2 List do Tymoteusza 2:5 – znaczenie i zastosowanie

Obraz zawodnika, który staje do zapasów, łatwo zamienić w obraz walki o wynik za wszelką cenę. Apostoł pisze jednak do Tymoteusza o czymś innym. Wieniec nie należy się samemu wysiłkowi ani chęci zwycięstwa, lecz temu, kto walczy zgodnie z zasadami. Ten werset wyrasta z fragmentu o trudach i przeciwnościach dobrego żołnierza, który nie wikła się w sprawy odciągające od tego, kto go zaciągnął. Dla serca, które się męczy, ta myśl ma szczególną wagę. Przeciwności potrafią być tak ciężkie, że pragnie się przede wszystkim mety, końca walki i ulgi. W Drugim Liście do Tymoteusza 2:5 nacisk pada jednak na wierność drodze, bo to właśnie przestrzeganie zasad decyduje o wieńcu. Liczy się więc sposób walki, nie wyłącznie jej rezultat. Wieniec w tym obrazie nie jest nagrodą za popis ani za samą siłę. Jest znakiem uczciwie przebytej drogi, nawet gdy była mozolna, bolesna i wypełniona zmęczeniem. Obok obrazu żołnierza i pracującego w znoju rolnika ten wers mówi o cierpliwym trudzie. Pismo nie każe więc zapominać o ciężarze, lecz pokazuje, że wierność w nim ma swoją wagę.

Obraz zawodnika w 2 Liście do Tymoteusza 2:5 dopełnia dwa sąsiednie porównania: żołnierza, który nie wikła się w sprawy odciągające go od służby, oraz rolnika, który trudzi się przy pracy. Każdy obraz podkreśla inny rys wytrwałości. Zawodnik pokazuje, że sam wysiłek nie wystarcza: liczy się także sposób, w jaki się zmaga. „Wieniec” jest nagrodą, ale Paweł nie przedstawia tu zasad, według których można zasłużyć na zbawienie. Już wcześniej mówi o mocy płynącej z łaski Chrystusa, a zaraz potem przypomina o Jezusie, który powstał z martwych. Sportowa metafora dotyczy więc raczej wiernego trwania w powierzonym zadaniu: przekazywania nauki, znoszenia trudności i służby zgodnej z powołaniem, a nie zdobywania Bożej przychylności własnym wysiłkiem. „Zgodnie z przepisami” wskazuje na granice uczciwej rywalizacji. W życiu wspólnoty można być gorliwym, a jednak odejść od wierności, jeśli cel ma usprawiedliwiać każdy środek. Paweł łączy wytrwałość z posłuszeństwem: chrześcijańska służba nie jest dowolnym biegiem po sukces, lecz zmaganiem prowadzonym w sposób godny Ewangelii.

Paweł sięga po obraz sportu. Ten werset mówi o uczciwości w walce. W Drugim Liście do Tymoteusza 2:5 czytamy: „Również jeśli ktoś staje do zapasów, otrzymuje wieniec tylko wtedy, jeśli walczył zgodnie z przepisami”. Sam start jeszcze niczego nie przesądza. Nagroda należy się temu, kto trzyma się zasad. Kontekst pomaga zobaczyć, jak ten obraz łączy się z resztą fragmentu. Wcześniej Paweł pisze o żołnierzu, który nie wikła się w sprawy codzienne, oraz o rolniku, który pracuje w znoju. Żołnierz uczy skupienia, rolnik cierpliwości, a zapaśnik uczciwości. Wszystkie te obrazy mówią o wierności temu, do czego człowiek został zobowiązany. W codziennym życiu widać to w zwykłych wyborach. Pracownik, który osiąga wynik, wprowadzając przełożonych w błąd, traci coś ważniejszego niż jedno zlecenie. Rodzic, który wymusza posłuszeństwo krzykiem, może wygrać chwilę, ale nie zbuduje zaufania. Werset nie obiecuje, że każdy uczciwy wysiłek zakończy się widocznym sukcesem. Zostawia otwartą kwestię wyniku i mocno podkreśla, że sposób walki ma znaczenie. Ten werset łączy wierność z nagrodą. Zasady nie stoją na drodze do zwycięstwa. Są warunkiem, który nadaje mu sens.

W 2 Liście do Tymoteusza 2:5 Paweł przywołuje zawodnika, który nie otrzymuje wieńca za samą gotowość do walki. Liczy się także sposób, w jaki podejmuje zmaganie: zgodnie z regułami. To zdanie należy do wezwania, by znosić trudności i wiernie przekazywać naukę. Werset nie obiecuje łatwego zwycięstwa ani nie przedstawia wieńca jako zapłaty, którą można wymusić na Bogu. Wcześniej Tymoteusz słyszy, by czerpać siłę z łaski Chrystusa. Wierność ma więc swoje źródło w darze, a nie w przekonaniu, że człowiek sam zasłuży na wieczność. Zawodnik nie może dowolnie ustalać zasad w chwili, gdy walka staje się trudna. Podobnie uczeń Chrystusa nie powinien porzucać prawdy ani krzywdzić innych w imię dobrego celu. Wierność ma kształt także wtedy, gdy przynosi koszt, a jej owoc nie jest od razu widoczny. Paweł pisze o niedoli i uwięzieniu, lecz zarazem przypomina, że słowo Boże nie zostało skrępowane. W perspektywie wieczności wieniec oznacza nadzieję, że dochowana w Chrystusie wierność nie ginie w cieniu doczesnych trudów.