2 Księga Samuela 5:11 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, że Dawidowi zbudowano dom — pałac królewski, odpowiedni dla jego dworu i godności (2 Księga Samuela 5:11). Izraelici trudnili się głównie uprawą roli i pasterstwem, a handel i rzemiosło nie zajmowały wiele miejsca w ich życiu. Dlatego Chiram, król Tyru i zamożny władca, przesłał Dawidowi wyrazy uznania, gdy ten objął tron, oraz zaoferował wykwalifikowanych rzemieślników, którzy mieli zbudować mu dom. Dawid chętnie przyjął tę pomoc, a ludzie Chirama wznieśli pałac odpowiedni dla króla.

Wielu ludzi odznaczało się biegłością w rzemiośle i wiedzą, choć nie należeli do ludu objętego obietnicami przymierza Bożego. To, że dom Dawida zbudowali cudzoziemcy, nie czyniło go mniej godnym poświęcenia Bogu. Zapowiedziano też, że w Kościele czasów Ewangelii, czyli wśród ludu Bożego Nowego Testamentu, „synowie cudzoziemców odbudują twoje mury, a ich królowie będą ci służyć” (Księga Izajasza 60:10).

Po drugie, panowanie Dawida umocniło się i ustaliło (2 Księga Samuela 5:12). Jego królestwo było bezpieczne. Nic nie mogło nim zachwiać i nikt nie mógł podważyć jego prawa do tronu. Bóg, który uczynił go królem, także umocnił jego władzę, ponieważ Dawid miał być zapowiedzią Chrystusa, którego królestwo będzie niewzruszone, a przymierze pozostanie pewne (Księga Psalmów 89:21–28).

Saul został królem, ale jego władza nie została umocniona. Również pozycja Adama, nawet w stanie niewinności, nie była niezachwiana. Dawid natomiast został ustanowiony królem, podobnie jak Syn Dawida oraz wszyscy, którzy dzięki Niemu zostają uczynieni dla Boga królami i kapłanami. Jego królestwo zostało też wywyższone w oczach zarówno przyjaciół, jak i wrogów. Izrael nigdy wcześniej nie wydawał się tak potężny ani nie robił takiego wrażenia. Podobnie o Chrystusie powiedziano, że będzie wyższy od królów ziemi (Księga Psalmów 89:27), a Bóg wielce Go wywyższył (List do Filipian 2:9).

Dawid rozumiał, że Bóg jest z nim, ponieważ widział, jak wspaniale Boża opatrzność doprowadziła go do władzy i pozwoliła mu ją zachować. „Po tym poznaję, że mi sprzyjasz” (Księga Psalmów 41:11). Wielu ludzi cieszy się Bożą przychylnością, ale nie zdaje sobie z tego sprawy, przez co nie doświadcza płynącego z niej pocieszenia. Wielkim błogosławieństwem jest zostać wywyższonym, umocnionym na swoim miejscu i wiedzieć, że to Bóg tak uczynił. Dawid rozpoznał też, że Bóg dokonał dla niego tych wielkich rzeczy ze względu na Izrael, aby Dawid mógł być dla ludu błogosławieństwem, a lud żył dobrze pod jego rządami. Bóg nie uczynił Izraelitów poddanymi Dawida dla jego własnej korzyści, aby mógł stać się wielki, bogaty i niepodzielnie sprawować władzę. Ustanowił go królem dla dobra ludu, aby Dawid mógł nim kierować, prowadzić go i go chronić. Władcy są sługami Boga dla dobra ludzi (List do Rzymian 13:4).

Po trzecie, rodzina Dawida rosła i się powiększała. Wymieniono tu wszystkich synów, którzy urodzili mu się po przybyciu do Jerozolimy — było ich jedenastu, oprócz sześciu urodzonych wcześniej w Hebronie (2 Księga Samuela 3:2; 2 Księga Samuela 3:5). Wcześniej podano imiona ich matek, tutaj zaś wspomniano jedynie ogólnie, że Dawid pojął więcej nałożnic i żon (2 Księga Samuela 5:13). Czy należy go za to chwalić? Nie. Nie można tego usprawiedliwić, a trudno nawet znaleźć dla tego wymówkę. Zły przykład patriarchów mógł go skłonić do myśli, że nie ma w tym nic złego. Być może liczył też na umocnienie swojej pozycji dzięki większej liczbie więzi rodzinnych i powiększeniu królewskiego domu.

„Szczęśliwy człowiek, który ma ich pełen kołczan”. Jednak jedna winorośl przy domu, z Bożym błogosławieństwem, może rozrosnąć się nad morzem i rzekami. Adam z jedną żoną zaludnił świat, a Noe ponownie go zaludnił po potopie. Dawid miał wiele żon, a mimo to pożądał żony swojego bliźniego i dopuścił się z nią cudzołóstwa. Gdy ktoś przekracza granicę, często wędruje coraz dalej. O nałożnicach Dawida zob. 2 Księga Samuela 15:16; 2 Księga Samuela 16:22; 2 Księga Samuela 19:5. O jego synach zob. 1 Księga Kronik 3:1–9.