2 Księga Samuela 20:14 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu zakończenie buntu Szeby.

Buntownik Szeba przemierzył wszystkie plemiona Izraela. Z czasem okazało się jednak, że Izraelici nie są już tak skłonni za nim podążać, jak wcześniej, gdy w nagłym przypływie gniewu odwrócili się od Dawida. Ostatecznie zgromadził więc tylko niewielką grupę podobnych do siebie zwolenników, po czym wkroczył do Abel-Bet-Maaka, silnego miasta na północy, w ziemi Neftalego. Miasto to jest wspomniane także w 2 Księdze Królewskiej 15:29. Nie wiadomo, czy wszedł do niego siłą, czy wpuszczono go do środka. Większość jego zwolenników stanowili Berici, czyli mieszkańcy Beerot w Beniaminie (2 Księga Samuela 20:14). Jeden zły człowiek często potrafi znaleźć innych, którzy pomogą mu szerzyć zamęt, albo sam ich do tego skłonić.

Joab zgromadził całe swoje wojsko przeciw miastu, obległ je i uderzał w jego mur, niemal przygotowując się do szturmu (2 Księga Samuela 20:15). Nic dziwnego, że miasto, które udziela schronienia zdrajcy, zostaje zaatakowane z taką siłą. Podobnie serce, które przyjmuje buntownicze pragnienia i nie chce, by panował w nim Chrystus, nie uniknie sądu.

Wtedy mądra i dobra kobieta z Abel doprowadziła sprawę do pomyślnego końca, wykazując się wielkim rozsądkiem. Przekonała Joaba i ocaliła miasto.

Najpierw podjęła z Joabem rozmowy i uzgodniła z nim, że odstąpi od oblężenia, jeśli Szeba zostanie mu wydany. Wygląda na to, że żaden z mężczyzn z Abel, nawet spośród starszych czy przywódców, nie wystąpił, by rozmawiać z Joabem, choć miastu groziło największe niebezpieczeństwo. Być może lekceważyli jego bezpieczeństwo, bali się Szeby, nie wierzyli, że uda się wynegocjować uczciwe warunki albo po prostu nie potrafili prowadzić takich rozmów. Tymczasem ta jedna kobieta dzięki swojej mądrości ocaliła miasto. Dusza nie jest przypisana do jednej płci. Mężczyzna jest głową, ale nie oznacza to, że tylko jemu przysługuje mądrość ani że może rościć sobie wyłączne prawo do sprawowania władzy. Wiele kobiet wykazało się większą siłą ducha niż mężczyźni, a mądrość jest równie cenna, gdy mieści się w słabszym naczyniu.

Rozmawiając z Joabem, kobieta najpierw zwróciła na siebie jego uwagę i wysłuchała go (2 Księga Samuela 20:16–17). Możemy przypuszczać, że po raz pierwszy negocjował on w sprawach wojskowych z kobietą. Następnie bardzo zręcznie przedstawiła racje swojego miasta. Po pierwsze, powiedziała, że Abel słynie z mądrości (2 Księga Samuela 20:18). Innymi słowy, od dawna żyli tam ludzie słynący z rozsądku i roztropności, do których często przychodzono po radę, a wszyscy zgadzali się przyjąć rozstrzygnięcie starszych. Ich wyroki traktowano jak wyrocznię. Dlaczego więc niszczyć takie miasto, nie wysłuchawszy go wcześniej?

Powiedziała też, że mieszkańcy Abel są zwykle pokojowo nastawieni i wierni Izraelowi (2 Księga Samuela 20:19). Mówiła nie tylko we własnym imieniu, lecz także w imieniu tych, których reprezentowała. Nie byli buntownikami ani ludźmi skłonnymi do sporów. Znano ich z wierności królowi i pokojowego współżycia z sąsiadami. Nie szukali zwady ani nie lubowali się w procesach. Kobieta nazwała też miasto matką w Izraelu: przewodniczką i oparciem dla okolicznych miasteczek oraz wsi, częścią dziedzictwa samego Pana, miastem Izraelitów, a nie pogan. Jego zniszczenie osłabiłoby naród, który Bóg wybrał na swoją własność. Przypomniała Joabowi również, że zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą prowadzenia wojny powinien był najpierw zaproponować pokój (Księga Powtórzonego Prawa 20:10). W przypisie na marginesie znajduje się uwaga: „Z pewnością zapytali na początku”, co oznacza: „Napastnicy powinni byli najpierw zażądać od nas wydania zdrajcy, a wtedy załatwilibyśmy sprawę”. Kobieta taktownie wytknęła więc Joabowi, że nie zaproponował pokoju, a jednocześnie wyraziła nadzieję, że nie jest jeszcze za późno, by to zrobić.

Joab i kobieta szybko uzgodnili, że miasto będzie bezpieczne, jeśli wydadzą głowę Szeby. Niedawno Joab, kierując się osobistą urazą, zmiażdżył i zabił Amasę, ale jako dowódca nie chciał uchodzić za człowieka spragnionego rozlewu krwi. W gruncie rzeczy powiedział: „Niech Bóg broni, abym miał niszczyć miasto, jeśli nie wymaga tego bezpieczeństwo wszystkich” (2 Księga Samuela 20:20). „Nie jest tak, jak myślisz. Nie walczymy z waszym miastem. Ryzykowalibyśmy życie, by je obronić. Chcemy tylko zdrajcy, który się wśród was ukrywa. Wydajcie go, a sprawa będzie zakończona”. Wiele konfliktów udałoby się zażegnać, gdyby zwaśnione strony lepiej się rozumiały. Miasto stawiało opór, bo sądziło, że Joab chce je zniszczyć. Joab atakował zaciekle, bo myślał, że wszyscy mieszkańcy sprzymierzyli się z Szebą. Obie strony się myliły. Gdyby znały prawdę, sprawa szybko zostałaby rozwiązana. Jedynym warunkiem pokoju było wydanie zdrajcy. Podobnie Bóg postępuje z duszą, która zmaga się z przekonaniem o grzechu i udręką: zdrajcą jest grzech, a buntownikiem — grzech, do którego człowiek jest przywiązany. Porzuć go, odrzuć grzech, a wszystko będzie dobrze. Na innych warunkach nie ma pokoju. Mądra kobieta od razu przyjęła tę propozycję: głowa Szeby miała natychmiast zostać przerzucona przez mur.

Potem porozumiała się z mieszkańcami miasta. Zwróciła się do nich z rozwagą i być może rozmowa z nimi wymagała równie wiele mądrości co rozmowa z Joabem. Przekonała ich, by ścięli Szebę, prawdopodobnie na mocy publicznego zarządzenia przywódców, a jego głowę przerzucono przez mur do Joaba. Joab znał twarz zdrajcy, więc nie szukał nikogo spośród jego zwolenników. Nie chciał, by ukarano niewinnych. Bezpieczeństwo wszystkich zostało zapewnione, a Joab nie zamierzał podsycać powszechnej żądzy zemsty. Następnie zniósł oblężenie i wrócił do Jerozolimy, zabierając ze sobą oznaki pokoju, a nie łupy wojenne.