2 Księga Samuela 7:18 – znaczenie i zastosowanie

Oto uroczysta modlitwa, którą Dawid zaniósł do Boga w odpowiedzi na pełne łaski przesłanie, jakie Bóg mu przekazał. Nie wiemy, co powiedział Natanowi, ale bez wątpienia przyjął go życzliwie i z szacunkiem jako Bożego posłańca. Odpowiedział jednak samemu Bogu i nie przekazał swojej odpowiedzi Natanowi. Kiedy duszpasterze przynoszą nam Boże przesłanie, nasze serca powinny odpowiadać Bogu, a nie im. Bóg rozumie język serca, dlatego możemy śmiało do Niego przychodzić.

Dawid usłyszał przesłanie i od razu, póki wrażenie było świeże, odszedł, aby udzielić odpowiedzi. Poszedł przed oblicze Pana, to znaczy do przybytku, gdzie znajdowała się Arka, będąca znakiem Bożej obecności. Tam stanął przed Bogiem. Bóg chce, aby ludzie modlili się wszędzie, ale niezależnie od miejsca modlitwy powinniśmy pamiętać, że stoimy przed Panem, i mieć Go przed oczami.

Dawid usiadł także przed Panem. Być może chodzi tu o pozycję jego ciała. Klęczenie lub stanie są z pewnością właściwszymi postawami do modlitwy, ale na podstawie tego przykładu Żydzi twierdzą, że w świątyni mogli siedzieć królowie z rodu Dawida i nikt inny. Nie znaczy to, że siedzenie jest zwyczajną postawą podczas modlitwy, choć może być dopuszczalne, kiedy wymaga tego sytuacja. Możliwe też, że słowa te znaczą, iż Dawid zajął miejsce przed Panem i pozostał tam przez jakiś czas, być może w cichej zadumie, zanim zaczął się modlić. Mogą też opisywać stan jego ducha: przyszedł, usiadł przed Panem i uspokoił serce. Tak samo powinniśmy postępować, ilekroć przychodzimy do Boga: „Moje serce jest niewzruszone, moje serce jest niewzruszone”.

Modlitwa Dawida jest pełna serdecznego i pobożnego uczucia wobec Boga. Zaczyna od głębokiej pokory, mówiąc o sobie i o własnej wartości w sposób skromny: „Kim jestem, Panie Boże, i czym jest mój dom?”. Bóg przypomniał mu, jak skromne były jego początki (Druga Księga Samuela 7:8), a Dawid się z tym zgodził. Nisko oceniał własne zasługi. Sam w sobie był człowiekiem wybitnym i pożytecznym, obdarzonym niezwykłymi zdolnościami fizycznymi i umysłowymi, szanowanym, odnoszącym sukcesy i kochanym przez swój naród. A jednak przed Bogiem mówi: „Kim jestem? Człowiekiem, na którego nie warto zwracać uwagi”. Nisko oceniał także zasługi swojej rodziny. Pochodziła z królewskiego pokolenia, a Dawid był spokrewniony z najznakomitszymi rodami w kraju, a mimo to uważał swój dom za mało znaczący. Podobnie Gedeon mówił, że jego ród jest najuboższy w Judzie, a on sam najmniej znaczy w domu swego ojca (Księga Sędziów 6:15).

Dawid okazał podobną pokorę, kiedy córkę Saula zaproponowano mu za żonę (Pierwsza Księga Samuela 18:18), ale teraz miał jeszcze więcej powodów, by tak postąpić. Największym i najlepszym ludziom, nawet u szczytu zaszczytów, przystoi skromne myślenie o sobie. Najwięksi pozostają słabi, najlepsi wciąż są grzesznikami, a ci, którzy stoją najwyżej, otrzymali jedynie to, co zostało im dane. „Kim jestem, że doprowadziłeś mnie aż dotąd, dałeś mi królestwo, umocniłeś mnie w nim i zapewniłeś mi odpoczynek od wszystkich moich wrogów?”. Dawid mówi, że nigdy nie osiągnąłby tego miejsca własnymi planami i siłami, gdyby Bóg go tam nie poprowadził. Wszystko, co zyskaliśmy, powinniśmy uważać za dar od Boga.

