2 List do Tesaloniczan 2:16 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach widzimy żarliwą modlitwę apostoła za adresatów. Zwróćmy najpierw uwagę na Tego, do którego się modli: naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz Boga, naszego Ojca. Możemy i powinniśmy kierować modlitwy nie tylko do Boga Ojca za pośrednictwem Chrystusa, który nam pomaga i jest naszym pośrednikiem, lecz także do samego Pana Jezusa Chrystusa. Powinniśmy modlić się do Boga w imię Jezusa, zwracając się do Niego nie tylko jako do Ojca Chrystusa, lecz także jako do naszego Ojca w Chrystusie i przez Niego.

Zwróćmy też uwagę na to, co daje Pawłowi ufność w modlitwie: Bóg już okazał miłość jemu i adresatom listu oraz dał im wieczne pocieszenie i dobrą nadzieję dzięki łasce (Drugi List do Tesaloniczan 2:16). Miłość Boga jest źródłem wszelkiego dobra, które już mamy albo którego się spodziewamy. Wybranie, powołanie, usprawiedliwienie i zbawienie pochodzą z miłości Boga w Chrystusie Jezusie. Usprawiedliwienie oznacza, że Bóg uznaje grzesznika za prawego przed sobą ze względu na Chrystusa.

Z tego samego źródła wypływa wszelkie prawdziwe pocieszenie. Pocieszenie wierzących jest trwałe i nie przemija. Duchowego pocieszenia, które daje Bóg, nikt nie może im odebrać, a Bóg sam go nie odbierze. Ponieważ kocha ich miłością wieczną, będą się cieszyć wiecznym pocieszeniem.

Ich pocieszenie opiera się na nadziei życia wiecznego. Radują się nadzieją chwały Bożej i potrafią być cierpliwi, a nawet radośni pośród trudności. Tak silne pocieszenie ma solidne podstawy, ponieważ wierzący mają dobrą nadzieję. Opiera się ona na miłości Boga, Jego obietnicy oraz na doświadczeniu Jego mocy, dobroci i wierności. Jest to dobra nadzieja dzięki łasce, czyli niezasłużonej przychylności i miłosierdziu Boga, a nie własnej wartości czy zasługom.

Zwróćmy wreszcie uwagę na to, o co Paweł prosi Boga dla adresatów: aby pocieszył ich serca i utwierdził w każdym dobrym słowie i czynie (Drugi List do Tesaloniczan 2:17). Bóg już dał im pocieszenie, a Paweł modli się, by doświadczali go jeszcze pełniej. Mieli dobrą nadzieję dzięki łasce, że Bóg zachowa ich bezpiecznymi, a Paweł prosi, by zostali mocno utwierdzeni.

Warto zauważyć, że pocieszenie i mocne utwierdzenie są tu ze sobą połączone. Pocieszenie pomaga wierzącemu wytrwać, ponieważ im większą radość czerpiemy ze Słowa Bożego, Jego dzieł i dróg, tym bardziej jesteśmy skłonni przy nich trwać. Także wytrwałość na Bożych drogach pomaga odnaleźć pocieszenie. Jeśli nasza wiara jest chwiejna, myśli pełne wątpliwości, a w wypełnianiu obowiązków brakuje nam stałości, nie powinniśmy się dziwić, że brakuje nam radości płynącej z wiary.

Czy źródłem wielu naszych niepokojów nie jest właśnie brak stałości w wierze? Powinniśmy być utwierdzeni w każdym dobrym słowie i czynie, w słowie prawdy i w postępowaniu nacechowanym prawością. Nasze dobre słowa i czyny mają przynosić chwałę Chrystusowi. Ludzie szczerzy w wierze będą dążyć do jednego i drugiego. Mogą mieć nadzieję na pocieszenie i stabilność, aż w końcu ich świętość i szczęście osiągną pełnię.