2 Księga Królewska 11:17 – znaczenie i zastosowanie

Jehojada zakończył już bardziej niebezpieczną część swojej misji. Po śmierci Atalii droga młodego księcia do tronu stała otworem. Teraz trzeba było wykorzystać tę sytuację, by doprowadzić przemianę do końca i uporządkować sprawy państwa.

W tym fragmencie opisano dwie rzeczy. Najpierw Jehojada położył dobry fundament, zawierając uroczyste przymierze (Druga Księga Królewska 11:17). Książę i lud zgromadzili się w domu Boga, więc Jehojada zadbał o to, by wspólnie zawarli przymierze z Bogiem i między sobą. Pomogło im to zrozumieć, jakie mają obowiązki wobec Boga i siebie nawzajem, oraz mocno zobowiązało ich do ich wypełniania.

Jehojada starał się umocnić wśród nich wierność Bogu, zobowiązując ich do służby Panu. Król i lud mogli pozostać prawdziwie zjednoczeni tylko wtedy, gdy obie strony oddadzą się Bogu. Bóg już wcześniej obiecał, że będzie ich Bogiem, a Jehojada mógł wskazać na tę obietnicę w księdze świadectwa, czyli w spisanym przez Boga prawie przymierza. Teraz król i lud musieli ze swej strony zobowiązać się, że będą ludem Pana. W tym przymierzu król stał na równi ze swoimi poddanymi, bo i jego obowiązywała służba Panu.

Przez to zobowiązanie odrzucili Baala, któremu wielu wcześniej oddawało cześć, i ponownie poddali się władzy Boga. Lud jest w dobrej sytuacji, gdy każda zmiana w jego życiu pomaga odnowić i umocnić wierność Bogu. Dobrze rokuje tym, którzy rozpoczynają życie ze świadomością nowych i szczerych zobowiązań wobec Boga oraz obowiązków. Gdy wiążemy się z Bogiem, umacniają się także więzi łączące nas z innymi obowiązkami. Najpierw oddali siebie Panu, a potem nam (Drugi List do Koryntian 8:5).

Jehojada ustalił również warunki przysięgi koronacyjnej i przysięgi wierności, czyli formalnego porozumienia między królem a ludem. Król zobowiązywał się w nim rządzić zgodnie z prawem i chronić lud. Dopóki to czynił, lud miał go słuchać i pozostać mu wierny. Przymierza pomagają pamiętać o obowiązkach, które już na nas spoczywają, i je wypełniać. W każdej relacji dobrze jest, by obie strony jasno rozumiały swoje wzajemne zobowiązania, szczególnie w relacji między władcą a poddanymi. Wtedy jedna strona zna granice władzy i uprawnień, a druga — granice wolności i prawa własności. Nie wolno przesuwać dawnych granic wyznaczonych przez naszych ojców.

Po drugie, Jehojada umocnił te fundamenty, wprowadzając porządek. Zgodnie z przymierzem z Bogiem lud natychmiast usunął bałwochwalstwo, które wcześniejsi królowie wprowadzili za przykładem rodu Achaba (Druga Księga Królewska 11:18). Wszyscy mieszkańcy kraju zebrali się, okazując gorliwość w sprzeciwie wobec kultu bożków. Teraz, mając dobrych przywódców, każdy włączył się w burzenie świątyni Baala, jego ołtarzy i posągów. Wygląda na to, że wszyscy czciciele porzucili Baala oprócz jego kapłana Mattana, który pozostał przy ołtarzu. Choć wszyscy inni wyrzekli się Baala, on tego nie zrobił i tam zginął — była to najlepsza ofiara, jaką kiedykolwiek złożono na tym ołtarzu.

Po zburzeniu świątyni Baala wyznaczono urzędników odpowiedzialnych za dom Boga. Mieli oni dopilnować, by służbę Bogu pełnili właściwi ludzie, we właściwym czasie i we właściwy sposób.

Zgodnie z przymierzem zawartym między nimi okazali sobie wzajemną życzliwość i zadowolenie. Króla uroczyście odprowadzono do pałacu królewskiego i posadzono na tronie sędziowskim, jednym z tronów domu Dawida (Druga Księga Królewska 11:19). Był gotów przyjmować prośby i odwołania, a Jehojada miał odpowiadać na nie i je rozstrzygać. Lud się radował, a w Jerozolimie zapanował spokój (Druga Księga Królewska 11:20). Józef Flawiusz pisze, że przez wiele dni świętowano radośnie. Potwierdziły się w ten sposób słowa Salomona: gdy sprawiedliwym dobrze się wiedzie, miasto się raduje, a gdy giną niegodziwi, rozlegają się okrzyki radości (Księga Przysłów 11:10).