2 Księga Samuela 7:4 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu pełne objawienie Bożej przychylności wobec Dawida i dobrych zamierzeń, które za nią stały. Bóg przekazał wiadomość przez proroka Natana, którego wybrał, aby oznajmił Dawidowi długie orędzie. Miało ono odwieść Dawida od planu budowy świątyni.

Bóg przekazał tę wiadomość w mądry sposób. Posłużył się tym samym prorokiem, który wcześniej zachęcał Dawida, aby Natan nie został zlekceważony ani obrażony, a Dawid nie był zdezorientowany, gdyby jeden prorok go popierał, a drugi powstrzymywał. Wiadomość nadeszła tej samej nocy, żeby Natan nie trwał dłużej w błędzie, a Dawid nie zajmował już myśli planami, których nie miał zrealizować. Bóg mógł przemówić do Dawida bezpośrednio, ale wybrał Natana, by okazać szacunek swoim prorokom i uczyć Dawida, by ich szanował. Choć Dawid był królem, prorocy byli jak oczy, przez które miał oglądać wizje Wszechmocnego, i jak język, przez który miał słyszeć słowo Boga.

Ten, który przekazał orędzie Natanowi, pomógł mu też je zapamiętać, aby mógł oznajmić je w całości i wiernie, tak jak otrzymał je od Pana. W tym orędziu Bóg odrzuca plan Dawida, który chciał zbudować Mu dom. Bóg dostrzegł to pragnienie, bo zna ludzkie serca, i ucieszył się nim, jak później powiedziano: dobrze było, że Dawid nosił to w sercu (Pierwsza Księga Królewska 8:18). Mimo to Bóg zabronił mu realizacji tego planu, mówiąc w istocie: „Czy ty zbudujesz Mi dom? Nie, nie zbudujesz” (Druga Księga Samuela 7:5; Pierwsza Księga Kronik 17:4). Najpierw Dawid miał wykonać inne powierzone mu zadania.

Dawid był wojownikiem i miał poszerzyć granice Izraela przez podboje. Był też utalentowanym twórcą psalmów: miał przygotować pieśni do użytku w świątyni i zorganizować służbę Lewitów, plemienia przeznaczonego do posługi w świątyni. Jego syn lepiej nadawał się do budowy domu Boga, a ponadto miał większe zasoby, by pokryć jej koszty. Dlatego to zadanie zostało przeznaczone dla niego. Każdy niech służy darem, który otrzymał.

Budowa świątyni wymagałaby czasu i przygotowań, ale do tej pory nikt o niej nie mówił. Bóg najpierw przypomina Dawidowi, że dotąd nie zbudowano Mu domu (Druga Księga Samuela 7:6). Służył Mu przybytek, czyli namiot przeznaczony do oddawania Mu czci, i mógł służyć jeszcze przez pewien czas. Bóg nie przywiązuje wielkiej wagi do zewnętrznego przepychu w służbie dla Niego. Jego obecność była równie rzeczywista pośród ludu, gdy Arka przebywała w namiocie, jak później w świątyni. Dawid martwił się, że Arka spoczywa za zasłonami, w skromnym i przenośnym przybytku, ale Bóg nigdy nie powiedział, że jest Mu z tym źle.

Bóg nie przebywał w jednym miejscu, lecz wędrował pośród swojego ludu, a mimo to nie słabł ani się nie męczył. Chrystus, podobnie jak Arka, żył na ziemi w ciele podobnym do namiotu. Chodził, czyniąc dobro, i nie miał własnego domu, aż wstąpił na wysokość, do mieszkań w domu swojego Ojca, gdzie zasiadł. Kościół, podobnie jak Arka, również przebywa na tym świecie jak w namiocie. Jego obecny stan jest zarazem pokojowy i naznaczony walką, a miasto, które będzie jego trwałym domem, dopiero nadejdzie. Dawid często nazywał przybytek świątynią w swoich psalmach (Księga Psalmów 5:7; 27:4; 29:9; 65:4; 138:2), ponieważ pełnił on funkcję świątyni, choć był zbudowany jedynie z zasłon. Ludzie mądrzy i pobożni nie przywiązują wielkiej wagi do przepychu, gdy mają to, co najważniejsze. Dawid mógł doświadczać głębszego oddania i słodszej bliskości Boga w domu z zasłon niż niejeden z jego następców w cedrowej świątyni.

Po drugie, Bóg przypomina Dawidowi, że nigdy nie wydał żadnego nakazu ani wskazówki, a nawet nie dał najmniejszej aluzji żadnemu z władców Izraela, określonych jako „berła” (Pierwsza Księga Kronik 17:6), że mają zbudować świątynię (Druga Księga Samuela 7:7). Cześć oddawana Bogu podoba Mu się tylko wtedy, gdy On sam ją ustanowił. Dlaczego więc Dawid miałby planować coś, czego Bóg nigdy nie nakazał? Niech poczeka na Boże pozwolenie, a potem podejmie działanie. Lepszy jest namiot ustanowiony przez Boga niż świątynia wymyślona przez człowieka.

