów w kolejce, lecz opisuje je razem, jako jedną drogę. Ten fragment uspokaja tych, którzy liczą każdy dzień jak rachunek. Celem nie jest bezbłędny bilans, lecz codzienna wierność, która rośnie razem z poznaniem Tego, komu się służy.

Paweł modli się, by wspólnota w Kolosach poznawała wolę Boga i żyła w sposób godny Pana. Werset 10 ukazuje tę drogę jako życie odpowiadające otrzymanej łasce, a nie próbę zasłużenia na Bożą przychylność. Wcześniej mowa jest o Ewangelii, która owocuje i rośnie, oraz o odkupieniu danym w Chrystusie. Dobre czyny wyrastają więc z życia zakorzenionego w Bogu. Obraz owocu pozwala dostrzec, że wiara staje się widzialna w zwyczajnych czynach: w uczciwości, cierpliwości wobec drugiego człowieka, trosce o dobro, które można komuś ofiarować. Owoc nie jest ozdobą drzewa ani zapłatą za jego istnienie. Jest znakiem życia, które trwa i dojrzewa. W takim obrazie jest miejsce na czas: owoc dojrzewa, a poznawanie Boga nie kończy się na jednym rozpoznaniu Jego woli. Cierpliwość i stałość, o których Paweł mówi dalej, należą do tej drogi. Paweł łączy owoce z „głębszym poznaniem Boga”. Poznanie nie zatrzymuje się na wiedzy o Nim: kształtuje sposób postępowania, a wierne życie otwiera na dalsze poznawanie Jego woli. To wzrost, którego źródłem pozostaje Bóg, a kierunkiem życie podobające się Chrystusowi.