2 List do Tymoteusza 2:10 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł pisze te słowa z więzienia, a jego cierpienie nie jest tu tłem, lecz konkretną rzeczywistością. Mówi, że znosi wszystko ze względu na wybranych, czyli na ludzi, których w tym życiu prawdopodobnie nie zobaczy. Jego trwanie ma więc adresata i kierunek, który wykracza poza jego własne bezpieczeństwo. W 2 Liście do Tymoteusza 2:9 Paweł mówi o niedoli aż do więzów, a w 2 Liście do Tymoteusza 2:10 wiąże ją z dobrem innych. Słowa „aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie razem z wieczną chwałą” opisują cel, a nie mechanizm. Nie jest to obietnica, że każde cierpienie komuś coś przyniesie, ani zachęta do szukania bólu. To raczej wyznanie, że dźwiganie trudu może mieć sens dla kogoś, komu się służy. Można sobie wyobrazić człowieka, który trwa przy chorym bliskim albo w trudnej wspólnocie, bo zależy mu na tych ludziach bardziej niż na własnym spokoju. Taki ciężar bywa wyczerpujący, a jednak ten werset pokazuje, że nie musi być zamknięty w samotności. Słowa o wiecznej chwale otwierają horyzont większy niż jeden trudny dzień. Cały ten trud zostaje włożony w większy zamysł Boga, a nie w przypadek.

W 2 Liście do Tymoteusza 2:10 Paweł wyjaśnia, dlaczego znosi cierpienie: czyni to „ze względu na wybranych”, aby oni także dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie i wiecznej chwały. Nie przedstawia własnych trudów jako ceny, którą można zapłacić za cudze zbawienie. Wskazuje raczej na służbę, która ma służyć temu, by Ewangelia dotarła do innych. Werset 9 dopowiada, że Paweł cierpi dla Ewangelii, nawet będąc uwięzionym, lecz słowo Boże pozostaje nieskrępowane. „Wybrani” to określenie osób, którym Paweł pragnie służyć; sam werset nie rozwija tu nauki o tym, jak wybór Boga odnosi się do ludzkiej odpowiedzi. Jego nacisk pada na cel: zbawienie jest „w Chrystusie Jezusie”, a jego dopełnieniem jest wieczna chwała. Cierpienie apostoła nie gwarantuje, że wszyscy unikną bólu ani że każde poświęcenie przyniesie widoczny sukces. Pokazuje natomiast, że trud ponoszony dla głoszenia Ewangelii nie przekreśla jej działania. Słabość posłańca i wolność słowa Bożego nie są tym samym: Paweł może być związany, lecz Ewangelia nadal niesie obietnicę życia z Chrystusem.

Paweł pisze te słowa z więzienia i nie ukrywa, że cierpi. Mówi jednak wprost, po co znosi wszystko: „ze względu na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie razem z wieczną chwałą”. Jego trud ma sens poza nim samym. Ma służyć temu, by inni doszli do zbawienia. Warto zobaczyć, jak apostoł ustawia swoje cierpienie. Nie pyta najpierw, ile go kosztuje, lecz komu ono może pomóc. Te same więzy, o których pisze w wersecie dziewiątym, łączy z ludźmi, którzy dopiero mają usłyszeć Ewangelię i w niej wytrwać. Fragment nie obiecuje też łatwego rozwiązania. Nie mówi, że każdy trud od razu przyniesie widoczny owoc ani że droga będzie wygodna. Wskazuje cel, do którego zmierza zbawienie, a Paweł uczestniczy w tym przez wierność. W tym jest pewien spokój. Wytrwałość nie musi być bezowocna, nawet gdy jej efektów nie widać. Słowo Boże, jak zaznacza apostoł, nie zostało skrępowane, mimo jego więzów. Cierpienie wierne sprawie może więc służyć wolności słowa wobec tych, którzy jeszcze go nie słyszeli.

„Dlatego” łączy znoszone trudy z nadzieją, która wykracza poza chwilę. W 2 Liście do Tymoteusza 2:10 Paweł pisze o własnym cierpieniu „ze względu na wybranych”, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie. Nie przedstawia bólu jako celu ani zasługi. Jego wytrwałość służy temu, by inni mogli usłyszeć Ewangelię i dojść do życia w Chrystusie. Wcześniej mówi, że znosi niedolę aż do więzów, lecz słowo Boże nie zostało skrępowane. To ważna miara nadziei: człowiek może utracić wolność i bezpieczeństwo, ale Boże działanie nie mieści się w granicach jego losu. Nadzieja Pawła nie polega na obietnicy, że wiernym zostaną oszczędzone cierpienia. Jej horyzontem jest zbawienie i wieczna chwała. Obrazem tej perspektywy może być ziarno oddane ziemi. Nie widać od razu owocu, a jednak praca rolnika nie jest daremna. Podobnie wierność przekazywana z człowieka na człowieka może służyć dobru, którego pełnia ukaże się dopiero w wieczności. Następny werset mówi o życiu razem z Chrystusem. Chwała nie jest więc nagrodą oderwaną od Niego, lecz udziałem w życiu, które ma w Nim źródło i kres.