2 Księga Samuela 20:4 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Amasa upada właśnie wtedy, gdy zaczynał piąć się w górę. Był siostrzeńcem Dawida (Druga Księga Samuela 17:25) i dowodził armią buntowników Absaloma. Po klęsce Absaloma przeszedł na stronę Dawida, ponieważ ten obiecał mianować go dowódcą w miejsce Joaba. Bunt Szeby dał Dawidowi powód, by spełnić tę obietnicę wcześniej, niż być może zamierzał, lecz zazdrość Joaba doprowadziła do nieszczęścia zarówno Amasy, jak i Dawida.

Amasa otrzymuje rozkaz zebrania wojska i szybkiego wyruszenia przeciwko buntowi Szeby (Druga Księga Samuela 20:4). Wygląda na to, że mężowie Judy chętnie świętowali zwycięstwo Dawida, ale mniej chętnie podejmowali za niego walkę. Gdyby wszyscy byli już razem i odprowadzali króla do Jerozolimy, mogli od razu ruszyć za Szebą i zdławić zagrożenie, zanim urosło w siłę. Wielu ludzi pragnie wierności albo religijności, dopóki niewiele ich to kosztuje. Wielu twierdzi, że należy do Chrystusa, a jednak niechętnie podejmuje dla Niego jakiekolwiek ryzyko.

Amasie polecono zebrać mężów Judy w ciągu trzech dni, lecz nie zdołał zrobić tego na czas (Druga Księga Samuela 20:5). To zaskakująca zwłoka, bo Dawid okazał mu wielką życzliwość, mianując go dowódcą, choć wcześniej służył Absalomowi. To mianowanie powinno ucieszyć Judę i pokazać miłosierny charakter rządów Dawida.

Ponieważ Amasa zwleka, Abiszaj, brat Joaba, otrzymuje rozkaz, by natychmiast ruszyć za Szebą na czele królewskiej straży i regularnego wojska (Druga Księga Samuela 20:6–7). Dawid wie, że danie Szebie czasu byłoby niebezpieczne. Wydaje ten rozkaz Abiszajowi, ponieważ chce upokorzyć Joaba i odsunąć go od dowodzenia. Chodzi mu nie tyle o krew Abnera, którą Joab okrutnie przelał, ile o krew Absaloma, zabitego przez Joaba w walce, choć Dawid mógł nadal uważać, że stało się to zbyt surowo. Jak zauważa biskup Hall, Joab ponosi teraz konsekwencje nieposłuszeństwa, które wynikało z lojalności. Ziemskie zaszczyty są nietrwałe i wciąż się zmieniają. Prawdziwie szczęśliwi są ci, którzy cieszą się przychylnością Pana, u którego nie ma zmienności.

Joab wyrusza mimo braku rozkazu, chociaż nie cieszy się przychylnością króla. Być może sądził, że nadal może przysłużyć się wspólnej sprawie, a może już planował pozbyć się rywala.

W pobliżu Gibeonu Joab spotyka Amasę i okrutnie, niegodziwie go morduje (Druga Księga Samuela 20:8–10). Wielki kamień w Gibeonie najwyraźniej służył wojsku za miejsce zbiórki. Tam spotykają się dwaj rywale. Amasa, ufając powierzonemu mu zadaniu, wyszedł przed wojsko, prowadząc zarówno zebranych przez siebie nowych żołnierzy, jak i doświadczonych wojowników, których przyprowadził Abiszaj. Joab wykorzystał jednak tę chwilę i własnoręcznie go zabił.

Nie działał pod wpływem nagłego gniewu, lecz z rozmysłem. Ułożył szaty tak, by łatwo było sięgnąć po miecz. Włożył go nawet do zbyt obszernej pochwy, by wyglądało, jakby miecz przypadkiem się z niej wysunął. Mógł wtedy podnieść go bez wzbudzania podejrzeń, jakby po prostu chciał umieścić go z powrotem na miejscu, choć zamierzał wbić go w ciało Amasy. Im więcej rozmysłu towarzyszy grzechowi, tym cięższy się on staje.