Dawid mówi potem o Bożej dobroci dla niego z wielkim uznaniem. Najpierw chwali to, co Bóg już uczynił: „Doprowadziłeś mnie aż dotąd, do tak wielkiego zaszczytu i władzy. Dotąd mi pomagałeś”. Nawet jeśli nie wiemy, jakiej łaski doświadczymy w przyszłości, mamy wiele powodów, by dziękować Bogu za wszystko, co uczynił dla nas do tej pory (Dzieje Apostolskie 26:22). Następnie Dawid chwali to, co Bóg obiecał uczynić. Bóg już dokonał dla niego wielkich rzeczy, a jednak, jakby to nie wystarczało, obiecał jeszcze więcej (Druga Księga Samuela 7:19). To, co Bóg dał swojemu ludowi, jest wielkie, ale to, co dla niego przygotował, jest znacznie wspanialsze (Księga Psalmów 31:19). Obecne łaski i pociechy wierzących są bezcennymi darami, a Bóg mówił o nich także w odniesieniu do odległej przyszłości, aż po wieczność.

Dawid przyznaje, że wszystko to przekraczało jego oczekiwania. „Czy tak postępuje człowiek?”. Innymi słowy: czy człowiek może spodziewać się, że Stwórca będzie go tak traktował? Czy na to zasługuje ród Adama? Kiedy myślimy o tym, jacy są ludzie, zdumiewa nas, że Bóg postępuje z nami w taki sposób. Jesteśmy małymi stworzeniami, z natury tak bardzo od Niego niższymi. Nie możemy Mu niczego dać, więc nie zasługujemy na szczególną uwagę. Jesteśmy winni i zasługujemy na sąd, śmierć i potępienie. A jednak Bóg postępuje z ludźmi zupełnie inaczej niż zwykle postępują ludzie. Podnosi pokornych. Woła grzeszników, aby do Niego wrócili. Czeka, by okazać łaskę, i hojnie przebacza. Niektórzy odczytują te słowa inaczej: „A takie jest prawo dotyczące człowieka, Pan, Jahwe”. W tym ujęciu obietnica wskazuje na Tego, który miał stać się człowiekiem, a zarazem jest Panem, Jahwe. Mesjasz z rodu Dawida musi więc być człowiekiem, ale ponieważ króluje na wieki, musi być także Bogiem.

Dawid mówi następnie, że nie ma już niczego, czego mógłby pragnąć: „Cóż jeszcze może Ci powiedzieć Dawid?”. O co więcej mógłbym prosić albo czego jeszcze pragnąć? „Panie, Ty znasz swojego sługę”. Wiesz, co naprawdę uczyni mnie szczęśliwym, a Twoja obietnica w zupełności wystarcza. Obietnica Chrystusa obejmuje wszystko. Jeśli należy do nas ten, który jest człowiekiem i Panem Bogiem, o cóż więcej możemy prosić albo pomyśleć (List do Efezjan 3:20)? Obietnice przymierza łaski składa Ten, który nas zna, a więc wie, jak dostosować je do każdej naszej potrzeby. Zna nas lepiej niż my sami siebie, dlatego powinniśmy być zadowoleni z tego, co nam dał. Cóż więcej możemy powiedzieć o sobie w modlitwie ponad to, co On już powiedział za nas w swoich obietnicach?

Na koniec Dawid przypisuje wszystko darmowej łasce Boga: zarówno wielkie rzeczy, których Bóg już dokonał, jak i te, o których mu oznajmił (Druga Księga Samuela 7:21). Po pierwsze, stało się to ze względu na Boże słowo, czyli ze względu na Chrystusa, odwieczne Słowo. Wszystko opiera się więc na Jego zasłudze. Możliwe też, że chodzi o to, iż Bóg postanowił, aby Jego obietnica przewyższała wszystkie Jego dzieła i była dla Jego ludu pewnym oparciem oraz skarbcem. Stało się to również zgodnie z sercem Boga, Jego pełnym łaski zamysłem i planem, zgodnie z Jego dobrą wolą. „Tak, Ojcze, bo takie było Twoje upodobanie”.

