Dzieje Apostolskie 2:32 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami” zamykają w Dziejach Apostolskich 2:32 fragment mowy skierowanej do zgromadzonych. Zdanie łączy dwie rzeczy: czyn Boga, który wskrzesił Jezusa, i świadectwo ludzi, którzy mogą to poświadczyć. Tekst nie wyjaśnia, jak to się stało, lecz mówi, kto działa i kto może zaświadczyć. Szczególnie porusza w tym zdaniu słowo „my”. Wcześniej w tym samym rozdziale mowa o tych, którzy byli razem w jednym miejscu, a teraz ich głos staje się wspólny. Nie chodzi tu o jedną osobę opowiadającą o swojej wierze, lecz o zgromadzenie świadków. Dla kogoś, kto czuje się samotny w żalu albo lęku, ten obraz ma swoją delikatność: wiara może wybrzmieć w większym chórze, nawet wtedy, gdy własny głos jest cichy. Warto też zauważyć, że Piotr opiera swoją mowę na wydarzeniu, a nie tylko na przekonaniu. W Dziejach Apostolskich 2:31 przywołuje słowa o tym, że Mesjasz nie pozostanie w Otchłani i nie ulegnie rozkładowi, a w 2:32 wskazuje na Jezusa jako na tego, którego Bóg wskrzesił. Zmartwychwstanie zostaje więc przekazane jako coś, co ktoś może poświadczyć, a nie jako odpowiedź na wszystkie pytania. Jego wiarygodność rodzi się z tego, że zostało ogłoszone wobec innych.

W Dziejach Apostolskich 2:32 Piotr łączy dwa twierdzenia: Bóg wskrzesił Jezusa, a grupa, w której mówi, jest tego świadkiem. „Tego właśnie” wskazuje na Jezusa opisanego w poprzednich wersetach jako Mesjasza, którego śmierć nie zakończyła Jego historii. Nie chodzi o ogólną myśl, że życie zwycięża, lecz o konkretną wiadomość o Jezusie. Ważny jest też kontekst Dawida. Piotr odróżnia go od Mesjasza: Dawid umarł i został pochowany, natomiast zapowiedź o niezatrzymaniu w Otchłani odnosi do zmartwychwstania Jezusa. Werset nie przedstawia więc świadectwa jako prywatnego przeczucia Piotra; mówi o wspólnym, publicznie głoszonym świadectwie apostołów. To rozróżnienie kształtuje dalszą wypowiedź. W następnym wersecie zmartwychwstanie łączy się z wywyższeniem Jezusa i zesłaniem Ducha Świętego, a na końcu Piotr ogłasza Go Panem i Mesjaszem. Werset 32 jest zatem zawiasem argumentu: przechodzi od Pisma i jego odczytania do świadectwa o tym, co Bóg uczynił. Wiara apostolska nie opiera się tu wyłącznie na interpretacji dawnych słów ani na samym wspomnieniu Jezusa, lecz na przekonaniu, że Bóg działał w Jego historii.

Piotr opiera się na tym, co zobaczono i usłyszano. Wcześniej w tym samym przemówieniu wskazuje, że Dawid umarł i został pochowany, więc jego słowa o zmartwychwstaniu nie mogą odnosić się do niego samego. Odnoszą się do Jezusa, a świadectwo składają ci, którzy Go widzieli. Słowo „wszyscy” ma tu wagę praktyczną. Wspólnota uczniów nie opiera się na jednym przekonującym kaznodziei, lecz na zgodnym świadectwie wielu ludzi, którzy znali Jezusa i potrafią o tym mówić wprost. Dobrym przykładem jest człowiek, który po latach opowiada o swojej przemianie bez przesady, podając konkretne fakty z własnego życia. Wiara w tym ujęciu ma charakter świadectwa, a nie tylko nastroju. Można ją przekazać w rozmowie, w pracy i w rodzinie, bo opiera się na wydarzeniu, które wydarzyło się naprawdę. Zmartwychwstanie stanowi punkt, z którego cała wspólnota zaczyna mówić, i właśnie dlatego jej słowa mają swoją wagę. (Dzieje Apostolskie 2:32)

„Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami” — mówi Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy. Jego słowa wyrastają z opowieści o Jezusie, którego śmierć nie zakończyła historii. Piotr przypomina, że Dawid umarł i został pochowany, a następnie wskazuje na Jezusa jako Mesjasza, którego Bóg wskrzesił. W tym zdaniu spotykają się Boże działanie i ludzkie świadectwo. Uczniowie nie przedstawiają zmartwychwstania jako własnego osiągnięcia ani pocieszającej myśli. Mówią o tym, czego są świadkami. Ich głos staje się częścią życia wspólnoty, która właśnie otrzymała Ducha Świętego. To ma znaczenie dla nadziei wiecznej. Chrześcijańska nadzieja nie polega na zaprzeczaniu śmierci: Piotr mówi wprost o grobie Dawida. Głosi jednak, że śmierć nie miała ostatniego słowa wobec Jezusa. Wskrzeszenie jest znakiem Bożej wierności i początkiem nowego horyzontu, w którym kruchość ludzkiego życia nie musi być uznana za całą jego prawdę. Świadectwo uczniów nie usuwa tajemnicy śmierci. Nadaje jej miejsce w historii, której centrum stanowi żyjący Jezus.