Dzieje Apostolskie 8:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset pojawia się tuż po opisie prześladowania, które rozproszyło Kościół w Jerozolimie. Szaweł wchodził do domów i wtrącał do więzienia zarówno mężczyzn, jak i kobiety, a teraz Księga Dziejów Apostolskich mówi o chrzcie mężczyzn i kobiet, tym razem jako o owocu wiary. Autor pisze: „Lecz kiedy uwierzyli Filipowi, który nauczał o królestwie Bożym oraz o imieniu Jezusa Chrystusa, zarówno mężczyźni, jak i kobiety przyjmowali chrzest.” W tym opisie wiara poprzedza chrzest, a kobiety stoją obok mężczyzn jako uczestnicy tej samej wspólnoty. Serce słyszy w tym fragmencie coś bardzo ludzkiego. Wcześniej w tekście pojawia się pogrzeb Szczepana, pochowanego „z wielkim żalem”, a zaraz potem „wielka radość” zapanowała w mieście. Te uczucia nie znoszą się nawzajem. Radość rośnie tu obok żalu i go nie unieważnia. Warto zauważyć, że werset nie przedstawia chrztu jako nagrody za siłę ani za wybitne zrozumienie nauki. Wskazuje na słuchanie, na wiarę i na imię Jezusa Chrystusa, które staje się wspólnym punktem zaufania. Tam, gdzie wcześniej groziło więzienie, pojawia się przestrzeń, w której ludzie mogą należeć do wspólnoty. Ten obraz mówi o Bogu, który potrafi zbierać w jedno to, co zostało rozproszone.

Dzieje Apostolskie 8:12 łączą wiarę z konkretną treścią nauczania: Filip głosił królestwo Boże oraz imię Jezusa Chrystusa. Nie jest to wiara w samą niezwykłość posłańca ani zachwyt nad znakami, lecz przyjęcie orędzia o Bożym panowaniu i o Jezusie. Kontekst Samarii nadaje temu wymiar szerszy: uczniowie rozproszeni przez prześladowanie niosą Ewangelię poza Jerozolimę, a mieszkańcy miasta odpowiadają na nią. Sformułowanie „zarówno mężczyźni, jak i kobiety” podkreśla, że odpowiedź obejmowała całą wspólnotę, nie tylko wybraną grupę. Chrzest jest tu widzialnym znakiem przyjęcia wiary; werset nie opisuje jednak szczegółowo ani przygotowania do chrztu, ani rozumienia każdego z ochrzczonych. W kolejnych wersetach czytamy, że Apostołowie przybyli do Samarii i modlili się za wierzących o otrzymanie Ducha Świętego. Dlatego nie należy sprowadzać całej relacji do prostego schematu, w którym jeden moment wyjaśnia wszystkie późniejsze wydarzenia. Tekst pokazuje wyraźnie, że wiara i chrzest towarzyszyły rozprzestrzenianiu się Ewangelii, ale szerszą kolejność wydarzeń trzeba odczytywać z uwzględnieniem dalszego ciągu opowieści.

Filip głosił o królestwie Bożym i o imieniu Jezusa Chrystusa, a ludzie zaczęli mu wierzyć. Wcześniej w Dziejach Apostolskich 8:8 czytamy o wielkiej radości w tym mieście. W Dziejach Apostolskich 8:12 czytamy: „zarówno mężczyźni, jak i kobiety przyjmowali chrzest”. Tekst wymienia obie grupy wprost i nie stawia między nimi żadnej różnicy. Liczy się więc każdy, kto usłyszał i uwierzył. Warto zauważyć, że wiara i chrzest pojawiają się tu razem. Autor opisuje ludzi, którzy uwierzyli i przyjmowali chrzest, ale z tego zdania nie wynika ogólna zasada dla każdej sytuacji. Kościoły rozumieją relację wiary i chrztu różnie. Katolicy i wiele wspólnot protestanckich chrzczą także dzieci w rodzinach wierzących, a inne wspólnoty udzielają chrztu po osobistym wyznaniu wiary. Ten fragment nie rozstrzyga tego sporu, ale pokazuje wspólnotę, do której należały zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Najmocniejszy wniosek jest prosty. Ewangelia nie wybierała ludzi według płci, a wspólnota Kościoła rosła z tych, którzy przyjęli słowo i wyznali wiarę w Jezusa. Kościół otwiera się na każdego, kto uwierzył, bez względu na płeć.

W Dziejach Apostolskich 8:12 słowo „Lecz” otwiera zmianę po opisie prześladowania i rozproszenia wspólnoty. Filip naucza w Samarii o królestwie Bożym i o Jezusie Chrystusie, a ludzie odpowiadają wiarą i przyjmują chrzest. Radość, o której mowa w pobliższym kontekście, nie usuwa pamięci o przemocy; pokazuje jednak, że wieść o Jezusie dociera także tam, gdzie wspólnota znalazła się z dala od Jerozolimy. Ważne jest, czego dotyczy nauczanie Filipa. Nie skupia uwagi na niezwykłości samego głosiciela ani na widowiskowych znakach, lecz na Bożym królestwie i imieniu Jezusa. W mieście podziwiano wcześniej Szymona za jego sztuki. Teraz centrum opowieści stanowi wiara skierowana ku Chrystusowi. Wymienienie mężczyzn i kobiet nadaje tej scenie szeroki, konkretny wymiar: chrzest obejmuje ludzi obu płci, nie tylko wybraną grupę. Przyjmują go po uwierzeniu, lecz werset nie ustanawia ogólnego schematu wszystkich etapów życia wiary. Pokazuje za to wspólnotę, która rodzi się pośród rozproszenia: woda chrztu staje się widzialnym znakiem przynależności do Chrystusa, a nie przynależności do miejsca czy dawnego porządku.