2 Księga Machabejska 7 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Również siedmiu braci razem z matką zostało schwytanych. Bito ich biczami i rzemieniami, ponieważ król chciał ich zmusić, aby skosztowali wieprzowiny zakazanej przez Prawo.

Jeden z nich, przemawiając w imieniu wszystkich, powiedział tak: O co chcesz zapytać i czego dowiedzieć się od nas? Jesteśmy bowiem gotowi raczej zginąć, niż przekroczyć ojczyste prawa.

Król rozgniewał się na to i kazał rozpalić patelnie i kotły.

Gdy tylko się rozpaliły, rozkazał temu, który przemawiał w imieniu wszystkich, obciąć język, ściągnąć skórę z głowy i obciąć końce członków na oczach pozostałych braci i matki.

Gdy był on już zupełnie bezwładny, rozkazał go sprowadzić do ognia, bo jeszcze oddychał, i smażyć na patelni. Gdy zaś swąd z patelni szeroko się rozchodził, pozostali bracia razem z matką napominali się wzajemnie, aby mężnie złożyć życie. Mówili tak:

Pan Bóg widzi i naprawdę ma litość nad nami, zgodnie z tym, co Mojżesz przepowiedział w pieśni, która wyraźnie o tym świadczy tymi słowami: Będzie miał litość nad swymi sługami.

Kiedy pierwszy zakończył w ten sposób życie, przyprowadzono drugiego na miejsce kaźni. Gdy ściągnięto mu skórę z głowy razem z włosami, zapytano go: Czy będziesz jadł, zanim ciało, członek po członku, będzie poddane kaźni?

On zaś odpowiedział w ojczystym języku: Nie! Dlatego także on z kolei został poddany męczarniom, jak pierwszy.

W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego.

Po nim męczono trzeciego. Na żądanie natychmiast wysunął język, a ręce wyciągnął bez obawy

i mężnie powiedział: Od Nieba je otrzymałem, ale dla Jego praw nimi gardzę, a spodziewam się, że od Niego otrzymam je ponownie.

Nawet sam król i całe jego otoczenie zdumiewało się odwagą młodzieńca, tym, jak za nic miał cierpienia.

Gdy ten już zakończył życie, takim samym męczarniom poddano czwartego.

Konając, powiedział tak: Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich rąk, pokładać w Bogu nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. Dla ciebie bowiem nie ma wskrzeszenia do życia.

Następnie przyprowadzono piątego i poddano męczarniom.

On zaś, wpatrując się w niego, powiedział: Jesteś śmiertelny, choć masz władzę nad ludźmi i czynisz to, co zechcesz. Nie myśl jednak, że nasz naród jest opuszczony przez Boga.

Ty zaś zaczekaj, a zobaczysz Jego wielką moc, jak ciebie i twoje potomstwo podda męczarniom.

Po nim przyprowadzono szóstego, a ten, konając, powiedział: Nie oszukuj na darmo sam siebie! My bowiem cierpimy z własnej winy, bo zgrzeszyliśmy przeciwko naszemu Bogu. Dlatego też przyszły na nas tak potworne nieszczęścia.

Ty jednak nie przypuszczaj, że pozostaniesz bez kary, skoro odważyłeś się prowadzić wojnę z Bogiem.

Przede wszystkim zaś matka była godna podziwu i trwałej pamięci. Przyglądała się ona w ciągu jednego dnia śmierci siedmiu synów i zniosła to mężnie. Pokładała bowiem nadzieję w Panu.

Pełna szlachetnych myśli, zagrzewając swoje kobiece usposobienie męską odwagą, upominała każdego z nich w ojczystym języku. Mówiła do nich:

Nie wiem, w jaki sposób znaleźliście się w moim łonie. Nie ja dałam wam tchnienie i życie i nie ja ułożyłam członki każdego z was.

Stwórca świata bowiem, który ukształtował człowieka i wynalazł początek wszystkich rzeczy, w swojej litości ponownie odda wam tchnienie i życie, dlatego że wy teraz gardzicie sobą dla Jego praw.

Antioch był przekonany, że nim gardzono, i dopatrywał się obelgi w tych słowach. Ponieważ zaś najmłodszy jeszcze żył, nie tylko dał mu ustną obietnicę, ale nawet pod przysięgą zapewnił go, że jeżeli odwróci się od ojczystych praw, uczyni go bogatym i szczęśliwym, a nawet mianuje go przyjacielem i powierzy mu ważne zadanie.

Kiedy zaś młodzieniec nie zwracał na to żadnej uwagi, król przywołał matkę i namawiał ją, aby udzieliła chłopcu zbawiennej rady.

Po długich namowach zgodziła się nakłonić syna.

Kiedy jednak nachyliła się nad nim, wtedy, wyśmiewając okrutnego tyrana, powiedziała tak w ojczystym języku: Synu, zlituj się nade mną! Nosiłam cię w łonie przez dziewięć miesięcy, karmiłam cię mlekiem przez trzy lata, wyżywiłam cię i wychowałam aż do tych lat.

Proszę cię, synu, spojrzyj na niebo i na ziemię, a patrząc na wszystko, co jest na nich, zwróć uwagę na to, że Bóg stworzył je z niczego i że ród ludzki powstał w ten sam sposób.

Nie obawiaj się tego oprawcy, ale bądź godny swoich braci i przyjmij śmierć, abym w czasie zmiłowania odnalazła cię razem z braćmi.

Gdy tylko ona skończyła mówić, młodzieniec powiedział: Na co czekacie? Jestem posłuszny nie nakazowi króla, ale słucham nakazu Prawa, które zostało dane naszym ojcom przez Mojżesza.

Ty zaś, przyczyno wszystkich nieszczęść Hebrajczyków, nie uciekniesz z rąk Bożych.

My bowiem cierpimy za nasze własne grzechy.

Jeżeli zaś nasz żyjący Król zagniewał się na krótki czas, aby nas ukarać i poprawić, to znów pojedna się ze swoimi sługami.

Ty zaś, bezbożny i najbardziej nikczemny spośród wszystkich ludzi, nie wynoś się na próżno, łudząc się zwodniczymi nadziejami. Nie podnoś ręki na niebiańskie sługi.

Nie uciekłeś bowiem jeszcze przed sądem wszechmocnego i wszystkowidzącego Boga.

Teraz bowiem nasi bracia, którzy przetrwali krótkie cierpienia prowadzące do wiecznego życia, stali się uczestnikami obietnic przymierza Bożego. Ty zaś poniesiesz na sądzie Bożym sprawiedliwą karę za swoją pychę.

Ja, tak samo jak moi bracia, oddaję i ciało, i duszę za ojczyste prawa. Proszę przy tym Boga, aby wkrótce zmiłował się nad narodem, a ciebie doświadczeniami i karami zmusił do wyznania, że On jest jedynym Bogiem.

Na mnie i na moich braciach niech zatrzyma się gniew Wszechmocnego, który sprawiedliwie spadł na cały nasz naród.

Wtedy król rozgniewał się i kazał go poddać straszniejszym męczarniom niż innych. Gorzkie były bowiem dla niego wyrzuty.

Tak więc i ten zakończył życie czysty i pełen ufności w Panu.

Matka zmarła ostatnia, po synach.

Niech to wystarczy o ucztach ofiarnych i o okrutnych męczarniach.