Następnie Dawidowi przypomina się o wielkich rzeczach, które Bóg już dla niego uczynił, aby wiedział, że cieszy się Bożą przychylnością, nawet jeśli nie został wybrany do tego zadania. Widać w tym także, że Bóg nie był dłużnikiem Dawida z powodu jego dobrych intencji. Cokolwiek Dawid mógłby uczynić dla Bożej chwały, Bóg wcześniej uczynił dla niego jeszcze więcej (Druga Księga Samuela 7:8–9). Podniósł go z bardzo niskiego miejsca, zabierając go od owiec. Ci, którzy osiągają wysoką pozycję, dobrze robią, gdy często pamiętają o swoich skromnych początkach. Dzięki temu pozostają pokorni i wdzięczni. Bóg dał Dawidowi także powodzenie i zwycięstwo nad wrogami. Powiedział: „Byłem z tobą, dokądkolwiek szedłeś” — strzegł go, gdy był ścigany, i dawał mu powodzenie, gdy sam ścigał innych. Usunął wszystkich wrogów, którzy zagrażali jego dojściu do władzy i bezpieczeństwu.

Bóg ukoronował go nie tylko władzą i rządami w Izraelu, lecz także czcią i sławą wśród sąsiednich narodów: „Uczyniłem twoje imię wielkim”. Dawid zyskał rozgłos dzięki odwadze, mądremu przywództwu i wielkim czynom. Mówiono o nim więcej niż o jakimkolwiek innym wybitnym człowieku jego czasów. Wielkie imię jest powodem do wdzięczności i należy dobrze je wykorzystywać, ale ci, którzy go nie mają, nie muszą go zazdrościć. Dobre imię jest cenniejsze. Człowiek może przejść przez życie bez rozgłosu, a mimo to żyć bardzo szczęśliwie.

Następnie Bóg obiecuje Izraelowi spokojną i bezpieczną przyszłość (Druga Księga Samuela 7:10–11). Obietnica ta pojawia się przed obietnicami złożonymi samemu Dawidowi, aby zrozumiał, że Boże plany wobec niego służą dobru Izraela. Dawid będzie się cieszył, widząc pokój w Izraelu, podobnie jak pobożnemu człowiekowi obiecuje się, że ujrzy dzieci swoich dzieci (Księga Psalmów 128:6). Dobry król nie może uważać się za szczęśliwego, jeśli jego królestwo nie zaznaje szczęścia. Kolejne obietnice dotyczą rodziny i potomków Dawida, dlatego słowa o bezpieczeństwie Izraela wskazują również na pomyślność jego własnych rządów.

Obiecane są dwie rzeczy. Po pierwsze, lud będzie miał bezpieczne miejsce: „Wyznaczę miejsce dla mojego ludu, Izraela”. Ta ziemia była od dawna obiecana, ale lud często nie zaznawał na niej spokoju. Teraz obietnica miała się spełnić: Kanaan miał bezspornie należeć do Izraela, bez kolejnych wypędzeń i prześladowań. Po drugie, lud będzie mógł spokojnie korzystać z tej ziemi. Niegodziwcy, zwłaszcza Filistyni, którzy przez długi czas byli dla niego utrapieniem, nie będą go już uciskać. Bóg da Dawidowi odpoczynek od wszystkich jego wrogów, tak jak w czasach, gdy wzbudzał sędziów dla Izraela. Utrwali i dopełni ten pokój, a ziemia zazna odpoczynku od wojny, jak za czasów sędziów.

Na koniec Bóg obiecuje błogosławieństwo rodzinie i potomkom Dawida. Dawid planował zbudować Bogu dom, a Bóg w zamian obiecuje zbudować dom Dawidowi, czyli zapewnić trwałość jego dynastii (Druga Księga Samuela 7:11). Nie stracimy nagrody za to, co czynimy dla Boga ani za szczere zamiary, nawet jeśli Boża opatrzność nie pozwoli nam ich zrealizować.

Bóg obiecał dać Dawidowi imię (Druga Księga Samuela 7:9), a teraz obiecuje mu dom — ród, który będzie podtrzymywał to imię. Za życia Dawidowi wielką pociechę da niezłomna obietnica Boga, że jego ród przetrwa także po jego śmierci. Po trosce o własną duszę i dobro Kościoła Bożego powinniśmy pragnąć także dobra naszych dzieci, aby ci, którzy przyjdą po nas, chwalili Boga na ziemi, gdy my będziemy wielbić Go w niebie.

Niektóre z tych obietnic odnoszą się do Salomona, bezpośredniego następcy Dawida, oraz do królewskiego rodu Judy. Bóg mówi, że wyniesie Salomona na tron. Słowa „gdy twoje dni dobiegną końca i spoczniesz wśród swoich ojców” pokazują, że sam Dawid umrze w pokoju, a potem Bóg ustanowi jego potomka. Była to łaska tym większa, że Bóg nie uczynił tego samego dla Mojżesza, Jozuego ani żadnego z sędziów, których wzbudził, by przewodzili Jego ludowi. Dawid zapoczątkował pierwszy królewski ród, który miał trwać przez jego potomków. Obietnica złożona Chrystusowi dotycząca królestwa miała objąć także Jego duchowych potomków. Jeśli jesteśmy dziećmi, jesteśmy też dziedzicami.

