2 Księga Królewska 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg obiecał Dawidowi, że jego ród przetrwa. Pismo Święte nazywa tę obietnicę lampą dla pomazańca Bożego. W tej historii nabiera ona szczególnego znaczenia, bo właśnie widzieliśmy, jak kolejno ginęły całe rody królewskie. Lampa obiecana Dawidowi niemal zgasła, lecz Bóg w cudowny sposób podtrzymał jej płomień.

Najpierw omal nie zgasiła jej okrutna furia Atalii, królowej matki. Gdy dowiedziała się, że Jehu zabił jej syna Achazjasza, powstała i zgładziła wszystkich potomków królewskich, o których wiedziała, że mają związek z tronem (Druga Księga Królewska 11:1). Jej mąż Joram wcześniej zabił wszystkich swoich braci, synów Jehoszafata (Druga Księga Kronik 21:4). Arabowie zabili wszystkich synów Jorama oprócz Achazjasza (Druga Księga Kronik 22:1), a Jehu zabił także Achazjasza i wszystkich jego synów (Druga Księga Kronik 22:8). Nigdy wcześniej królewska krew nie lała się tak obficie. Szczęśliwi ci, którzy urodzili się w skromnym stanie i żyją z dala od zazdrości i rywalizacji.

Jakby tego wszystkiego było mało, Atalia zgładziła pozostałych członków rodziny królewskiej. Aż trudno uwierzyć, że kobieta, która była córką króla, żoną króla i matką króla, mogła tak okrutnie potraktować własną rodzinę. Kierowały nią dwa powody. Po pierwsze, napędzała ją ambicja. Pragnęła władzy i sądziła, że zdobędzie ją tylko wtedy, gdy zabije wszystkich możliwych rywali, nawet niemowlęta i dzieci karmione piersią, które mogłyby kiedyś po niej panować. Po drugie, działała z gniewu wobec Boga. Skoro ród Achaba został zgładzony, a wraz z nim jej syn Achazjasz, ponieważ należał do tego rodu, Atalia najwyraźniej próbowała się zemścić: chciała zniszczyć ród Dawida i położyć kres jego istnieniu, otwarcie sprzeciwiając się Bożej obietnicy, że ród ten przetrwa. Była to jednak daremna próba, bo nikt nie może zniweczyć tego, co Bóg postanowił. Babcie zwykle kojarzą się z wielką miłością do wnuków, tymczasem własna matka Achazjasza stała się morderczynią swoich wnuków, choć byli bezradnymi niemowlętami, które najbardziej potrzebowały jej opieki. Atalia była naprawdę niegodziwą kobietą (Druga Księga Kronik 24:7), córką samej Izebel. Bóg sprawiedliwie osądził jednak grzechy Jorama i Achazjasza, niegodnych potomków z rodu Dawida, sprowadzając nieszczęście na ich dzieci.

Po drugie, Bóg zachował królewski ród dzięki wiernej trosce jednej z córek Jorama, żony kapłana Jehojady. Wykradła ona jednego z królewskich synów, Joasza, i ukryła go (Druga Księga Królewska 11:2–3). Było to jak wyrwanie głowni z ognia. Nie wiemy, ilu zabito, ale wygląda na to, że nie zauważono tego dziecka leżącego w ramionach piastunki, nie szukano go albo przynajmniej go nie znaleziono. Ocaliła go własna ciotka, córka niegodziwego Jorama. Bóg często wzbudza opiekunów dla tych, których zamierza zachować.

Bezpiecznym schronieniem był dom Pana, jedna z komnat przylegających do świątyni, do której Atalia raczej nie zaglądała. Ciotka, przyprowadzając tam Joasza, powierzyła go szczególnej opiece Boga i ukryła go przez wiarę, tak jak ukryto Mojżesza. W ten sposób spełniły się słowa Dawida: „Ukryje mnie w swoim schronieniu” (Księga Psalmów 27:5). To stosowne, że Joasz później odnowił dom Pana, bo wcześniej właśnie on był dla niego schronieniem. Obietnica dana Dawidowi spoczywała wtedy na jednym dziecku, a jednak nie zawiodła. Podobnie Bóg zachowa duchową rodzinę Syna Dawida, czyli Chrystusa. Choć czasem może ona skurczyć się do garstki, znaleźć się w upadku i sprawiać wrażenie niemal zgubionej, przetrwa do końca czasów. Niekiedy pozostanie ukryta i niewidoczna, ale będzie bezpieczna pod Bożą opieką.

Szczególnym przejawem Bożej opatrzności było także to, że niegodziwy król Joram wydał swoją córkę za Jehojadę, pobożnego kapłana. Niektórzy mogli uważać, że wydanie córki z królewskiego rodu za sługę Bożego uwłacza rodzinie królewskiej, ale to małżeństwo okazało się błogosławione. Dzięki niemu rodzina królewska uniknęła zagłady: pozycja Jehojady w świątyni pozwoliła jego żonie ukryć dziecko, a jej miejsce w rodzinie królewskiej umożliwiło mu osadzenie Joasza na tronie. Widać tu mądrość i troskę Bożej opatrzności, która przygotowuje to, co Bóg zamierza uczynić. Widać też, jak wiele dobra mogą przynieść rodzinie małżeństwa dzieci z ludźmi mądrymi i dobrymi.