2 List do Tymoteusza 2:8 – znaczenie i zastosowanie

Aby dodać Tymoteuszowi otuchy w cierpieniu, Paweł przypomina mu o zmartwychwstaniu Chrystusa: „Pamiętaj o Jezusie Chrystusie, który został wskrzeszony z martwych, jest z rodu Dawidowego, według mojej ewangelii” (Drugi List do Tymoteusza 2:8). To jeden z najmocniejszych dowodów na to, że Jezus rzeczywiście przyszedł od Boga, i potwierdza prawdziwość wiary chrześcijańskiej. Ta prawda powinna umacniać nas w wyznawaniu Chrystusa, szczególnie gdy cierpimy ze względu na Niego.

Wierzący powinni wpatrywać się w Jezusa, który zapoczątkowuje i dopełnia naszą wiarę. Ze względu na czekającą Go radość zniósł krzyż, nie zważał na hańbę, a teraz zasiada po prawicy tronu Boga (List do Hebrajczyków 12:2). Gdy naprawdę wierzymy, że Chrystus stał się człowiekiem i zmartwychwstał, te prawdy mogą podtrzymywać nas w każdej życiowej trudności.

Paweł zachęca Tymoteusza także własnym przykładem. Mówi, że cierpi jak złoczyńca, i przypomina, że Tymoteusz nie powinien oczekiwać łagodniejszego traktowania niż jego nauczyciel (Drugi List do Tymoteusza 2:9). Paweł czynił dobro, a jednak traktowano go jak przestępcę. Nie powinniśmy się dziwić, gdy ludzie postępujący słusznie są źle traktowani na tym świecie ani gdy najlepsi spotykają się z najgorszym traktowaniem.

Pocieszeniem dla Pawła było to, że „słowo Boże nie jest związane”. Prześladujący władcy mogą uciszać sług Bożych i trzymać ich w kajdanach, ale nie zdołają powstrzymać słowa Bożego przed działaniem w ludzkich sercach i sumieniach. Ta prawda powinna dodawać Tymoteuszowi odwagi, by nie bał się więzów ponoszonych dla Jezusa. Orędzie Chrystusa powinno być mu droższe niż wolność, a nawet życie, bo więzy nie zaszkodzą Ewangelii.

Cierpienie Pawła miało konkretny wymiar. Mówi: „znoszę trudności” i wskazuje, że należały one do jego powołania i misji. Cierpiał też pod fałszywym zarzutem, że jest złoczyńcą, podobnie jak Żydzi, którzy powiedzieli Piłatowi o Chrystusie: „Gdyby ten człowiek nie czynił zła, nie wydalibyśmy go tobie” (Ewangelia Jana 18:30). W rzeczywistości Paweł cierpiał dla Ewangelii. Znosząc trudności, trafił do więzienia, a później opierał się grzechowi aż do przelania krwi (List do Hebrajczyków 12:4). Kaznodzieje mogą być związani, lecz słowo Boże nigdy nie jest.

Paweł cierpiał też odważnie, bo wiedział, że Bóg obróci to w dobro. Mówi: „Wszystko znoszę ze względu na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie wraz z wieczną chwałą” (Drugi List do Tymoteusza 2:10). Dobrzy słudzy Boży mogą czerpać siłę z pewności, że Bóg wykorzysta ich cierpienie dla dobra Kościoła i swojego ludu. Obok troski o własne zbawienie powinniśmy być gotowi zrobić i wycierpieć wszystko, co pomoże innym dostąpić zbawienia.

Wybrani, lud Boży, są przeznaczeni do zbawienia, a nie do gniewu (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:9). Zbawienie jest wyłącznie w Chrystusie Jezusie. On jest jego źródłem, nabył je przez swoją śmierć i sam je daje. Zbawienie to zawsze wiąże się z wieczną chwałą. Prawdziwe zbawienie w Chrystusie nigdy nie kończy się bez tej chwały. Paweł cierpiał ze względu na wybranych, aby umacniać ich w wierze i dodawać im otuchy.

Paweł kieruje następnie myśli Tymoteusza ku przyszłemu życiu. Ci, którzy pozostają wierni Chrystusowi i Jego drogom bez względu na cenę, zyskają w przyszłym świecie. „Jeśli z Nim umarliśmy, z Nim też żyć będziemy” (Drugi List do Tymoteusza 2:11). Jeśli zjednoczeni z Chrystusem umieramy dla tego świata, jego przyjemności, korzyści i zaszczytów, będziemy żyć z Nim na zawsze w lepszym świecie. Nawet jeśli zostaniemy powołani do cierpienia dla Niego, nic na tym nie stracimy. Ci, którzy cierpią z Chrystusem na ziemi, będą z Nim królować w niebie (Drugi List do Tymoteusza 2:12).

Paweł formułuje też ostrzeżenie: „Jeśli się Go wyprzemy, i On nas się wyprze” (Drugi List do Tymoteusza 2:12). Jeśli wyprzemy się Chrystusa przed ludźmi, On wyprze się nas przed swoim Ojcem (Ewangelia Mateusza 10:33). Człowieka, którego Chrystus odrzuci na sądzie ostatecznym, czeka wieczne nieszczęście. Stanie się tak niezależnie od tego, czy ludzie w to wierzą. A jednak, nawet jeśli „jesteśmy niewierni, On pozostaje wierny, bo nie może się wyprzeć samego siebie” (Drugi List do Tymoteusza 2:13). Jest wierny zarówno swoim obietnicom, jak i ostrzeżeniom. Żadne Jego słowo nie zawiedzie, nawet najmniejsza jego część. Jeśli pozostajemy wierni Chrystusowi, On pozostanie wierny nam. Jeśli jesteśmy Mu niewierni, nadal będzie wierny temu, co powiedział, bo nie może zaprzeć się własnego charakteru ani własnych słów.

Umieranie z Chrystusem poprzedza życie z Nim, a oba te doświadczenia są ze sobą nierozerwalnie związane. Cierpienie dla Niego prowadzi do królowania z Nim. Jezus powiedział to samo swoim uczniom: gdy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie swojej chwały, oni również zasiądą na dwunastu tronach (Ewangelia Mateusza 19:28). To godne zaufania słowo. Jeśli jednak wyprzemy się Chrystusa ze strachu, ze wstydu lub dla ziemskiej korzyści, On się nas wyprze i nas odrzuci. Pozostanie wierny swojemu słowu, zarówno wtedy, gdy obiecuje, jak i wtedy, gdy ostrzega.