Bóg mówi również, że umocni tron Salomona. Słowa „umocnię jego królestwo” i „tron jego królestwa” oznaczają, że jego prawo do rządzenia będzie jasne, nikt nie będzie podważał jego roszczeń, a jego rządy będą stabilne. Bóg posłuży się nim także do dobrego dzieła budowy świątyni, którego Dawid miał jedynie radość zaplanować. Salomon zbuduje dom dla imienia Boga. Dzieło zostanie wykonane, choć nie przez samego Dawida.

Bóg włącza także Salomona w przymierze usynowienia, czyli przyjmuje człowieka za swoje dziecko. „Będę mu ojcem, a on będzie Mi synem”. Do szczęścia nam i naszym dzieciom nie potrzeba niczego więcej niż tego, by Bóg był Ojcem dla nas i dla nich. Tych, których przyjmuje za swoje dzieci, przez łaskę czyni swoimi synami, dając im dziecięce serce. Skoro jest dla nas troskliwym, czułym i hojnym Ojcem, powinniśmy być Mu posłusznymi, otwartymi na pouczenia i wiernymi dziećmi.

Ta obietnica odnosi się do synów na dwa sposoby. Po pierwsze, Ojciec miał go karcić, gdy zajdzie taka potrzeba, bo który syn nie podlega karceniu przez ojca? Cierpienie należy do przymierza, jest zgodne z ojcowską miłością Boga, a nawet z niej wypływa. „Jeśli dopuści się nieprawości”, jak później uczynił Salomon (Pierwsza Księga Królewska 11:1), „ukarzę go”, aby doprowadzić go z powrotem do nawrócenia. Kara miała jednak przyjść za pośrednictwem ludzi, a więc być wymierzona przez ludzi i możliwa do zniesienia. Bóg nie miał postępować z nim z przygniatającą surowością, lecz uwzględniać jego słabość i karcić go z możliwie największą łagodnością i współczuciem, tylko w takim stopniu, jaki będzie konieczny.

Po drugie, Bóg nie miał go wydziedziczyć. „Moje miłosierdzie nie odstąpi od niego”. Miłosierdzie jest tu dziedzictwem synów. Bunt dziesięciu plemion przeciwko domowi Dawida był karą za grzech, lecz wierność pozostałych dwóch plemion zachowała królewski ród i ukazała miłosierdzie Boga wobec potomków Dawida, zgodnie z tą obietnicą. Ród ten został uszczuplony, ale nie wygasł, jak stało się z rodem Saula. Żaden inny ród nie dzierżył berła Judy poza rodem Dawida. To przymierze królewskie, opiewane w Księdze Psalmów 89:3 i następnych wersetach, wskazuje naprzód na przymierze odkupienia i łaski.

Inne części obietnicy wskazują na Chrystusa, często nazywanego Dawidem i Synem Dawida. To On jest obiecanym Synem Dawida, w którym słowa te w pełni się urzeczywistniły. Pochodził z rodu Dawida (Dzieje Apostolskie 13:23). Bóg dał Mu tron Jego ojca, Dawida (Ewangelia Łukasza 1:32), wszelką władzę w niebie i na ziemi oraz prawo sądzenia. Miał zbudować świątynię Ewangelii, dom dla imienia Boga (Księga Zachariasza 6:12–13). Apostoł odnosi bezpośrednio do Chrystusa obietnicę: „Ja będę Mu Ojcem, a On będzie Mi Synem” (List do Hebrajczyków 1:5). Obietnica, że Jego dom, tron i królestwo będą ustanowione na wieki, może odnosić się tylko do Chrystusa i Jego królestwa. Dom i królestwo Dawida dawno przeminęły, lecz królestwo Mesjasza trwa na wieki, a wzrost Jego panowania i pokoju nigdy się nie skończy.

Słowa o dopuszczeniu się nieprawości nie mogą odnosić się do samego Mesjasza, ale w pokrzepiający sposób odnoszą się do Jego duchowych potomków. Prawdziwi wierzący wciąż zmagają się ze słabościami i mogą spodziewać się za nie karcenia, lecz nie zostaną odrzuceni. Żaden grzech popełniony w ramach przymierza nie wyłącza nas z niego. Natan wiernie przekazał tę wiadomość Dawidowi (Druga Księga Samuela 7:17). Choć najpierw zabronił Dawidowi budować świątynię i musiał skorygować swoje wcześniejsze słowa, był gotów to uczynić, gdy lepiej zrozumiał wolę Boga. Bóg także wiernie wypełnił te obietnice wobec Dawida i jego rodziny we właściwym czasie. Dawidowi nie udało się zbudować domu Bogu, lecz Bóg nie zawiódł, budując dom Dawidowi. Tak właśnie działa przymierze, w którym żyjemy. Nasze posłuszeństwo często zawodzi, lecz Boże obietnice nigdy.