Wszystko, co Bóg czyni dla swojego ludu w swojej opatrzności, i wszystko, co zapewnia mu w swoich obietnicach, służy Jego upodobaniu i chwale: spełnieniu Jego woli i uwielbieniu Jego słowa.

Dawid oddaje cześć wielkości i chwale Boga (Druga Księga Samuela 7:22): „Jesteś wielki, Panie Boże, nikt nie jest do Ciebie podobny”. Dobroć, jaką Bóg okazał Dawidowi, i zaszczyty, którymi go obdarzył, nie osłabiły głębokiej czci Dawida dla Bożego majestatu. Im bliżej ludzie są Boga, tym lepiej widzą Jego chwałę. Im więcej otrzymują Jego łaski, tym większy powinien się On wydawać w ich oczach. Wyznajemy, że nie ma istoty podobnej do Niego i że poza Nim nie ma żadnego boga. To, co na własne oczy zobaczyliśmy z Jego mocy i dobroci, zgadza się z tym, co słyszeliśmy, a nawet to jest zaledwie niewielką częścią tego, kim On jest.

Dawid wyraża również wielki szacunek dla ludu Bożego, Izraela (Druga Księga Samuela 7:23–24). Tak jak żadnego fałszywego boga nie można porównać z Panem, tak żadnego narodu nie można porównać z Izraelem, kiedy patrzymy na wielkie rzeczy, których Bóg dla niego dokonał. Przystąpił do dzieła jego wykupienia z uroczystym zamiarem. Sformułowanie to sugeruje jedność błogosławionej Trójcy w dziele odkupienia, podobnie jak w dziele stworzenia, kiedy Bóg powiedział: „Uczyńmy człowieka”. Niektórzy rozumieją, że chodzi tu o Mojżesza i Aarona, których Bóg posłał, aby dokonali wykupienia Izraela. Odkupienie Izraela opisane w tym fragmencie zapowiada nasze odkupienie przez Chrystusa. Izraelici zostali wykupieni spośród narodów i od ich bogów, a my zostaliśmy wykupieni od wszelkiego grzechu i od upodabniania się do tego świata. Chrystus przyszedł, aby zbawić swój lud od jego grzechów. Izraelici zostali też wykupieni po to, by należeć wyłącznie do Boga, być oczyszczeni i oddzieleni dla Niego, aby mógł uwielbić swoje imię i uczynić dla nich wielkie rzeczy. Chwała Boga i trwałe dobro wierzących to dwa główne cele odkupienia.

Dawid wspomina również przymierze, które Bóg zawarł z Izraelem (Druga Księga Samuela 7:24). Było ono obustronne: „Oni będą Twoim ludem, a Ty będziesz ich Bogiem”. Izrael oddał Bogu wszystko, co go dotyczyło, a Bóg zobowiązał się użyć dla niego całej swojej mocy i dobroci. Przymierze było też trwałe. Bóg je potwierdził, a Ten, który zawiera przymierze, utwierdza je i doprowadza do jego wypełnienia.

Dawid kończy pokornymi prośbami do Boga. Opiera swoją modlitwę na słowie, które Bóg mu przekazał (2 Księga Samuela 7:27). „Objawiłeś to swojemu słudze” — to znaczy: „Dobrowolnie dałeś mi tę obietnicę, że zbudujesz mi dom; sam nigdy nie ośmieliłbym się o to prosić”. Dawid mówi, że nie poprosiłby o coś tak wielkiego, gdyby Bóg wcześniej nie zachęcił go do tej prośby. To zbyt wielka rzecz, by Dawid mógł o nią prosić, ale nie zbyt wielka, by Bóg mógł ją dać.

Dawid mówi, że jego serce skłoniło się do tej modlitwy. Wielu ludzi modli się z sercem, które błądzi, ale serce Dawida było „odnalezione” — skupione, uporządkowane i całkowicie zaangażowane w modlitwę. Modlitwa płynąca jedynie z ust nie podoba się Bogu. Musi wypływać z serca. Trzeba wznieść serce ku Bogu i wylać je przed Nim. „Synu mój, oddaj Bogu swoje serce”.

