2 Księga Królewska 3:20 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Boży dar: zarówno wody, jak i zwycięstwa, które zapowiedział przez Elizeusza. Woda nie była jedynie znakiem, że zwycięstwo nadejdzie. Przyczyniła się również do jego odniesienia. Bóg, który stworzył i panuje nad wszystkimi wodami pod niebem i ponad nim, nagle zesłał ich obfitość. Służyły one Izraelitom na dwa sposoby.

Po pierwsze, pokrzepiły ich wojska, które niemal umierały z pragnienia (Druga Księga Królewska 3:20). Szczególnie uderzające jest to, że pomoc nadeszła w porze porannej ofiary pokarmowej w Jerozolimie, o stałej godzinie znanej wszystkim. Elizeusz prawdopodobnie wybrał tę porę na modlitwę i zapewne zwrócił się twarzą ku świątyni. Tak właśnie mieli postępować ludzie, którzy podczas wojny modlili się z dala od Jerozolimy (Pierwsza Księga Królewska 8:44). Pokazywało to, jak blisko Elizeusz był związany ze służbą świątynną i jak ufał, że powodzenie przyniesie wielka ofiara.

Nie ma już jednej pory, która byłaby milsza Bogu niż inne, ponieważ nasz Arcykapłan nieustannie staje za nami, przedstawiając swoją ofiarę i wstawiając się za nami. Bóg wybrał jednak właśnie tę porę, by okazać miłosierdzie i uczcić codzienną ofiarę, którą pogardzano. Wysłuchał także modlitwy Daniela w porze wieczornej ofiary (Księga Daniela 9:21), ponieważ nadaje znaczenie ustanowionemu przez siebie kultowi.

Po drugie, woda zwiodła wrogów i doprowadziła ich do zguby. Moabici zostali ostrzeżeni, że nadciąga sprzymierzone wojsko, więc wysłali na granicę wszystkich zdolnych do walki. Czekali tam, gotowi przyjąć Izraelitów wrogo (Druga Księga Królewska 3:21). Sądzili, że poradzą sobie bez trudu z wojskiem wyczerpanym długim marszem przez pustynię Edomu.

Widać, jak łatwo dali się zwieść własnym złudzeniom. Ujrzeli wodę w dolinie, gdzie obozował Izrael, i uznali, że to krew (Druga Księga Królewska 3:22). Wiedzieli, że dolina jest sucha, i nie przypuszczali, że mógł tam spaść deszcz. Słońce świeciło na wodę, a niebo mogło mieć czerwonawy, ciężki wygląd, jakby zapowiadało tego dnia złą pogodę (Ewangelia Mateusza 16:3). Przez to woda jeszcze bardziej przypominała krew, a ich umysły, skłonne uwierzyć w to, co im odpowiadało, sprowadziły ich na manowce. Bóg dopuścił, by sami dali się zwieść.

Potem uznali, że skoro obóz jest pełen krwi, królowie musieli walczyć ze sobą i wzajemnie się pozabijać (Druga Księga Królewska 3:23). Sądzili, że tak często postępują sprzymierzeni królowie, których interesy są rozbieżne. W końcu stwierdzili, że skoro wojska zniszczyły się nawzajem, wystarczy zagarnąć łupy. Były to pełne nadziei domysły ludzi zbyt pewnych siebie. Reszta szybko w nie uwierzyła, bo chciała, by okazały się prawdziwe. Łatwo wierzymy w to, w co chcemy wierzyć. Ci, którzy mają zginąć, najpierw dają się zwieść (Apokalipsa św. Jana 20:8), a nikt nie jest tak bardzo oszukany jak człowiek, który oszukuje samego siebie.

Moabici bez rozwagi rzucili się więc na obóz Izraelitów, by go złupić, i dopiero wtedy poznali prawdę, ale było już za późno. Izraelici, pokrzepieni obietnicą zwycięstwa daną przez Elizeusza, ruszyli do gwałtownego ataku, pokonali Moabitów i ścigali ich aż do ich własnego kraju (Druga Księga Królewska 3:24). Tam pustoszyli kraj, niszczyli miasta, uszkadzali pola, zasypywali studnie i ścinali drzewa. Ocalało tylko miasto królewskie, lecz nawet w jego murach uczynili wielkie wyłomy za pomocą machin wojennych (Druga Księga Królewska 3:25). Oto, co przyniósł im bunt przeciwko Izraelowi. Kto kiedykolwiek zatwardził serce przeciw Bogu i odniósł powodzenie?

Pod koniec rozdziału dowiadujemy się, co zrobił król Moabu, gdy znalazł się w skrajnej sytuacji, a jego stolica była bliska upadku. Najpierw podjął śmiałą próbę. Zebrał siedmiuset wybranych wojowników i próbował przebić się przez umocnienia króla Edomu, który uczestniczył w tej wyprawie jako najemny sojusznik. Król Moabu liczył na to, że Edom nie będzie stawiał silnego oporu, jeśli atak będzie gwałtowny, i że uda mu się tą drogą uciec. Próba się nie powiodła. Nawet król Edomu okazał się dla niego zbyt silnym przeciwnikiem i zmusił go do odwrotu (Druga Księga Królewska 3:26).

Gdy to zawiodło, król Moabu dopuścił się czynu okrutnego i bezlitosnego. Wziął własnego syna, swego pierworodnego, następcę tronu i najdroższą osobę dla siebie oraz swojego ludu, i złożył go na murze w ofierze całopalnej (Druga Księga Królewska 3:27). Po pierwsze, chciał w ten sposób zjednać sobie Kemosza, swojego boga, który w istocie był demonem, żądnym krwi, morderstw i ludzkiej zagłady. Czciciele bożków sądzili, że im cenniejsza jest ofiara, tym bardziej ich bogowie ją docenią. Dlatego palili swoje dzieci w ogniu, by oddać cześć swoim bogom.

Po drugie, chciał przerazić oblegających i zmusić ich do odwrotu. Złożył ofiarę na murze, na oczach wrogów, by zobaczyli, jak daleko posunie się, zanim się podda, i jak wiele będą musieli zapłacić, by zdobyć jego miasto i pozbawić go życia. Chciał też wzbudzić do nich nienawiść i podburzyć przeciw nim swój lud. Udało mu się. Czyn ten wzbudził wielki gniew przeciwko Izraelowi, ponieważ Izraelici doprowadzili króla Moabu do takiej rozpaczy. Dlatego przerwali oblężenie i wrócili do domu. Ludzie łagodni i wielkoduszni nie zrobią nawet tego, co słuszne, jeśli miałoby to doprowadzić kogoś do szaleństwa lub skrajnej rozpaczy.