Dzieje Apostolskie 8:39 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy Duch Pański porwał Filipa, scena nabiera nagłego tempa. Filip, który przed chwilą tłumaczył dworzaninowi fragment Pisma i mówił o Jezusie, znika tak, że dworzanin już nigdy go nie widział. Można by sądzić, że razem z nim odejdzie także radość. Tymczasem w Dziejach Apostolskich 8:39 czytamy: „Jechał zaś z radością swoją drogą.” Warto zauważyć, że ta radość nie zależy od obecności tego, kto przyniósł dobrą nowinę. Dworzanin jedzie dalej sam, a tekst nie wspomina, by ktokolwiek mu towarzyszył. Nie dowiadujemy się, jak wyrażał swoją radość ani co wydarzyło się później, i ta powściągliwość narracji wiele mówi. Księga pokazuje człowieka, który po spotkaniu z Ewangelią rusza dalej z radością. Dla kogoś, kto zostaje z czymś ważnym sam, to może być pocieszający obraz. Radość nie musi znikać razem z posłańcem, bo to, co zostało przyjęte, zostaje w człowieku.

„Duch Pański porwał Filipa” brzmi niezwykle, ale środek wersetu leży także w zwyczajnej drodze dworzanina: po spotkaniu, wyznaniu wiary i chrzcie wraca do swojej podróży. Filip znika z jego pola widzenia; tekst nie opisuje, jak dokładnie dokonało się to przeniesienie, ani nie czyni z niego reguły dla dalszych uczniów. Podaje natomiast wyraźny skutek po stronie dworzanina: jedzie z radością. Ta radość nie wynika z tego, że wszystkie okoliczności stały się łatwe albo że Filip pozostał obok niego. Dzieje Apostolskie ukazują wspólnotę naznaczoną prześladowaniem, a zarazem Ewangelię docierającą poza Jerozolimę. W tej scenie wiara dworzanina znajduje konkretny wyraz w chrzcie; potem jego droga toczy się dalej bez widzialnej obecności ewangelizatora. Tekst nie mówi, co wydarzyło się z nim później, więc nie należy dopowiadać jego dalszych losów. Werset łączy zatem nadzwyczajne działanie Boga z prostym następstwem spotkania z Ewangelią: człowiek odjeżdża, a radość towarzyszy mu w dalszej drodze. Filip znika z opowieści dworzanina, lecz nie znika znaczenie tego, co usłyszał i wyznał. W centrum nie stoi niezwykłość samego odejścia Filipa, ale droga wiary, która nie kończy się wraz z obecnością jej pierwszego świadka.

Ten fragment zamyka spotkanie, które zaczęło się od tekstu Pisma i pytania dworzanina. Duch Pański porwał Filipa, a dworzanin już nigdy go nie widział. Dla kogoś, kto oparł wiarę na obecności konkretnego człowieka, byłoby to trudne doświadczenie. Tekst jednak wskazuje na radość: dworzanin jedzie dalej swoją drogą z radością. Warto zwrócić uwagę na kolejność wydarzeń. Najpierw jest wyjaśnienie Pisma i głoszenie Dobrej Nowiny, potem wyznanie wiary i chrzest, a dopiero po wyjściu z wody rozstanie. Dworzanin nie zostaje więc tylko z chwilą wzruszenia nad wodą. Wraca do codziennej drogi z tym, co usłyszał i w co uwierzył. Scena pokazuje też, że Boże dzieło nie zależy od tego, czy posłany zostaje na miejscu. Filip wypełnił swoje zadanie i został przeniesiony dalej. Dzieje Apostolskie 8:40 mówią, że w Azocie i w kolejnych miastach głosił Ewangelię aż do Cezarei. Księga nie opisuje dalszych losów dworzanina, i ta cisza również należy do opowieści. Bóg może prowadzić dalej to, co zaczęło się w tej scenie, nawet wtedy, gdy świadek znika z pola widzenia.

Po chrzcie Filip zostaje zabrany przez Ducha Pańskiego, a dworzanin nie widzi go już nigdy. Spotkanie, które doprowadziło do wiary i chrztu, nie trwa dłużej, niż trwa jego zadanie. Dwaj podróżni rozchodzą się, każdy w inną stronę, lecz rozstanie nie odbiera temu, co się wydarzyło, prawdziwości. Ważne jest ostatnie zdanie: dworzanin „jechał zaś z radością swoją drogą”. Nie ma już przy nim Filipa, który wyjaśniał Pismo i opowiedział mu o Jezusie. Jest za to chrzest i radość, z którą wraca do własnej drogi. Tekst nie mówi, dokąd dotarł ani co wydarzyło się potem. Pokazuje jednak, że owoc spotkania nie zależy od nieustannej obecności nauczyciela. W rozdziale naznaczonym prześladowaniem, rozproszeniem i śmiercią Szczepana ta scena przynosi cichą nadzieję. Dobra Nowina przekracza granice jednego spotkania; Filip głosi ją dalej, a dworzanin jedzie dalej przemieniony przez to, co usłyszał i wyznał. Droga wiary nie zawsze biegnie obok tych samych osób. Czasem jej znakiem jest radość, która pozostaje także po rozstaniu.