2 Księga Samuela 10:15 – znaczenie i zastosowanie

Oto kolejna próba Aramejczyków, by odzyskać utraconą cześć i powstrzymać zwycięski pochód wojsk Dawida. Oddziały, które przed chwilą zostały rozproszone, zebrały się ponownie (Druga Księga Samuela 10:15). Nawet przegrana sprawa będzie podejmowana na nowo, póki tli się w niej życie. Podobnie postępują wrogowie Syna Dawida (Ewangelia Mateusza 22:34; Apokalipsa Jana 19:19).

Aramejczycy wiedzieli, że sami nie są dość silni, dlatego wezwali na pomoc swoich sprzymierzeńców i podległe sobie państwa leżące za rzeką (Druga Księga Samuela 10:16). Liczyli, że dzięki nowym oddziałom zdołają stawić czoło Izraelowi. Nie znali jednak zamiaru Pana: zgromadził ich jak zboże na klepisku, gotowych na sąd (Księga Micheasza 4:11–13).

Dawid odpowiedział na to zagrożenie czujnością i odwagą. Gdy dowiedział się o ich planach, nie czekał, aż zaatakują, lecz sam przeprawił się przez Jordan na czele wojska (Druga Księga Samuela 10:17). W otwartej bitwie pokonał Aramejczyków (Druga Księga Samuela 10:18). Zabił 7 tysięcy ludzi z załóg 700 rydwanów oraz 40 tysięcy innych żołnierzy, zarówno konnych, jak i pieszych, jak podaje Pierwsza Księga Kronik 19:18. Ich dowódca poległ w bitwie, a Dawid z pewnością wrócił do domu jako zwycięzca.

Zwycięstwo to przyniosło dalsze skutki. Po pierwsze, Dawid zyskał kilku władców zależnych, którzy płacili mu daninę i uznawali jego zwierzchnictwo (Druga Księga Samuela 10:19). Gdy królowie, czyli pomniejsi książęta, niegdyś podlegli Hadadezerowi, zobaczyli potęgę Dawida, rozsądnie zawarli pokój z Izraelem. Zrozumieli, że nie wygrają z nim wojny, i postanowili służyć potędze, która mogła ich chronić. W ten sposób wreszcie spełniła się obietnica Boga dana Abrahamowi (Księga Rodzaju 15:18), a później Jozuemu (Księga Jozuego 1:4), że granice Izraela sięgną Eufratu.

Po drugie, Ammonici stracili dawnych sojuszników. Aramejczycy bali się pomóc Ammonitom nie dlatego, że ci mieli słuszną sprawę — usprawiedliwiałoby to złamanie prawa narodów — lecz dlatego, że widzieli, iż ich sprawa jest przegrana. Niebezpiecznie jest stawać po stronie tych, którzy występują przeciw Bogu, bo gdy oni upadają, razem z nimi upadają także ich pomocnicy.

Później Jezus Chrystus, Syn Dawida, posłał swoich posłańców — apostołów i sług — do żydowskiej wspólnoty i narodu, po tym jak wcześniej posłał proroków. Potraktowano ich haniebnie, tak jak Chanun potraktował sługi Dawida. Naśmiewano się z nich, znieważano ich i zabijano. W ten sposób dopełniła się miara ich grzechu i nadeszła nieuchronna zagłada (Ewangelia Mateusza 21:35, 41; 22:7; por. Druga Księga Kronik 36:16). Chrystus uznaje zniewagi i krzywdy wyrządzone Jego sługom za wyrządzone Jemu samemu i odpowiednio za nie odpłaci.