2 List do Tesaloniczan 2:13 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie widzimy, jaką pociechę Tesaloniczanie mogli czerpać w obliczu obawy przed odstępstwem, czyli odejściem od wiary (Drugi List do Tesaloniczan 2:13–14). Zostali wybrani do zbawienia i powołani do udziału w chwale. Kiedy słyszymy, że wielu odchodzi od wiary, wielką pociechą jest świadomość, że pozostaje wierna garstka wybrana z łaski, która trwa i będzie trwać przy wierze. Szczególnie powinniśmy się cieszyć, jeśli mamy powody, by mieć nadzieję, że należymy do tej grupy.

Apostoł czuł się zobowiązany dziękować za nich Bogu. Mówi, że zawsze powinien dziękować za nich Bogu. Już wcześniej często dziękował za nich Bogu i nadal to czynił, bo miał ku temu dobry powód. Byli umiłowani przez Pana, a wyrazem tego było ich uchronienie przed odstępstwem. Zachowanie świętych, czyli to, że Bóg strzeże tych, którzy naprawdę do Niego należą, opiera się na dwóch wielkich prawdach.

Po pierwsze, opiera się na pewnym, łaskawym zamyśle Boga, który ich wybrał (Drugi List do Tesaloniczan 2:13). Byli umiłowani przez Pana, ponieważ Bóg wybrał ich od początku. Umiłował ich miłością odwieczną. Warto zauważyć trzy rzeczy dotyczące tego wybrania. Jego początek sięga wieczności: nastąpiło ono „od początku”, nie tylko od początku głoszenia Ewangelii, lecz jeszcze przed stworzeniem świata (List do Efezjan 1:4). Jego celem jest zbawienie: pełne i trwałe wyzwolenie od grzechu i niedoli oraz pełne korzystanie z wszelkiego dobra.

Środkami prowadzącymi do tego celu są uświęcenie przez Ducha i wiara w prawdę. Boży zamysł łączy cel ze środkami i nie wolno ich rozdzielać. Nie zostaliśmy wybrani dlatego, że już byliśmy święci, lecz po to, byśmy się stali święci. Jeśli zostaliśmy wybrani do zbawienia, musimy zostać do niego przygotowani przez świętość, którą sprawia Duch Święty i którą przyjmujemy przez wiarę. Konieczna jest wiara w prawdę, bo bez niej nie ma prawdziwej świętości, trwałego wytrwania w łasce ani osiągnięcia zbawienia. Wiara i świętość muszą iść w parze, tak jak świętość i szczęście. Dlatego nasz Zbawiciel modlił się za Piotra, aby jego wiara nie ustała (Ewangelia Łukasza 22:32), a za swoich uczniów, aby zostali uświęceni w prawdzie, bo słowo Boże jest prawdą (Ewangelia Jana 17:17).

Po drugie, zachowanie wierzących opiera się na skutecznej mocy ewangelicznego powołania (Drugi List do Tesaloniczan 2:14). Skoro zostali wybrani do zbawienia, zostali też do niego powołani przez Ewangelię. Tych, których Bóg przeznaczył, również powołał (List do Rzymian 8:30). Bóg powołuje ludzi zewnętrznie przez Ewangelię, a Duch sprawia, że wezwanie to staje się skuteczne w ich sercach. Gdziekolwiek dociera Ewangelia, wzywa ludzi i zaprasza ich do udziału w chwale. Jest to wezwanie do zaszczytu i szczęścia, do udziału w chwale naszego Pana Jezusa Chrystusa, którą zdobył i którą teraz posiada, a która zostanie dana tym, którzy wierzą w Jego Ewangelię i są jej posłuszni. Będą z Chrystusem i ujrzą Jego chwałę, a także zostaną otoczeni chwałą wraz z Nim i będą w niej uczestniczyć.

Na tej podstawie apostoł zachęca do niezachwianej wytrwałości: „Dlatego, bracia, trwajcie niewzruszenie” (Drugi List do Tesaloniczan 2:15). Nie mówi: „Zostaliście wybrani do zbawienia, więc możecie być beztroscy i niczym się nie przejmować”. Mówi: „Trwajcie niewzruszenie”. Boża łaska w wybraniu i powołaniu nie zwalnia nas z pilnego wysiłku. Powinna raczej pobudzać nas do jeszcze większej wytrwałości i gorliwości. Podobnie Jan przypomniał wierzącym, że otrzymali namaszczenie, które w nich pozostaje, a następnie dodał: „Trwajcie więc w Nim” (Pierwszy List Jana 2:27–28).

Tesaloniczanie zostają zachęceni, by trwać mocno w wierze chrześcijańskiej i trzymać się przekazanych im tradycji, czyli nauki Ewangelii, którą apostoł przekazał im słowem lub w liście. W tamtym czasie całe Pismo Święte nie było jeszcze zebrane, dlatego apostołowie nauczali pod kierunkiem Ducha Świętego również ustnie, a chrześcijanie mieli zachowywać te nauki jako prawdę Bożą. Inne rzeczy zostały później spisane, między innymi w poprzednim liście apostoła do Tesaloniczan. Listy te powstały, gdy ich autorzy byli natchnieni przez Ducha Świętego.

Nie ma tu podstaw, by współczesne tradycje ustne, teraz gdy Pismo Święte jest już kompletne, uznawać za równorzędne Biblii pod względem autorytetu. Powinniśmy mocno trzymać się nauk i obowiązków przekazanych przez natchnionych apostołów. Nie mamy jednak pewnych podstaw, by przyjmować, że przekazali oni coś poza tym, co zachowało się w Piśmie Świętym.