2 Księga Królewska 11:4 – znaczenie i zastosowanie

Atalia panowała jak tyranka przez sześć lat. Nie otrzymujemy szczegółowego opisu jej rządów, ale nie ma wątpliwości, że przypominały one ich początek. Podczas gdy Jehu usuwał kult Baala w Izraelu, Atalia umacniała go w Judzie, jak pokazuje Druga Księga Kronik 24:7. Przymierze z rodziną Achaba zdążyło już skazić dwór i królestwo Judy, a teraz jedna z osób z tej rodziny stała się przekleństwem i nieszczęściem dla obu królestw. Grzeszne przyjaźnie nigdy nie kończą się dobrze.

Przez cały ten czas Joasz, prawowity dziedzic tronu, pozostawał w ukryciu. Miał prawo do korony i był do niej przeznaczony, a jednak w praktyce został żywcem pogrzebany w zapomnieniu. Dzieci Boże również są teraz ukryte przed światem, który ich nie zna (Pierwszy List Jana 3:1), ale nadejdzie wyznaczony czas, gdy ukażą się w chwale. Joasz został pokazany w siódmym roku życia, kiedy był już na tyle duży, by go przedstawić, nie był już niemowlęciem i stawiał pierwsze kroki ku dorosłości. Do tego czasu ludzie zdążyli już zmęczyć się rządami Atalii i byli gotowi na zmianę.

Kapłan Jehojada, prawdopodobnie arcykapłan albo przynajmniej jego zastępca, kierował tym wielkim przedsięwzięciem. Ze względu na pochodzenie i urząd cieszył się autorytetem, a Prawo nakazywało ludowi go słuchać, zwłaszcza gdy na tronie nie zasiadał prawowity król (Księga Powtórzonego Prawa 17:12). Wiązało go z rodziną królewską także małżeństwo. Gdyby rzeczywiście wybito całe królewskie potomstwo, jego żona, córka Jorama, miałaby do tronu większe prawo niż Atalia. Talenty Jehojady i jego pobożność czyniły go odpowiednim do służby ojczyźnie, a trudno sobie wyobrazić lepszy sposób jej pełnienia niż uwolnienie kraju od uzurpacji Atalii, czyli bezprawnego przejęcia władzy. Możemy zasadnie przypuszczać, że zanim przystąpił do działania, szukał Bożego wskazania za pośrednictwem proroków lub urim, a być może obu tych środków.

Jehojada postępował z wielką mądrością, jak przystało na tak dobrego człowieka. Zebrał dowódców setek i dowódców straży, ludzi sprawujących władzę religijną, cywilną i wojskową, i przyprowadził ich do świątyni. Wyjaśnił im tam obecną sytuację, zobowiązał do zachowania tajemnicy przysięgą, a gdy przekonał się, że chcą pomóc, pokazał im królewskiego syna (Druga Księga Królewska 11:4). Ich zaufanie do Jehojady było tak wielkie, że nie mieli powodu wątpić w prawdziwość tego, co im pokazał. Możemy sobie wyobrazić radość wiernych, którzy obawiali się, że ród Dawida został całkowicie zgładzony, gdy odkryli, że wśród popiołów wciąż tli się ostatnia iskra życia.

Następnie Jehojada rozstawił przy wejściach do świątyni kapłanów i lewitów, którymi kierował, i podporządkował ich dowódcom (Druga Księga Królewska 11:9). Dawid podzielił kapłanów na grupy, które pełniły służbę kolejno. Każdego szabatowego poranka rozpoczynała służbę nowa grupa, ale poprzednia pozostawała na miejscu aż do wieczora, dzięki czemu w szabat było więcej ludzi do wykonania większego zadania. Jehojada wykorzystał ich w tej pilnej sprawie i uzbroił w oszczepy oraz tarcze Dawida przechowywane w skarbcach świątyni. Mogła to być własna broń Dawida albo broń zdobyta na wrogach i poświęcona ku czci Boga (Druga Księga Królewska 11:10). Nawet jeśli była stara lub skromna, przypominała ludziom, że bronią przymierza, które Bóg zawarł z Dawidem.