Dawid opiera swoją wiarę także na prawdomówności i wierności Boga (2 Księga Samuela 7:25). „Ty jesteś tym Bogiem” — Panem Zastępów i Bogiem Izraela, Bogiem, którego słowa są prawdziwe i któremu można zaufać. Ponieważ Bóg obiecał swojemu słudze tę łaskę, Dawid odważnie o nią prosi. Z obietnicy czerpie treść swojej modlitwy i kieruje się nią, formułując prośby.

Najpierw modli się o spełnienie obietnicy Boga (2 Księga Samuela 7:25): „Niech się spełni słowo, które mi powiedziałeś, bo to Ty wzbudziłeś we mnie nadzieję” (Księga Psalmów 119:49), „i postąp tak, jak obiecałeś”. Nie chce niczego więcej ani nie oczekuje niczego mniej, bo obietnica jest tak pełna i niezawodna. Powinniśmy przemieniać Boże obietnice w modlitwy, a wtedy doczekamy się ich spełnienia. U Boga słowo i czyn nie są od siebie oddzielone, jak często bywa u ludzi. Bóg uczyni to, co powiedział.

Następnie Dawid modli się, aby imię Boga było otoczone czcią (2 Księga Samuela 7:26): „Niech Twoje imię będzie wywyższane na wieki”. To powinno stanowić centrum każdej modlitwy, jej początek i koniec. Zaczynajmy od słów: „Niech się święci Twoje imię”, a kończmy: „Do Ciebie należy chwała na wieki”. Niezależnie od tego, czy mnie otoczą czcią, niech będzie otoczone czcią Twoje imię.

Dawid widzi, że nic tak nie wywyższa imienia Boga, jak szczere wyznanie: „Pan Zastępów jest Bogiem Izraela”. Pokazuje ono, jak wielki jest Bóg Izraela, bo jest Panem Zastępów, dowódcą wszystkich mocy. Pokazuje też, jak dobry jest Pan Zastępów, bo jest Bogiem Izraela. Z obu tych powodów Jego imię powinno być wywyższane na wieki. Niech całe stworzenie i wszystkie wspólnoty oddają Mu za to chwałę. Dawid pragnął spełnienia Bożej obietnicy dla chwały Boga, a nie dla własnego imienia. Podobnie Syn Dawida modlił się: „Ojcze, otocz chwałą swoje imię” (Ewangelia Jana 12:28) oraz: „Otocz chwałą swojego Syna, aby Syn otoczył chwałą Ciebie” (Ewangelia Jana 17:1).

Na koniec Dawid modli się za swój dom, którego obietnica dotyczy szczególnie. Najpierw prosi, aby jego dom był szczęśliwy (2 Księga Samuela 7:29): „Proszę, pobłogosław dom swojego sługi”. Powtarza też prośbę, aby Bóg obdarzył go swoim błogosławieństwem. Ma na myśli: „Niech dom Twojego sługi będzie naprawdę i na zawsze błogosławiony”. Ci, których Bóg błogosławi, są prawdziwie błogosławieni. Ludziom prawym bardzo zależy na ich rodzinach, a najlepszym dziedzictwem, jakie mogą im zostawić, jest Boże błogosławieństwo. Dawid powtarza tę prośbę nie bez powodu: tak bardzo ceni Boże błogosławieństwo i tak gorąco go pragnie. Wie, że jest ono niezbędne do szczęścia rodziny.

Po drugie, prosi, aby to szczęście trwało (2 Księga Samuela 7:26, 29): „Niech będzie utwierdzony przed Tobą” i „niech trwa na wieki przed Tobą”. Modli się, aby królewska linia nie wygasła i aby żaden z jego potomków nie utracił korony z powodu niewierności, lecz aby potomkowie trwali przed Bogiem, bo to zapewniłoby im trwałość. Modli się też, aby jego królestwo osiągnęło pełnię i niezachwianą trwałość w królestwie Mesjasza. Gdy Chrystus zasiadł na zawsze po prawicy Boga (List do Hebrajczyków 10:12) i otrzymał pełną pewność, że Jego potomstwo i tron będą trwać tak długo jak niebo, modlitwa Dawida, syna Jessego, za swoich potomków została obficie wysłuchana: królestwo miało trwać przed Bogiem na wieki. Zobacz Księgę Psalmów 72:17. Wieczne królestwo Mesjasza jest nadzieją i wiarą całego ludu Bożego.