2 Księga Samuela 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli Salem, miasto, którego królem był Melchizedek, było tym samym miejscem co Jerozolima, jak zdaje się sugerować Księga Psalmów 76:2, to Jerozolima była ważnym ośrodkiem już za czasów Abrahama. Później Jozue uznał ją za główne miasto południowej części Kanaanu (Księga Jozuego 10:1–3). Przydzielono ją pokoleniu Beniamina (Księga Jozuego 18:28), choć leżała tuż przy granicy ziemi Judy (Księga Jozuego 15:8). Juda zdobyła ją na pewien czas (Księga Sędziów 1:8), ale Beniamin pozwolił Jebuzejczykom mieszkać pośród swojego pokolenia (Księga Sędziów 1:21). Z czasem miasto zaczęto uważać za jebuzejską twierdzę (Księga Sędziów 19:11).

Pierwszym wielkim czynem Dawida po namaszczeniu go na króla nad całym Izraelem było odebranie Jerozolimy Jebuzejczykom. Ponieważ miasto należało do Beniamina, Dawid nie mógł łatwo na nie uderzyć, dopóki to pokolenie, od dawna wierne rodowi Saula (Pierwsza Księga Kronik 12:29), nie znalazło się pod jego władzą. Najpierw widzimy, jak Jebuzejczycy zuchwale szydzą z Dawida i jego wojska. Dali mu do zrozumienia, że nigdy nie wejdzie do miasta, a nawet ślepi i kulawi go przepędzą (Druga Księga Samuela 5:6). W ten sposób drwili, bo podobnie jak ludzie wspomniani przy innej okazji nie potrafili sobie wyobrazić, by wróg kiedykolwiek wkroczył przez bramy Jerozolimy (Księga Lamentacji 4:12).

Pokładali ufność albo w swoich bogach, których Dawid szyderczo nazwał ślepymi i kulawymi, bo bożki mają oczy, lecz nie widzą, i nogi, lecz nie chodzą, albo w sile swoich umocnień. Niektórzy sądzą, że w twierdzy ustawili brązowe posągi i traktowali je jak strażników miasta. Nazywali swoje bożki twierdzami, swoimi „Mauzzim” (Księga Daniela 11:38), i polegali na nich tak, jakby mogły ich ocalić. Imię Pana jest jednak warowną wieżą, a Jego moc nie jest ślepa. Jego oczy widzą jasno, a Jego ramię jest silne.

Możliwe też, że Jebuzejczycy ufali naturalnemu położeniu Jerozolimy, jej murom i wysokości. Uważali, że dzięki przyrodzonym warunkom i kunsztowi obronnemu miasto jest tak potężne, iż nawet ślepi i kulawi wystarczą, by odeprzeć każdego napastnika. Najbardziej ufali twierdzy Syjon, sądząc, że nikt jej nie zdobędzie. Być może umieścili na murach ślepych lub kulawych ludzi albo rannych żołnierzy, by szydzić z Dawida i jego wojowników, jak gdyby nawet oni mogli ich powstrzymać. Uważali, że nawet gdyby zostało im tylko kilku rannych, wystarczą, by odeprzeć oblegających. Wrogowie ludu Bożego często są pewni własnej siły i czują się najbezpieczniej właśnie wtedy, gdy ich upadek jest bliski.

Po drugie, Dawid pokonał Jebuzejczyków. Ich pycha go nie zastraszyła, lecz pobudziła do działania. Gdy zarządził szturm, powiedział swoim ludziom, że ten, kto uderzy na Jebuzejczyków, ma również zrzucić z muru ślepych i kulawych, których ustawiono tam, by znieważyć ich i ich Boga. Prawdopodobnie Jebuzejczycy wypowiadali także bluźnierstwa, co sprawiło, że Dawid znienawidził ich z całego serca. Takie rozumienie pasuje do Drugiej Księgi Samuela 5:8, podczas gdy Pierwsza Księga Kronik 11:6 wspomina jedynie o uderzeniu na Jebuzejczyków, nie zaś na ślepych i kulawych. Jebuzejczycy mówili, że jeśli posągi ich nie ochronią, ślepi i kulawi nie wejdą do twierdzy. Po zdobyciu jej Dawid wypowiedział się o tych posągach w podobnym duchu. Skoro nie potrafiły obronić swoich czcicieli, nie miały już tam miejsca.

Po trzecie, Dawid uczynił Syjon swoją królewską siedzibą. Zamieszkał w samej twierdzy, a warownia, która wcześniej mu się sprzeciwiała, stała się jego ochroną. Zbudował też wokół niej domy dla swoich sług i strażników, zaczynając od Millo, prawdopodobnie publicznego lub państwowego centrum, i posuwając się ku wnętrzu (Druga Księga Samuela 5:9). Nieustannie szedł naprzód i we wszystkim, czego się podejmował, odnosił powodzenie. Rósł w znaczenie, siłę i bogactwo, a jego lud darzył go coraz większym szacunkiem, zaś wrogowie coraz bardziej się go bali, ponieważ był z nim Pan Bóg Zastępów.

Bóg panuje nad wszystkimi stworzeniami i posługuje się nimi, jak chce, aby realizować swoje zamierzenia. Był z Dawidem, by nim kierować, chronić go i zapewnić mu powodzenie. Ci, po których stronie jest Pan Zastępów, nie muszą się lękać tego, co mogą im uczynić ludzkie wojska ani złe moce. A ci, którzy osiągają wielkość, powinni przypisywać ją Bogu, bo to Jego obecność ich wywyższyła. Kościół jest nazwany Syjonem i miastem Boga żywego. Podobnie wrogowie Chrystusa, tak jak Jebuzejczycy, muszą najpierw zostać pokonani i wyparci. Trzeba usunąć ślepych i kulawych, a wtedy Chrystus bierze zdobycz, ustanawia tam swój tron i przez swojego Ducha czyni to miejsce swoim mieszkaniem.