2 Księga Królewska 11:13 – znaczenie i zastosowanie

Możemy przypuszczać, że po zakończeniu koronacji króla zamierzano udać się do Atalii i pociągnąć ją do odpowiedzialności za morderstwa, uzurpację władzy i okrutne rządy. Jednak, podobnie jak jej matka Izebel, sama oszczędziła im tego trudu. Wyszła im na spotkanie i rzuciła się ku własnej zgubie.

Po pierwsze, gdy usłyszała hałas, przestraszona przyszła zobaczyć, co się dzieje (Druga Księga Królewska 11:13). Jehojada i jego stronnicy początkowo działali po cichu, lecz gdy nabrali sił, jasno dali do zrozumienia, co robią. Atalia wydaje się cieszyć niewielkim poważaniem, skoro nikt nie uprzedził jej o tym śmiałym posunięciu i usłyszała o nim dopiero na własne uszy. Gdyby spisek wcześniej wyszedł na jaw, można było go powstrzymać, lecz teraz było już za późno. Dziwne, że usłyszawszy hałas, nierozważnie przyszła tam sama, przynajmniej na ile możemy to stwierdzić. Nie była chyba aż tak pozbawiona wsparcia, by nikt nie mógł przyjść po nią ani jej towarzyszyć. Strach i gniew tak jednak zamąciły jej umysł, że działała w bezsilnej wściekłości. Kogo Bóg zamierza zgubić, najpierw czyni głupim.

Po drugie, gdy zobaczyła, co się dzieje, zaczęła wzywać pomocy. Ujrzała, że miejsce króla przy kolumnie zajmuje ktoś, komu książęta i lud okazują szacunek (Druga Księga Królewska 11:14), i musiała zrozumieć, że jej władza dobiegła końca. Wiedziała, że siłą odebrano jej rządy. Na ten widok rozdarła szaty jak osoba niepoczytalna i zawołała: „Zdrada! Zdrada! Przyjdźcie i pomóżcie walczyć ze zdrajcami!”. Józef Flawiusz podaje, że wołała też, by zabito człowieka zajmującego miejsce króla. To, co w rzeczywistości było największym aktem sprawiedliwości, nazwała najcięższą zbrodnią. Sama była największą zdrajczynią, a jednak jako pierwsza i najgłośniej krzyczała: „Zdrada!”. Ci, którzy sami są najbardziej winni, często najszybciej oskarżają innych.

Po trzecie, Jehojada rozkazał zabić ją jako bałwochwalczynię, uzurpatorkę i nieprzyjaciółkę porządku publicznego. Zadbano o to, by nie zabito jej w świątyni ani na żadnym z jej dziedzińców, z szacunku dla tego świętego miejsca, którego nie wolno splamić ludzką krwią, nawet gdy jest ona przelana słusznie. Zadbano także o to, by zginął każdy, kto stanąłby w jej obronie. „Kto pójdzie za nią, by jej bronić lub ją ratować, i kto z jej sług pozostanie jej wierny, nie przechodząc na stronę prawowitego króla, niech zginie od miecza, ale tylko wtedy, gdy teraz pójdzie za nią” (Druga Księga Królewska 11:15). Zgodnie z tym rozkazem Atalia próbowała uciec tylną drogą do pałacu, przez stajnie, lecz dopadli ją i tam zabili (Druga Księga Królewska 11:16). Niech tak zginą Twoi wrogowie, Panie. Niech krwiożercza kobieta doświadczy przemocy, na którą zasłużyła, bo była jej godna.