2 Księga Królewska 16:5 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw atak dawnych sprzymierzeńców Achaza, którzy stali się jego wrogami: królów Aramu i Izraela. Zamierzali zdobyć Jerozolimę i ustanowić nad nią własnego króla, jak czytamy w Księdze Izajasza 7:6. Nie zdołali zrealizować całego planu, ale król Aramu odzyskał Elat, ważny port nad Morzem Czerwonym, który Amazjasz odebrał Aramejczykom (Druga Księga Królewska 14:22). Cóż może zachować człowiek, który porzuca swoją wiarę? Powinien się liczyć z tym, że będzie tracił coraz więcej.

Następnie widzimy, jak Achaz próbuje uwolnić się od wrogów. Ponieważ odwrócił się od Boga, nie miał ani odwagi, ani siły, by stawić im czoła. Nie mógł też szczerze prosić Boga o pomoc. Zjednał więc sobie króla Asyrii i sprowadził go na ratunek. Ludzie, których potępia własne serce, w chwili kryzysu zwrócą się o pomoc gdziekolwiek, byle nie do Boga. Czyż w Izraelu nie było Boga, że Achaz poprosił o pomoc Asyrię? Czyż odwieczna Skała została usunięta ze swego miejsca, że zaufał nadłamanej trzcinie?

A jednak jego grzech sam stał się karą. Prawdą jest, że Achaz dostał to, czego chciał. Król Asyrii wysłuchał go i dla własnej korzyści zaatakował Damaszek. Zmusiło to króla Aramu, by przestał nękać Achaza i zajął się własnymi kłopotami. Aramejczycy zostali uprowadzeni do Kir, jak zapowiedział Amos (Księga Amosa 1:5). Biorąc jednak pod uwagę całość sprawy, Achaz zawarł bardzo niekorzystny układ.

Aby uzyskać tę pomoc, najpierw sam stał się niewolnikiem (Druga Księga Królewska 16:7). Słowa „Jestem twoim sługą i synem” znaczą: „Będę ci posłuszny jak sługa albo oddane dziecko, jeśli tylko zrobisz dla mnie to, o co proszę”. Gdyby Achaz tak się uniżył przed Bogiem i prosił Go o miłosierdzie, mógłby zostać wybawiony na łatwiejszych warunkach. Zachowałby swoje pieniądze, a musiałby jedynie porzucić grzechy. Kiedy jednak syn marnotrawny opuszcza dom ojca, wkrótce staje się niewolnikiem najgorszych panów (Ewangelia Łukasza 15:15).

Achaz sam też zubożał, bo zabrał srebro i złoto ze skarbców świątyni oraz królestwa i wysłał je królowi Asyrii (Druga Księga Królewska 16:8). Uszczuplił zasoby świątyni i państwa, by zadowolić nowego opiekuna i rzekomego pomocnika. Nie wiem, na jakiej podstawie uznał, że może w ten sposób oddać publiczny majątek. Często jednak ludzie, którzy przez jeden grzech wpadają w kłopoty, próbują się z nich wydostać, popełniając kolejny. Ci zaś, którzy odcięli się od Boga, nie wahają się rozdać nawet tego, co należy do Niego.