Dzieje Apostolskie 8:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o ludziach, których ciało i dusza od dawna nosiły ciężar. Duchy nieczyste wychodziły z opętanych z donośnym krzykiem, a sparaliżowani i kulawi zostali uzdrowieni. Słowo „wielu” ma tu duże znaczenie. Tekst mówi o wielu, a nie o wszystkich, i nie wyjaśnia, dlaczego właśnie ci ludzie doznali ulgi. Nie wolno więc wyciągać z tego fragmentu wniosków o tym, kto i kiedy zostanie uwolniony. Kontekst pokazuje, że działo się to w czasie trudnym dla wspólnoty. Po prześladowaniu wierni rozproszyli się, a Filip głosił w Samarii, gdzie tłumy słuchały z uwagą i skupieniem, ponieważ widziały znaki, które czynił (Dzieje Apostolskie 8:6). Sam werset 7 nie łączy wprost uzdrowień z kazaniem, ale ustawia je wśród ludzi, którzy przechodzili przez niepewność, zanim zapanowała wielka radość (Dzieje Apostolskie 8:8). W tej historii Bóg dociera do ciała i cierpienia konkretnych ludzi. Za każdym z tych wielu kryje się historia, której werset nie opisuje. Jego siła polega na tym, że pokazuje Boga wchodzącego w najbardziej bolesne miejsca ludzkiego życia i zostawiającego w nich ślad ulgi.

Dzieje Apostolskie 8:7 pokazują, że głoszenie Chrystusa w Samarii nie ograniczało się do słów. Werset opisuje uwolnienie ludzi od duchów nieczystych oraz uzdrowienie osób sparaliżowanych i kulawych. Są to konkretne znaki działania Boga, które potwierdzają wagę tego, co Filip głosił; nie stanowią jednak obietnicy, że każdy chory zostanie uzdrowiony w podobny sposób. Ważne jest także rozróżnienie dwóch rodzajów cierpienia wymienionych w tekście. Autor nie utożsamia niepełnosprawności ani choroby z opętaniem. Przedstawia uwolnienie od duchów nieczystych osobno od uzdrowień, nie podając też szczegółów pozwalających sprowadzić te wydarzenia do jednej przyczyny. W szerszym kontekście uczniowie rozproszeni wskutek prześladowania głoszą słowo, a Filip przybywa do Samarii i mówi o Chrystusie. Skutek jego misji widać zarówno w znakach, jak i w „wielkiej radości”, o której mówi następny werset. Radość nie wynika z fascynacji niezwykłością samą w sobie: dalsza wzmianka o Szymonie pokazuje, że zdumienie cudami może kierować uwagę także ku ludzkiej potędze. Sens opisu leży w połączeniu słowa, uwolnienia i uzdrowienia: Ewangelia dotyka życia ludzi, a nie tylko ich przekonań.

Ten werset podsumowuje skutki działania Filipa w Samarii. Nie opisuje każdego przypadku z osobna, lecz mówi ogólnie: „Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste, wielu też sparaliżowanych i kulawych zostało uzdrowionych”. Słowo „wielu” ma tu znaczenie. Słowa te nie obiecują, że każdy chory zostanie uzdrowiony. Opisują raczej to, co stało się wśród tłumów, które usłyszały Ewangelię. Warto zauważyć okoliczności. Wcześniej prześladowanie rozproszyło wierzących (Dzieje Apostolskie 8:1), a właśnie ci rozproszeni głosili słowo w drodze (Dzieje Apostolskie 8:4). Tam, gdzie wydawało się, że wspólnota została rozbita, dobra wiadomość rozlewała się dalej, przez zwykłe miasta i zwykłe drogi. Werset używa strony biernej: duchy wychodziły, a chorzy zostali uzdrowieni. Wcześniej zapisano, że Filip czynił znaki (Dzieje Apostolskie 8:6), ale tutaj uwaga skupia się na tym, co się dzieje, a nie na tym, kto działa. Jest w tym pokora i nadzieja. Ewangelia nie czeka na idealne warunki, by dotrzeć do ludzi. Działa wśród tych, którzy zostali wypchnięci z własnych domów, i wśród tych, którzy po prostu słuchają z uwagą.

Ten werset Dziejów Apostolskich opisuje znaki towarzyszące głoszeniu Chrystusa przez Filipa w Samarii. Z miasta naznaczonego niepokojem i obcością dobiega krzyk, gdy duchy nieczyste opuszczają opętanych; obok tego tekst mówi o uzdrowieniu osób sparaliżowanych i kulawych. W następnym wersecie pojawia się wielka radość. Nie jest to abstrakcyjna obietnica, że cierpienie zniknie z każdego życia, lecz świadectwo konkretnego działania Boga pośród tych ludzi. Ważne, że opis nie łączy niepełnosprawności z opętaniem. To dwa różne doświadczenia, wymienione obok siebie; uzdrowienie nie daje podstaw do osądzania tych, którzy nadal chorują. Można dostrzec w tej scenie obraz zamkniętych drzwi, które się otwierają: krzyk ustępuje, ciało odzyskuje sprawność, a wspólnota może znów cieszyć się razem. Znaki nie są widowiskiem samym dla siebie. W kontekście rozproszenia i prześladowania stają się widzialnym świadectwem, że głoszona Ewangelia niesie wolność i przywraca ludzi do życia pośród innych. Dzieje Apostolskie nie obiecują, że każda rana zostanie uleczona tu i teraz. Pokazują jednak, że w Chrystusie cierpienie nie ma ostatniego słowa. Ta nadzieja sięga dalej niż chwila uzdrowienia: ku pełni życia, której Bóg obiecuje nie porzucić.