2 Księga Samuela 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Wszystkie plemiona Izraela przybyły do Dawida do Hebronu, okazując mu pokorę, i poprosiły go, by objął tron, bo były jak owce bez pasterza. Dawid nie powinien był aprobować zabójstwa Isz-Boszeta, mógł jednak wykorzystać okazję, która się dzięki temu nadarzyła, i przyjąć ich prośbę. Juda uznała Dawida za króla już ponad siedem lat wcześniej, a pokój i błogosławieństwo za jego panowania przyciągnęły do niego pozostałe plemiona. Pełniejszy opis tego, ilu ludzi przybyło z każdego plemienia i jak świętowali w Hebronie, znajduje się w Pierwszej Księdze Kronik 12:23–40.

Pierwszym powodem, dla którego zwrócili się do Dawida, była bliska więź, jaka ich z nim łączyła. Powiedzieli: „Jesteśmy twoją kością i twoim ciałem” (Druga Księga Samuela 5:1). Mieli na myśli nie tylko to, że był jednym z nich, a więc nie obcym, który zgodnie z Prawem nie nadawałby się do sprawowania władzy (Księga Powtórzonego Prawa 17:15), lecz także to, że należeli do niego. Wiedzieli, że troszczył się o nich tak, jak człowiek troszczy się o własne ciało, w przeciwieństwie do Saula i jego domu. Ci, którzy przyjmują Chrystusa jako Króla, mogą zwrócić się do Niego podobnymi słowami, bo upodobnił się we wszystkim do swoich braci (List do Hebrajczyków 2:17). Mogą prosić, by nad nimi panował i wziął pod swoją władzę tę ruinę (Księga Izajasza 3:6).

Drugim powodem była wcześniejsza służba Dawida dla narodu. Gdy królem był Saul, to Dawid naprawdę prowadził Izraela do boju i przyprowadzał go z powrotem po zwycięstwie (Druga Księga Samuela 5:2). Skoro wiernie służył w mniejszych sprawach, można mu było powierzyć większe. Dobra służba, którą ktoś nam wyświadczył, powinna pozostać w naszej pamięci, gdy przychodzi czas wyboru przywódcy.

Najważniejszym powodem był jednak wybór samego Boga. Pan powiedział: „Będziesz pasł mój lud, Izraela”, co oznaczało, że Dawid będzie nim rządził tak, jak pasterz troszczy się o owce. Władcy powinni dbać o dobro swoich poddanych, a nie o własną korzyść. Dawid miał też dowodzić wojskiem, podejmując trudy i niebezpieczeństwa życia obozowego. Skoro Bóg tak powiedział, lud był wreszcie gotów powiedzieć to samo.

Potem odbyło się publiczne i uroczyste ustanowienie Dawida królem. Zebrali się starsi Izraela i ustalili warunki, składając sobie nawzajem obietnice i przyjmując je (Druga Księga Samuela 5:3). Dawid zobowiązał się dobrze nimi rządzić jako sędzia w czasie pokoju i dowódca w czasie wojny, a oni obiecali mu posłuszeństwo. Zawarł z nimi przymierze przed Panem, który był jego świadkiem. Następnie po raz trzeci namaszczono Dawida na króla. Jego droga do władzy prowadziła stopniowo, dzięki czemu jego wiara mogła zostać wypróbowana, a doświadczenie wzrastać. Pod tym względem jego królestwo wskazywało na królestwo Mesjasza, które również miało się rozwijać krok po kroku. Jeszcze nie widzimy, by wszystko zostało Mu poddane (List do Hebrajczyków 2:8), choć ujrzymy to (Pierwszy List do Koryntian 15:25).

Dowiadujemy się również, ile lat miał Dawid i jak długo panował. Gdy po śmierci Saula rozpoczął rządy, miał trzydzieści lat (Druga Księga Samuela 5:4). W tym wieku Lewici rozpoczynali służbę (Księga Liczb 4:3) i mniej więcej wtedy jego większy Potomek, Jezus, rozpoczął publiczną działalność (Ewangelia Łukasza 3:23). Jest to wiek, w którym ludzie zwykle osiągają pełnię sił i dojrzałość osądu. Dawid panował łącznie czterdzieści lat i sześć miesięcy: siedem i pół roku w Hebronie oraz trzydzieści trzy lata w Jerozolimie (Druga Księga Samuela 5:5). Hebron był miejscem otoczonym szacunkiem i miastem kapłańskim (Księga Jozuego 14:15), ale Jerozolima miała stać się jeszcze sławniejsza jako miasto święte. Wielcy królowie często rozbudowywali własne miasta, a Dawid uczynił tak z Jerozolimą, która stała się Miastem Dawida. Jej nazwa pozostaje ważna aż do końca Biblii, gdzie czytamy o nowej Jerozolimie (Apokalipsa św. Jana 21).