Wyznaczono im dwa zadania. Po pierwsze, mieli chronić młodego króla przed zniewagą i napaścią. Mieli pilnować domu królewskiego (Druga Księga Królewska 11:5), trzymać się blisko króla i pozostać przy nim (Druga Księga Królewska 11:8), strzegąc go przed zwolennikami Atalii, bo niektórzy nadal chcieli przelać królewską krew. Po drugie, mieli nie dopuścić do zbezczeszczenia świątyni przez tłum, który zgromadzi się z tej okazji (Druga Księga Królewska 11:6). Powinni pilnować budynku, by nikt się do niego nie włamał ani go nie uszkodził, a także by nie wtargnęli tam obcy ani osoby nieczyste. Jehojadzie zależało na koniecznej reformie, ale gorliwość o królestwo nie pozwoliła mu zapomnieć o czci należnej Bogu. Nawet w najbardziej gorączkowym czasie trzeba dbać o to, by nie ucierpiał dom Boży. Warto też zauważyć, że Jehojada wyznaczył każdemu zarówno miejsce, jak i zadanie (Druga Księga Królewska 11:6–7), ponieważ dobry porządek bardzo pomaga w realizacji każdego dużego przedsięwzięcia. Gdy każdy zna swoje stanowisko i wiernie na nim trwa, praca posuwa się szybko.

Gdy straże zajęły wyznaczone miejsca, wyprowadzono króla (Druga Księga Królewska 11:12). Córko Syjonu, raduj się wielce, bo twój król ukazuje się w twoim świętym miejscu. Był jeszcze dzieckiem, ale nie takim, które sprowadziłoby nieszczęście na kraj, bo był synem Dawida i pochodził ze szlachetnego rodu (Księga Koheleta 10:17). Był młody, ale miał dobrego opiekuna, a co ważniejsze, dobrego Boga, który się o niego troszczył. Jehojada od razu przystąpił do koronacji młodego króla. Joasz nie był jeszcze gotowy, by samodzielnie sprawować rządy, ale miał dorastać do tego stopniowo.

Uroczystość odbyła się z wielką powagą (Druga Księga Królewska 11:12). Najpierw Jehojada włożył na niego koronę, na znak przekazania mu władzy królewskiej, choć korona była zapewne za duża i za ciężka na jego głowę. Królewskie insygnia prawdopodobnie przechowywano w świątyni, dlatego korona była pod ręką. Po drugie, Jehojada wręczył mu świadectwo, czyli Prawo Boże, na znak, że król ma sprawować rządy zgodnie z prawem i kierować się słowem Boga. Miał czytać je przez całe życie (Księga Powtórzonego Prawa 17:18–19). Po trzecie, namaścił go, pokazując, że otrzymuje Ducha Bożego, który uzdolni go do tego wielkiego powołania. Pismo Święte wspomina o namaszczeniu królów szczególnie wtedy, gdy ciągłość władzy królewskiej została przerwana, jak w tym przypadku i w przypadku Salomona, choć niewykluczone, że namaszczano wszystkich królów z rodu Dawida. Ich królowanie wskazywało na Chrystusa, który miał zostać namaszczony ponad wszystkimi innymi, ponad wszystkimi synami Dawida.

Na koniec lud pokazał, że przyjmuje Joasza i poddaje się jego władzy. Klaszcząc z radości, wołał: „Niech żyje król!”. W ten sposób ustanowili go królem, a właściwie zgodzili się z wyborem Boga i publicznie go uznali. Mieli wszelkie powody do radości, bo dobiegał końca tyrański ucisk Atalii, a religia mogła zostać odnowiona i umocniona pod rządami króla prowadzonego przez tak dobrego człowieka jak Jehojada. Mieli wszelkie powody, by powitać na tronie tego, któremu naprawdę on przysługiwał, i modlić się o jego życie, ponieważ przyszedł do nich jak życie powracające z martwych, a przez niego miał trwać dom Dawida. Podobnie z radością powinniśmy przyjąć w naszych sercach królestwo Chrystusa, gdy zasiada tam na tronie, a szatan, uzurpator, zostaje strącony.

Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi. Klaszczcie w dłonie i wołajcie: „Niech żyje Król Jezus, niech żyje na wieki i króluje w mojej duszy oraz na całym świecie”. Taka jest obietnica zawarta w Księdze Psalmów 72:15: „Będzie żył, a lud będzie nieustannie modlił się za niego”.