2 Księga Samuela 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Dawida odpoczywającego. Mieszkał we własnym domu, w spokoju i bez zakłóceń, nie musząc wyruszać na wojnę (Druga Księga Samuela 7:1). Pan zapewnił mu pokój ze wszystkich stron, uwalniając go od nieprzyjaciół, którzy usiłowali nie dopuścić do tego, by zasiadł na tronie. Dawid był wojownikiem, ale miłował pokój i nie pragnął walki (Księga Psalmów 120:7). Nie cieszył się tym odpoczynkiem długo i wkrótce znów miał wyruszyć na wojnę, lecz w tamtej chwili zaznawał pokoju. Najlepiej czuł się, siedząc w domu i rozważając Prawo Boże.

Wtedy Dawid zaczął myśleć o zbudowaniu świątyni ku czci Boga. Zbudował już pałac dla siebie i domy dla swoich sług, a teraz pomyślał o miejscu dla Arki. Była to pełna wdzięczności odpowiedź na zaszczyty, jakimi obdarzył go Bóg. Gdy Bóg czyni dla nas wielkie rzeczy, Jego dobroć powinna skłaniać nas do zastanowienia, co możemy uczynić dla Niego i dla Jego chwały. „Czym mogę odpłacić Panu?” — to właściwe pytanie, które zadaje sobie wdzięczne serce.

Dawid chciał też dobrze wykorzystać czas pokoju. Skoro nie wzywano go, by służył Bogu i Izraelowi na polu bitwy, chciał spożytkować swoje myśli, czas i majątek w inny sposób. Nie zamierzał marnować życia na wygodę, a tym bardziej na luksus. Gdy Bóg daje nam odpoczynek i mniej zajęć związanych ze sprawami tego świata, powinniśmy więcej czynić dla Boga i troszczyć się o własną duszę. Myśli Dawida w pałacu bardzo różniły się od myśli Nabuchodonozora, króla Babilonu, który przechadzał się po swoim pałacu (Księga Daniela 4:29–30). Nabuchodonozor był pełen pychy i myślał wyłącznie o własnej potędze i chwale. Dawid natomiast troszczył się o cześć należną Bogu. Skutki pokazały, że Bóg sprzeciwia się pysznym, a pokornym daje łaskę i chwałę.

Dawid dostrzegł różnicę między swoim domem a miejscem, w którym przebywała Arka. On mieszkał w cedrowym domu, a Arka znajdowała się pod namiotowymi zasłonami (Druga Księga Samuela 7:2). Wydawało mu się to niewłaściwe. Już wcześniej nie zaznał spokoju, dopóki nie znalazł miejsca dla Arki (Księga Psalmów 132:4–5), a teraz znów nie dawało mu spokoju to, że nie może zapewnić jej lepszego miejsca. Wdzięczne serca nigdy nie uważają, że zrobiły już dla Boga wystarczająco dużo. Nawet po wielu dokonaniach wciąż pragną czynić więcej i snują hojne plany. Nie potrafią też w pełni cieszyć się własnym dobrobytem, gdy widzą, że Kościół Boży przeżywa trudności. Dawid nie umiał cieszyć się swoim cedrowym domem, skoro Arka nie miała lepszego schronienia. Ci, którzy mieszkali w wytwornych domach, lecz nie przejmowali się cierpieniem Józefa, choć znali muzykę Dawida, nie mieli też ducha Dawida (Księga Amosa 6:4, 6).

Dawid podzielił się tymi myślami z prorokiem Natanem, swoim zaufanym przyjacielem i doradcą. Czy mógł sam rozpocząć tę pracę? Było to dobre przedsięwzięcie, a on sam także był prorokiem. Owszem, ale mądra rada wciąż jest cenna, a bezpieczeństwo daje wielu doradców. Dawid chciał, by Natan pomógł mu zrozumieć wolę Boga. Sam plan był niewątpliwie dobry, lecz nie było jeszcze jasne, czy Bóg chce, by to właśnie Dawid go zrealizował.

Natan przychylnie odniósł się do tego pomysłu i powiedział: „Idź, uczyń wszystko, co zamierzasz, bo Pan jest z tobą” (Druga Księga Samuela 7:3). Dawid nie przedstawił całego planu, a jedynie wyraził żal, że świątynia nie została jeszcze zbudowana. Natan szybko zrozumiał, co leży mu na sercu, i dodał mu otuchy. Powinniśmy wspierać dobre plany innych, na ile tylko możemy, i życzliwym słowem pomagać w realizacji dobrych dzieł. Natan wypowiadał się tu we własnym imieniu, a nie bezpośrednio jako posłaniec Boga. Mówił jako mądry i pobożny człowiek, a jego rada była zgodna z objawioną wolą Boga, która wzywa wszystkich, by czynili, co mogą, dla wiary i służby Bogu. Ukryty zamiar Boga był jednak inny i to nie Dawid miał wykonać tę pracę. Tylko Chrystus zawsze doskonale przekazywał wolę Boga, bo znał ją w pełni. Inni prorocy przekazywali Boże przesłanie tylko wtedy, gdy spoczywał na nich duch proroctwa. Jeśli się mylili, jak Samuel (Pierwsza Księga Samuela 16:6) i Natan w tym przypadku, Bóg wkrótce ich korygował.