2 List do Tymoteusza 2:14 – znaczenie i zastosowanie

Zachęciwszy Tymoteusza, by mężnie znosił cierpienie, Paweł przechodzi teraz do tego, jak ma służyć. Zadaniem Tymoteusza było umacnianie powierzonych mu ludzi przez przypominanie im prawd, które już znali. To ważna część pracy duszpasterza: nie zawsze chodzi o przekazywanie nowych myśli, lecz o kierowanie ludzi z powrotem ku temu, czego już nauczył ich Bóg.

Paweł poleca mu też napominać ich, by nie wdawali się w spory o słowa. Ludzie, którzy lubią się spierać, często kłócą się o drobiazgi, a takie spory przynoszą prawdziwą szkodę. Niewiele albo zgoła nic nie wnoszą, a mogą odciągać słuchaczy od tego, co w sprawach Bożych najważniejsze, i wzbudzać nieżyczliwe uczucia, które mogą podważyć samą prawdę.

Ludzie łatwo wdają się w spory o sformułowania, a takie kłótnie zwykle jednych niepokoją, a innych gubią. Nie są tylko bezużyteczne, lecz także szkodliwe. Dlatego duszpasterze powinni ostrzegać przed kłótniami o słowa. Największa szansa, że zostaną wysłuchani, jest wtedy, gdy robią to przed Panem, czyli w Jego imieniu i na podstawie Jego Słowa, pokazując, na jakim autorytecie opierają swoje słowa.

Paweł mówi następnie, że duszpasterz powinien starać się o uznanie Boga (Drugi List do Tymoteusza 2:15). Najważniejszą troską duszpasterza powinno być podobanie się Bogu i dowiedzenie, że Bóg go przyjmuje. Wymaga to stałego wysiłku i dyscypliny. Duszpasterz musi być pracowity, bo ma do wykonania konkretne zadanie, a leniwy lub niedbały pracownik ma powód do wstydu. Kto jednak wiernie wykonuje swoje zadanie, nie ma powodu do wstydu.

Na czym polega ta praca? Na właściwym wykładaniu słowa prawdy. Nie chodzi o wymyślanie nowej ewangelii, lecz o uważne i rzetelne przekazywanie ewangelii, która już została dana. Duszpasterz powinien ostrzegać tych, którzy potrzebują ostrzeżenia, pocieszać tych, którzy potrzebują pocieszenia, i przekazywać każdemu właściwe słowo we właściwym czasie (Ewangelia Mateusza 24:45).

Słowo głoszone przez duszpasterzy jest słowem prawdy, ponieważ pochodzi od Boga prawdy. Właściwe wykładanie tej prawdy wymaga wielkiej mądrości, nauki i staranności. Tymoteusz powinien poświęcić się tej pracy, by dobrze ją wykonywać.

Paweł ostrzega go również przed tym, co mogłoby utrudnić mu pracę. Tymoteusz ma unikać błędu i stronić od bezbożnych, pustych rozmów (Drugi List do Tymoteusza 2:16). Fałszywi nauczyciele lubili chełpić się własnymi pomysłami i argumentami, lecz Paweł nazywa ich wypowiedzi bezbożnymi i bezużytecznymi. Kiedy ludzie zaczynają upodobać sobie takie rozmowy, prowadzą ich one coraz dalej od pobożności.

Błędne nauczanie zwykle prowadzi do kolejnych błędów. Gdy dopuści się jedną fałszywą myśl, wkrótce pojawiają się następne. Paweł mówi, że takie nauczanie szerzy się jak zgorzel: zakaża i niszczy. Gdy fałszywa nauka przenika do wspólnoty, często rozchodzi się od jednej osoby do wielu albo prowadzi tę samą osobę do coraz liczniejszych błędów.

Paweł wymienia dwóch ludzi, którzy niedawno szerzyli fałszywą naukę: Hymeneusza i Filetusa. Wskazując ich z imienia, publicznie ich piętnuje i ostrzega innych, by ich nie słuchali. Zeszli z drogi prawdy, sprzeniewierzając się jednej z najważniejszych prawd wiary chrześcijańskiej.

Zmartwychwstanie umarłych jest jedną z wielkich nauk Chrystusa. Ci ludzie nie zaprzeczali mu otwarcie, bo sprzeciwiałoby się to wprost słowom Chrystusa. Zamiast tego przekręcali tę naukę, twierdząc, że zmartwychwstanie już nastąpiło. Utrzymywali, że słowa Chrystusa należy rozumieć wyłącznie duchowo lub symbolicznie, jako odnoszące się tylko do duchowego zmartwychwstania.

Duchowe zmartwychwstanie rzeczywiście istnieje. Jednak wykorzystywanie tej prawdy do zaprzeczania przyszłemu cielesnemu zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym oznacza przeciwstawianie jednej prawdy Chrystusa drugiej. W ten sposób podważyli wiarę niektórych ludzi i odciągnęli ich od wiary w zmartwychwstanie umarłych. A jeśli nie ma zmartwychwstania, przyszłego życia ani nagrody w przyszłym świecie za naszą służbę i cierpienie, to jesteśmy najbardziej pożałowania godni ze wszystkich ludzi (Pierwszy List do Koryntian 15:19).

Wszystko, co niszczy naukę o przyszłym życiu, niszczy również wiarę chrześcijańską. Paweł już wcześniej w pełni odpowiedział na ten błąd w Pierwszym Liście do Koryntian 15, więc nie powtarza tu swoich argumentów. Rozmowy, których Tymoteusz ma unikać, są puste i deprawujące. Błąd jest potężny, co czyni go szczególnie niebezpiecznym. Ci, którzy przekręcają prawdę, zwykle próbują osłonić to wiarygodnie brzmiącym usprawiedliwieniem. Hymeneusz i Filetus nie odrzucali zmartwychwstania wprost, lecz twierdzili, że już nastąpiło. Błędna nauka, zwłaszcza gdy godzi w fundamenty, może zburzyć wiarę niektórych ludzi.