Joab posłużył się także podstępem, udając przyjaźń, by Amasa nie zachował czujności. Nazwał go „bratem”, bo byli kuzynami. Zapytał go o zdrowie i chwycił za brodę jak bliski przyjaciel, jakby chciał go pocałować. Tymczasem w drugiej ręce trzymał dobyty miecz i mierzył nim w serce Amasy. Tak nie postępuje dżentelmen, żołnierz ani dowódca. Tak postępuje nikczemnik i tchórz. Joab podobnie potraktował wcześniej Abnera i nie poniósł za to kary, co zapewne ośmieliło go do kolejnego takiego czynu.

Joab zrobił to otwarcie, nie w ukryciu, na oczach swoich żołnierzy. Nie czuł ani wstydu, ani lęku. Przelewał już tyle krwi, że stwardniało mu serce i nie potrafił się zarumienić ani zadrżeć. Uderzył Amasę raz, ale z taką siłą, że cios okazał się śmiertelny. W ten sposób jawnie sprzeciwił się Dawidowi i powierzonemu przez niego zadaniu Amasy. Jakby mówił, że będzie dowódcą bez względu na decyzję króla. Wybrał też najgorszy możliwy moment: wojsko było już w drodze przeciwko wspólnemu wrogowi i potrzebowało jedności. Prywatna waśń Joaba mogła rozbić armię i zapewnić zwycięstwo Szebie. Joab był gotów poświęcić dobro króla i królestwa dla własnej zemsty.

Potem Joab szybko ponownie obejmuje dowództwo i prowadzi wojsko w pościg za Szebą, starając się nie dopuścić, by jego czyn zaszkodził wspólnej sprawie. Zostawia jednego ze swoich ludzi, by oznajmił nadciągającym żołnierzom, że nadal służą Dawidowi, a teraz mają wykonywać rozkazy Joaba (Druga Księga Samuela 20:11). Joab wiedział, że ma silne poparcie wśród żołnierzy. Wielu wolało jego od Amasy, który wcześniej był zdrajcą, potem zmienił stronę i nigdy nie odniósł zwycięstwa. Joab śmiało liczył na to poparcie i wezwał żołnierzy, by poszli za nim. To wstrząsające, że morderca ściga zdrajcę, a jeszcze bardziej zdumiewające, że Joab rusza w niebezpieczeństwo z taką winą na sumieniu. Jego sumienie musiało już stwardnieć.

Następnie zadbano o usunięcie ciała Amasy z drogi, ponieważ żołnierze zatrzymali się na jego widok, tak jak kiedyś stanęli przy ciele Abnera (Druga Księga Samuela 2:23). Ciało przykryto płótnem (Druga Księga Samuela 20:12–13). Niegodziwi często sądzą, że są bezpieczni, jeśli potrafią ukryć swój grzech przed ludźmi. Kiedy inni go nie widzą, zachowują się tak, jakby do niego nie doszło. Lecz przykrycie krwi płótnem nie ucisza jej wołania do Boga o sąd.

Nie był to jednak czas, by się zatrzymać i pociągnąć Joaba do odpowiedzialności. Bezpieczeństwo ludu wymagało pośpiechu, więc usunięto przeszkodę, a wojsko ruszyło dalej za Joabem. Dawid zapewne wkrótce miał usłyszeć o tej tragedii i nie mógł nie żałować, że wcześniej nie wymierzył Joabowi sprawiedliwości za śmierć Abnera. Mianując Amasę na miejsce Joaba, naraził go też na niebezpieczeństwo. Być może sumienie przypominało Dawidowi także, że niegdyś posłużył się Joabem przy zabójstwie Uriasza, a tamten wcześniejszy grzech przyczynił się do tego, że Joab z czasem stał się jeszcze okrutniejszy.