2 Księga Królewska 16:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu ogólny obraz panowania Achaza. Było krótkie i złe. Żył niewiele, bo zmarł w wieku trzydziestu sześciu lat, a jego dni były złe, ponieważ odwrócił się od Pana.

Po pierwsze, nie postępował właściwie, jak Dawid (Druga Księga Królewska 16:2). Nie podzielał troski Dawida o oddawanie czci ustanowione przez Boga ani miłości Dawida do tej formy kultu. Nie kochał świątyni, nie troszczył się naprawdę o swoje obowiązki wobec Boga i nie szanował Bożego prawa. To pogłębiało jego winę, bo pochodził z rodu Dawida, a na tronie zasiadł dzięki dawnej obietnicy, którą Bóg dał Dawidowi. Miał zaszczyt należeć do rodziny Dawida, lecz przyniósł jej imieniu hańbę. Dobre pochodzenie staje się dla człowieka hańbą, jeśli odwraca się od swojego rodzinnego dziedzictwa. Achaz korzystał z owoców wiary Dawida, ale nie naśladował jego przykładu.

Po drugie, kroczył drogą królów Izraela (Druga Księga Królewska 16:3), północnego królestwa, którego władcy oddawali cześć cielcom. Nie skłoniło go do tego małżeństwo ani przymierze, jak zdarzało się to innym królom. Wybrał tę drogę sam, bez żadnego usprawiedliwienia czy nacisku. Królowie Izraela przynajmniej próbowali przedstawiać swoje bałwochwalstwo jako rozsądną politykę, choć w rzeczywistości było grzeszne. Achaz nie miał nawet takiej wymówki. Ich bogowie byli fałszywi, a ich droga już doprowadziła ich do zguby, a jednak Achaz ich naśladował.

Po trzecie, sprawił, że jego synowie przechodzili przez ogień, by uczcić swoje bezwartościowe bożki. Pismo Święte mówi wprost, że niektórych z nich spalił (Druga Księga Kronik 28:3). Być może innych kazał przeprowadzać między dwoma ogniskami lub przez płomień na znak, że należą do bożka. Nawet jego własne dzieci zostały oddane temu straszliwemu kultowi. Nie oszczędzono nawet samego Ezechiasza, choć później Bóg go ocalił.

Po czwarte, dopuszczał się tych samych obrzydliwości co poganie, których Pan wypędził. Świadczy to zarówno o jego głupocie, jak i o jego grzechu. Głupotą było naśladować ludzi, którzy już wcześniej ściągnęli na siebie sąd. O wiele gorsze było kopiowanie praktyk, które Bóg uznał za odrażające i nieczyste. Achaz szedł wprost przeciw Bogu, biorąc za wzór narody, które Bóg wypędził.

Po piąte, składał ofiary na wyżynach (Druga Księga Królewska 16:4). Gdyby jego ojciec usunął te miejsca, jak powinien był to zrobić, być może uchroniłby swoich synów przed tym zepsuciem. Ci, którzy pozwalają, by grzech trwał, często zostawiają niebezpieczne pułapki następnym pokoleniom. Achaz opuścił dom Boży i z czasem znużyło go oddawanie czci Bogu w tym miejscu. Wybrał wysokie wzgórza, skąd mógł widzieć dalej, oraz zielone drzewa, dające więcej cienia. Była to uboga forma religijności, kształtowana przez osobiste upodobania, a nie przez wiarę.