2 Księga Królewska 16:10 – znaczenie i zastosowanie

Choć Achaz składał już ofiary na wyżynach, na wzgórzach i pod każdym zielonym drzewem (Druga Księga Królewska 16:4), ołtarz Boga nadal stał na swoim miejscu i był używany. Kapłani, którzy pełnili tam służbę, wciąż składali na nim ofiary całopalne i pokarmowe króla (Druga Księga Królewska 16:15). Teraz jednak niegodziwy Achaz usuwa go i zastępuje ołtarzem bałwochwalczym. To śmielszy zamach na prawdziwy kult niż wszystko, czego dopuścił się którykolwiek z wcześniejszych królów.

Po pierwsze, Achaz bierze wzór nowego ołtarza z ołtarza, który zobaczył w Damaszku, i sam się tym zajmuje (Druga Księga Królewska 16:10). Król Asyrii zdobył Damaszek, a Achaz udał się tam, by pogratulować mu zwycięstwa, podziękować za udzieloną pomoc i otrzymać jego rozkazy, jakby był jego sługą i synem. Gdyby Achaz pozostał wierny Bogu, nie musiałby tak nisko kłaniać się przed obcym władcą.

Gdy przebywał w Damaszku, być może podziwiał to miejsce, a może raczej uczestniczył w tamtejszym kulcie. Zobaczył tam ołtarz, który bardzo mu się spodobał. Nie był to skromny, stary ołtarz, jaki znał z Jerozolimy, lecz ołtarz prawdopodobnie ozdobiony rzeźbionymi podobiznami i innymi przyciągającymi wzrok elementami. Jego zewnętrzne piękno i niezwykły kształt poruszyły Achaza, który uznał go za o wiele bardziej imponujący niż ołtarz ustanowiony przez Boga.

Achaz zapragnął mieć taki sam. Natychmiast sporządził jego wzór i wysłał go kapłanowi Uriaszowi, polecając mu zbudować ołtarz, zanim król wróci. Wzór, który Bóg ukazał Mojżeszowi na górze albo Dawidowi przez Ducha, był o wiele lepszy niż ten model z Damaszku. Bałwochwalcy idą za tym, czego pożądają ich oczy. Dlatego Pismo mówi o nich tak, jakby byli niewierni w małżeństwie. Prawdziwi czciciele oddają zaś cześć prawdziwemu Bogu przez wiarę.

Po drugie, kapłan Uriasz buduje dla niego ołtarz (Druga Księga Królewska 16:11). Uriasz był prawdopodobnie arcykapłanem odpowiedzialnym wówczas za kult w świątyni. Achaz nie musiał nawet wydawać formalnego rozkazu. Po prostu dał do zrozumienia, czego sobie życzy, a Uriasz od razu zabrał się do pracy, być może gorliwie starając się przypodobać królowi.

Możliwe, że Uriasz tłumaczył sobie, iż dzięki temu król nadal będzie przychodził do świątyni w Jerozolimie, zamiast całkowicie zwrócić się ku wyżynom i gajom. Mógł myśleć: „Jeśli mu to damy, będzie składał tu swoje ofiary, a my nadal będziemy otrzymywać zapłatę”. Jakiekolwiek miał usprawiedliwienie, zbudowanie tego ołtarza dla bałwochwalczego władcy było hańbą dla kapłana, a zwłaszcza dla arcykapłana.

W ten sposób Uriasz nadużył swojej władzy i poniżył godność kapłaństwa. Stał się sługą grzesznych pragnień. Zdradził też swój obowiązek. Jako kapłan był zobowiązany strzec Bożych przykazań i sprzeciwiać się ich zmianom. Pomagając królowi ustawić ołtarz, który podważał znaczenie ołtarza ustanowionego przez Boga, któremu sam miał służyć, dopuścił się poważnej zdrady. Mniej winny byłby, gdyby jedynie uległ pod presją, próbował temu zapobiec albo przynajmniej odłożył wykonanie polecenia, aby móc porozmawiać z królem. On jednak chętnie wykonał rozkaz, obrażając Boga w sposób, którego nie dało się usprawiedliwić.

Po trzecie, ołtarz zostaje ustawiony i poświęcony (Druga Księga Królewska 16:12-13). Uriasz zadbał o to, by był gotowy na powrót króla. Umieścił go w pobliżu ołtarza z brązu, lecz niżej i dalej od wejścia do świątyni. Achaz był nim zachwycony. Podszedł do niego z wielką czcią i złożył na nim ofiarę całopalną.

Ofiary te nie były składane Bogu Izraela, lecz bogom Damaszku (zob. Druga Księga Kronik 28:23). Skoro Achaz zapożyczył ołtarz od Syryjczyków, nie dziwi, że zapożyczył także ich bogów. Syryjczyk Naaman postąpił odwrotnie: chciał oddawać cześć Bogu Izraela i zabrał ziemię z Izraela, by zbudować Mu ołtarz.

Po czwarte, ołtarz Boga zostaje usunięty, by zrobić miejsce nowemu. Uriasz na tyle powściągnął się, by ustawić nowy ołtarz w niższej części dziedzińca i pozostawić ołtarz Boga na swoim miejscu, między nim a świątynią Pana (Druga Księga Królewska 16:14). Achazowi to jednak nie wystarczyło. Przeniósł ołtarz Boga do ukrytego kąta po północnej stronie dziedzińca, a własny ołtarz ustawił przed sanktuarium, na jego miejscu.

Uważał, że nowy ołtarz jest okazalszy i piękniejszy, a przez to stary wydaje się przy nim niepozorny. Odrzucił więc to, co — jak sądził — nie sprawiało mu przyjemności. Początkowo jego zabobon jedynie podważał święty porządek ustanowiony przez Boga. Z czasem doprowadził do jego usunięcia. Ci, którzy nie chcą, by Bóg był dla nich wszystkim, wkrótce przestają się z Nim liczyć.

Być może Achaz nie odważył się całkowicie zniszczyć ołtarza z brązu, bo obawiał się ludu. Nakazał jednak składać wszystkie ofiary na nowym ołtarzu (Druga Księga Królewska 16:15). O ołtarzu z brązu powiedział, że będzie mu służył do zasięgania rady. Najpierw odebrał mu właściwe przeznaczenie — miał uświęcać składane na nim dary — a potem udawał, że wyznacza mu cel bardziej wzniosły. To częste u ludzi zabobonnych. Ołtarz nigdy nie miał służyć za wyrocznię, a jednak Achaz chciał go do tego używać.

Niektórzy sądzą, że jego słowa oznaczały coś innego: „Zastanowię się, co zrobić z ołtarzem z brązu, i wydam w tej sprawie polecenia”. Żydzi twierdzą, że później Achaz użył brązu z tego ołtarza do wykonania słynnego zegara słonecznego, zwanego zegarem Achaza (Druga Księga Królewska 20:11).

Po raz kolejny zwraca uwagę słaba postawa kapłana. Uriasz wykonał wszystko, co nakazał król Achaz (Druga Księga Królewska 16:16). To smutne, gdy ludzie na wysokich stanowiskach są prowadzeni coraz głębiej w grzech przez tych, którzy powinni ich upominać, a zamiast tego pomagają im w złym postępowaniu.