2 List do Tesaloniczan 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Z tych słów wynika, że niektórzy Tesaloniczanie błędnie zrozumieli to, co Paweł napisał w pierwszym liście o przyjściu Chrystusa. Sądzili, że ten dzień jest już bardzo bliski, jak gdyby Chrystus miał zaraz się ukazać i osądzić świat. Być może niektórzy twierdzili, że wiedzą o tym z jakiegoś szczególnego przesłania od Ducha, ze słów, które mieli słyszeć od Pawła podczas jego pobytu wśród nich, albo z listu, który rzekomo napisał do nich lub do kogoś innego. Dlatego Paweł starannie prostuje ten błąd i stara się nie dopuścić do jego szerzenia.

Kiedy wśród chrześcijan pojawiają się błędne przekonania, powinniśmy jak najszybciej je korygować i nie pozwalać im się rozprzestrzeniać. Ludzie prawi powinni szczególnie uważać, by powstrzymywać błędy wynikające z niewłaściwego zrozumienia ich słów lub czynów, nawet jeśli były one niewinne i podyktowane dobrą intencją. Przebiegły nieprzyjaciel wypatruje okazji, by wyrządzić krzywdę, i czasem szerzy błędne nauki, posługując się nawet słowami Pisma Świętego.

Paweł bardzo troszczy się o to, by Tesaloniczanie nie dali się zwieść: „prosimy was, bracia” (Drugi List do Tesaloniczan 2:1). Zwraca się do nich jak do braci, choć mógłby przemawiać z autorytetem ojca do dzieci. Okazuje życzliwość i pokorę, starając się zdobyć ich zaufanie. Gdy chcemy uchronić kogoś przed błędem albo pomóc mu z niego zawrócić, najlepiej postępować łagodnie i z miłością. Surowość i przymus jedynie wzbudzają gniew i sprawiają, że ludzie jeszcze bardziej opierają się prawdzie.

Paweł zwraca się do nich z wielką powagą, powołując się na „przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa” (Drugi List do Tesaloniczan 2:1). Te słowa mają charakter uroczystej przysięgi. Sens jego wypowiedzi jest taki: jeśli wierzą, że Chrystus przyjdzie, a na Jego przyjście czekają z utęsknieniem i radują się tą nadzieją, powinni starannie wystrzegać się błędu, przed którym ich ostrzega. Z tych słów uczymy się, że Jezus Chrystus na pewno przyjdzie osądzić świat. W dniu ostatecznym przyjdzie w niebiańskiej mocy i chwale, by osądzić wszystkich. Możemy nie znać czasu tego wydarzenia i ludzie mogą się w tej kwestii mylić, ale samo Jego przyjście jest pewne. W każdej epoce chrześcijanie pokładali w nim wiarę i nadzieję; oczekiwali go także święci Starego Testamentu. Henoch, siódmy potomek Adama, powiedział: „Oto Pan przychodzi” (List Judy 1:14).

Podczas powtórnego przyjścia Chrystusa wszyscy święci zostaną zgromadzeni przy Nim. Wzmianka Pawła o tym zgromadzeniu pokazuje, że mówi o przyjściu Chrystusa na sąd, a nie o Jego przyjściu, by zniszczyć Jerozolimę. Chodzi o rzeczywiste przyjście, a nie obraz czy przenośnię. Zgromadzenie to przyniesie Chrystusowi chwałę i dopełni szczęścia Jego ludu. Wtedy zgromadzą się wszyscy święci i tylko święci. Święci Starego Testamentu, którzy poznawali Chrystusa przez cienie prawa i z daleka oglądali ten dzień, oraz święci Nowego Testamentu, którym przez Ewangelię objawiono życie i nieśmiertelność, wszyscy zostaną zgromadzeni. Ze wszystkich stron i ze wszystkich epok zostaną zebrani wszyscy, którzy należą do Boga.

Zostaną zgromadzeni przy Chrystusie. To On będzie wielkim ośrodkiem ich jedności. Zgromadzą się przy Nim, by Mu służyć, mieć udział w Jego chwale, zostać przez Niego przedstawieni Ojcu, być z Nim na zawsze i cieszyć się pełnią szczęścia w Jego obecności przez całą wieczność. Dlatego nauka o przyjściu Chrystusa i naszym zgromadzeniu przy Nim jest dla chrześcijan bardzo ważna. Paweł nie zwracałby się do nich z tak wielką powagą, gdyby było inaczej. Powinniśmy więc nie tylko wierzyć w tę prawdę, lecz także wysoko ją cenić i głęboko się nią przejmować.

Paweł ostrzega ich, by nie dali się zwieść co do czasu przyjścia Chrystusa, tak aby nie stracili równowagi ducha ani nie popadli w niepokój. Błędne przekonania mogą osłabiać wiarę i mącić serce. Ludzie słabi w wierze i niespokojni w duchu często łatwo stają się celem tych, którzy zwodzą innych. Paweł mówi: „Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi” (Drugi List do Tesaloniczan 2:3). Wielu wypatruje sposobności, by zwodzić innych, i posługuje się rozmaitymi metodami. Jedni powołują się na nowe objawienia, inni przekręcają Pismo Święte, a jeszcze inni uciekają się do jawnego oszustwa. Ponieważ zwodzenie przybiera wiele postaci, musimy mieć się na baczności, by nikt nie zwiódł nas w żaden sposób.

Konkretnym błędem, przed którym ostrzega Paweł, było przekonanie, że przyjście Chrystusa jest tak bliskie, iż nastąpi jeszcze za życia Tesaloniczan. Wielu mogło uważać, że to nieszkodliwy pogląd, ale mimo to był błędny i mógł przynieść szkodliwe skutki. Dlatego Paweł napomina ich, by nie tracili szybko równowagi ducha ani nie popadali w niepokój. Nie chce, by ich wiara osłabła. Powinniśmy mocno wierzyć w powtórne przyjście Chrystusa i trwać w tej nadziei. Jeśli jednak Tesaloniczanie sądzili, że nastąpi ono natychmiast, odkrycie, że oni sami lub zaufani przez nich ludzie się mylili, mogło skłonić ich do zwątpienia w samo wydarzenie. Nie powinni jednak chwiać się w wierze w tę wielką prawdę, która jest nadzieją i wiarą wszystkich świętych.

Fałszywa nauka przypomina wiatr wzburzający wodę i miotający nią na wszystkie strony. Podobnie burzy spokój ludzkich umysłów, a ludzie często są niestali jak woda. Paweł nie chce też, by Tesaloniczanie utracili pociechę. Nie chce, by przestraszyły ich fałszywe alarmy. Być może przyjście Chrystusa przedstawiano w tak przerażający sposób, że niepokoiło to wielu szczerych wierzących, choć dla wierzących powinno być źródłem nadziei i radości. Innych mogła niepokoić nagłość tego dnia, obawa, że nie są na niego gotowi, albo uświadomienie sobie, że mylili się co do czasu przyjścia Chrystusa. Powinniśmy zawsze czuwać i modlić się, ale myśl o przyjściu Chrystusa nie powinna odbierać nam nadziei ani napełniać nas niepokojem.