2 Księga Samuela 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid okazał Hanunowi, królowi Ammonitów, wielki szacunek na dwa sposoby (2 Księga Samuela 10:1–2). Po pierwsze, jego życzliwość wynikała z życzliwości, jakiej wcześniej doświadczył od Nachasza, zmarłego króla. Dawid powiedział, że Nachasz okazał mu życzliwość, i chciał odwzajemnić ją jego synowi. Niedawno cieszył się, że może okazać życzliwość Mefiboszetowi ze względu na Saula, a teraz chciał postąpić podobnie wobec rodziny Nachasza. Jeden dobry i hojny czyn powinien prowadzić do kolejnego.

Nachasz był kiedyś wrogiem Izraela, i to okrutnym (1 Księga Samuela 11:2), a mimo to okazał życzliwość Dawidowi. Być może zrobił to tylko po to, by sprzeciwić się Saulowi, który źle traktował Dawida. Kiedy jednak Dawid otrzymał życzliwość, nie zatrzymał się, by badać motywy darczyńcy. Z wdzięcznością postanowił odwzajemnić przysługę. Jeśli faryzeusz, surowy przywódca religijny, daje jałmużnę z pychy, Bóg go za to nie nagrodzi, ale osoba, która otrzymała dar, i tak powinna podziękować. Bóg zna serce, my zaś nie.

Drugim wyrazem szacunku było wysłanie przez Dawida posłańców, aby pocieszyli Hanuna po śmierci ojca, jak często czynili władcy wobec siebie nawzajem. Dzieciom przynosi pociechę świadomość, że przyjaciele ich rodziców pozostają także ich przyjaciółmi. Żałobnikom pomaga również wiedza, że inni razem z nimi przeżywają żałobę i czczą tę samą pamięć. Ludzie, którzy oddają cześć zmarłej bliskiej osobie, znajdują pokrzepienie, gdy widzą, że inni również ją cenili.

Hanun, król Ammonitów, odpowiedział na życzliwość Dawida wielką zniewagą. Posłuchał podejrzliwych i niegodziwych rad swoich książąt, którzy twierdzili, że ludzie Dawida przybyli jako szpiedzy, udając, że chcą go pocieszyć (2 Księga Samuela 10:3). Ludzie nieszczersi często sądzą, że inni także są nieszczersi. Ci, którzy żywią niechęć do swoich sąsiadów, łatwo zakładają, że i sąsiedzi chcą im zaszkodzić. Bezpodstawna podejrzliwość świadczy o niegodziwym sercu. Jak zauważył biskup Patrick, nic nie jest tak dobrze zamierzone, by źli ludzie nie potrafili tego wypaczyć, zwłaszcza ci, którzy kochają tylko samych siebie. Nawet najbardziej szlachetni i dobrzy ludzie nie powinni się dziwić, gdy ktoś przedstawia ich w fałszywym świetle. Miłość nie przypisuje innym złych intencji.

Hanun potraktował potem posłów Dawida z haniebnym okrucieństwem. Gdyby naprawdę ich podejrzewał, rozsądnie byłoby trzymać się od nich z daleka i od razu odesłać ich do domu. On jednak wyraźnie chciał jak najdotkliwiej ich upokorzyć, z nienawiści do ich króla i narodu. Sami byli ludźmi godnymi szacunku i reprezentowali władcę, który ich wysłał. Zgodnie z prawem narodów przysługiwała im szczególna ochrona. Zaufali Ammonitom i przybyli bez broni, lecz Hanun potraktował ich jak przestępców i włóczęgów. Zgolił każdemu połowę brody i przeciął jego szaty na pół, by jego słudzy mogli ich wyśmiewać i jeszcze bardziej ich zawstydzić.

Dawidowi bardzo zależało na jego sługach. Gdy dowiedział się, jak zostali skrzywdzeni, wysłał ludzi, by ich spotkali i przekazali im, że poważnie traktuje doznaną przez nich krzywdę oraz wkrótce podejmie odpowiednie działania. Polecił im pozostać w Jerychu, spokojnym miejscu, aż brody odrosną na tyle, by można je było starannie przyciąć, a oni sami będą mogli znów pokazać się publicznie (2 Księga Samuela 10:5). Żydzi nosili długie brody i uważali je za oznakę wieku oraz godności. Dlatego ci mężczyźni nie mogli godnie pojawić się na dworze, dopóki ich brody nie odrosły. Być może mieli inne ubrania, ale na odrośnięcie brody musieli poczekać.

Powinniśmy uczyć się, by nie dać się przygnieść niesprawiedliwym zniewagom. Z czasem taki wstyd często sam przemija, a krzywda obraca się przeciwko temu, kto ją wyrządził. Dobre imię skrzywdzonej osoby może znów odzyskać blask, tak jak brody tych mężczyzn odrosły. Bóg ukaże Twoją sprawiedliwość w pełnym świetle, więc cierpliwie na Niego czekaj (Księga Psalmów 37:6–7).

Niektórzy uważali, że Dawid zasłużył na to, co spotkało go ze strony króla Ammonitów, ponieważ próbował zabiegać o względy pogańskiego władcy, który od dawna był wrogiem Izraela. Mogli też pamiętać, że Nachasz planował kiedyś wyłupić prawe oko mieszkańcom Jabesz-Gilead, aby okryć hańbą cały Izrael (1 Księga Samuela 11:2). Jakiego lepszego traktowania Dawid mógł się spodziewać po tak zawistnej rodzinie i narodzie? Po co miał szukać przyjaźni z narodem, z którym Izrael miał tak niewiele wspólnego, skoro Ammonita nie mógł wejść do zgromadzenia Pana aż do dziesiątego pokolenia (Księga Powtórzonego Prawa 23:3)?