2 List do Koryntian 9:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi przede wszystkim o sercu, które wie, co chce dać. Paweł nie podaje żadnej kwoty ani zewnętrznego obowiązku. Prosi, aby każdy postąpił tak, jak nakazuje mu jego własne serce, i od razu dodaje dwa określenia stanu wewnętrznego: nie żałując i nie czując się przymuszonym. Żal i przymus potrafią zamienić dar w ciężar, nawet wtedy, gdy ręka wciąż coś wydaje. Warto zauważyć, że w tym fragmencie apostoł troszczy się o szczerość ofiarodawców, a nie tylko o wynik zbiórki. Obraz siewu z poprzedniego wersetu mówi o hojności, lecz sam werset siódmy przenosi uwagę z ilości na wnętrze człowieka. Najważniejsze jest zdanie zamykające: Bóg kocha radosnego dawcę. Radość nie oznacza tu wesołości na pokaz ani uczucia, które trzeba sobie wmówić. Wskazuje na serce, które zgadza się na dar i nie traktuje go jak długu. Bóg patrzy na tę wewnętrzną zgodę, a nie na to, ile wysiłku kosztowało dawanie. Dzięki temu hojność przestaje być jedynie obowiązkiem, a staje się odpowiedzią na to, co człowiek otrzymał.

W 2 Liście do Koryntian 9:7 „serce” oznacza osobiste, dobrowolne rozstrzygnięcie dotyczące daru, nie zaś zasadę, że każdy impuls jest słuszny. Paweł pisze o konkretnej zbiórce na rzecz potrzebujących wierzących. W poprzednich wersetach wspomina o wcześniej obiecanej darowiźnie i przeciwstawia hojność skąpstwu. Zachęta dotyczy więc sposobu dawania: bez żalu i bez przymusu. To rozróżnienie chroni sens zdania. „Radosny dawca” nie jest kimś, kto musi odczuwać entuzjazm przy każdej ofierze ani udowadniać hojności wielką kwotą. Chodzi o dar, który wypływa z wolnej gotowości, a nie z presji czy lęku przed oceną. Przykładem może być wspólnota, która planuje pomoc ubogim, tak by ofiarowanie nie było wymuszone nagłą emocją ani pokazem. Paweł nie obiecuje tu, że każda hojność przyniesie dawcy osobisty dobrobyt. W dalszym ciągu rozdziału mówi o łasce Boga, dzięki której wierzący mogą obfitować w dobre uczynki. Werset łączy zatem wolność decyzji z odpowiedzialnością za innych: dar jest dobrowolny, lecz jego celem pozostaje rzeczywista pomoc. Radość nie zastępuje hojności; ujawnia, że nie została ona wymuszona.

Ten wers pojawia się w Drugim Liście do Koryntian w kontekście zbiórki na rzecz wspólnoty w Jerozolimie. Wcześniej apostoł mówi o siewie: kto skąpo sieje, ten też skąpo zbiera (Drugi List do Koryntian 9:6). Obok tej myśli pojawia się zdanie o sercu: „Niech więc każdy postąpi tak, jak mu nakazuje jego własne serce, nie żałując i nie czując się przymuszonym, bo Bóg kocha radosnego dawcę.” Najważniejsze jest tu słowo „własne”. Decyzja o dawaniu nie zostaje przerzucona na presję otoczenia ani na cudze oczekiwania. Dawca ma w niej swój prawdziwy udział. Fragment nie podaje wysokości ofiary ani jej formy. Opisuje postawę, w której gest nie jest wymuszony ani wykonany z niechęcią. Dwa wykluczenia, żal i przymus, wskazują na dwa różne źródła ciężaru. Hojność wyciśnięta z kogoś szybko staje się brzemieniem. Hojność wypływająca z własnej decyzji bywa równie kosztowna, ale nie odbiera sił. Fragment nie kończy się na dawcy. Wiąże radość dawcy z Bożą miłością. Według tych słów to, z jakiego serca płynie dar, ma znaczenie tak samo jak sam dar.

W 2 Liście do Koryntian 9:7 Paweł mówi o konkretnej zbiórce dla potrzebujących, nie o dawaniu bez granic ani pod presją. Wspólnota ma przygotować dar, lecz każdy ma dać „tak, jak mu nakazuje jego własne serce”, bez żalu i przymusu. Radość nie jest tu ceną, za którą kupuje się Bożą miłość. Jest owocem wolnego daru, który wypływa z serca poruszonego potrzebą drugiego człowieka. Można pomyśleć o ziarnie z poprzedniego wersetu: hojnie zasiane, oddane ziemi, by przynieść plon. Obraz nie obiecuje, że hojność zapewni człowiekowi dostatek czy powodzenie. Dalej Paweł mówi, że Bóg daje łaskę, aby wierzący mogli obfitować w dobre uczynki i wspierać innych. Dawanie staje się więc częścią życia, w którym otrzymane dobro nie zatrzymuje się przy jednej osobie. „Radosny dawca” nie musi odczuwać entuzjazmu przy każdym wyrzeczeniu. Sednem jest serce nieprzymuszone i niezamknięte na potrzebę bliźniego. Dar nie jest sposobem zdobycia Bożej przychylności; jest odpowiedzią na łaskę, która pozwala dzielić się tym, co zostało powierzone.