2 List do Koryntian 9:6 – znaczenie i zastosowanie

Paweł podaje tu praktyczne wskazówki, jak właściwie i zgodnie z wolą Boga wspierać potrzebujących. Ważne jest, byśmy robili to, czego się od nas wymaga, i czynili to w sposób, którego Bóg od nas oczekuje. Koryntianie mieli dawać hojnie, a nie skąpo. Paweł przypomina im powszechną prawdę znaną z pracy na roli: kto liczy na obfite plony, nie żałuje ziarna podczas siewu, bo zwykle zbiera się tyle, ile się zasiało (Drugi List do Koryntian 9:6).

Mieli też dawać rozważnie: „Niech każdy postąpi tak, jak postanowił w sercu” (Drugi List do Koryntian 9:7). Dzieła miłosierdzia, podobnie jak inne dobre uczynki, powinny być podejmowane świadomie i z troską. Niektórzy pomagają przypadkowo albo dają szybko, pod naciskiem innych, a potem tego żałują. Inni mogliby dać więcej, gdyby lepiej przemyśleli własną sytuację i potrzeby osoby, której pomagają. Rozważenie zarówno własnych możliwości, jak i potrzeb wokół nas pomaga zdecydować, ile możemy ofiarować.

Ich pomoc miała płynąć z wolnego serca i być radosna. Cokolwiek dajemy, dużo czy mało, powinniśmy dawać „nie z żalem ani z przymusu, bo radosnego dawcę miłuje Bóg” (Drugi List do Koryntian 9:7). Niektórzy dają tylko po to, by inni przestali ich prosić, i taki dar jest wymuszony. Niechęć odbiera mu wartość. Powinniśmy być gotowi dawać hojniej, niż niektórzy potrzebujący ośmielają się prosić. Mamy nie tylko dzielić się chlebem, ale też oddawać siebie głodnemu (Księga Izajasza 58:10). Dajmy z otwartą ręką i radosnym sercem, wdzięczni, że mamy czym i jak pomóc.

Paweł mocno zachęca do takiej hojności. Po pierwsze, dawca na tym nie straci. Dar dla ubogich, złożony we właściwy sposób, nie jest zmarnowany. Paweł porównuje go do ziarna wrzuconego w ziemię: przez pewien czas pozostaje ono ukryte, ale potem wzrasta i wydaje plon, a siewca otrzymuje z powrotem więcej, niż zasiał (Drugi List do Koryntian 9:6). Ci, którzy hojnie pomagają, mogą oczekiwać dobrego owocu.

Jednym z powodów jest to, że „radosnego dawcę miłuje Bóg” (Drugi List do Koryntian 9:7). Jeśli Bóg darzy kogoś miłością, jak taka osoba mogłaby naprawdę ponieść stratę? Boża przychylność jest cenniejsza niż jakikolwiek inny zysk, nawet niż samo życie. Kolejny powód to Boża moc, dzięki której nasza hojność może przynieść nam pożytek (Drugi List do Koryntian 9:8). Nie mamy podstaw, by wątpić w Jego dobroć ani podważać Jego moc. Bóg może sprawić, że obficie spłynie na nas Jego łaska, czyli pomoc i przychylność, zarówno w sprawach duchowych, jak i w codziennych potrzebach. Może zapewnić nam to, czego potrzebujemy, uzupełnić to, czym się podzieliliśmy, a mimo to uzdolnić nas do dalszej hojności.

Paweł potwierdza to słowami Pisma: „Rozdał hojnie, udzielił ubogim, a jego sprawiedliwość trwa na wieki” (Księga Psalmów 112:9). Cześć, jaką przynosi taka hojność, trwa, a jej nagroda jest wieczna. Dawca może jednocześnie mieć zapewnione środki do życia i nadal hojnie wspierać innych.

Paweł modli się też, by Koryntianie dzięki swojej pomocy zyskali, a nie stracili (Drugi List do Koryntian 9:10–11). Zwraca się do Boga, który daje siewcy ziarno, a chleb na pokarm. W swojej opatrzności Bóg zapewnia nam nie tylko to, czego potrzebujemy teraz, lecz także ziarno, byśmy mogli siać na przyszłość. Daje nam więc nie tylko to, co potrzebne nam samym, ale też to, czym możemy podzielić się z innymi.

Paweł prosi, by Bóg dał im chleb na pokarm, zaspokoił ich własne potrzeby, pomnożył ziarno, które zasiali, i zwiększył plon ich sprawiedliwości. Pragnie, by obficie zebrali owoc swojej hojności i zostali „ubogaceni we wszystko, abyście mogli okazywać wszelką hojność” (Drugi List do Koryntian 9:11). Krótko mówiąc, pomoc innym nie czyni nas ubogimi. Jest jednym ze sposobów, w jaki Bóg naprawdę nas ubogaca.

Ubodzy wierzący również odniosą bezpośrednią korzyść, bo ta służba zaspokoi ich potrzeby (Drugi List do Koryntian 9:12). Jeśli uznajemy ich za świętych, za członków rodziny wiary, i wiemy, że bardzo potrzebują pomocy, jak chętnie powinniśmy ich wspierać. Nasza dobroć nie może dosięgnąć samego Boga, ale możemy swobodnie okazywać ją tym znakomitym ludziom na ziemi i pokazywać, że są nam bliscy.

Ta pomoc przyniesie też Bogu chwałę i uwielbienie. Wiele dziękczynnych modlitw wzniesie się do Boga za jej sprawą: od Pawła i od osób zaangażowanych w tę służbę (Drugi List do Koryntian 9:11). Będą dziękować Bogu, że uczynił ich zdolnymi do udziału w tak dobrym dziele i sprawił, że przyniosło ono owoc. Ubodzy, których potrzeby zostały zaspokojone, również podziękują Bogu i będą Go błogosławić za tych, którzy im pomogli. Wszyscy, którym zależy na Ewangelii, oddadzą Bogu chwałę, gdy zobaczą w tym dowód posłuszeństwa Ewangelii Chrystusa i szczerej miłości do wszystkich ludzi (Drugi List do Koryntian 9:13).

Prawdziwe chrześcijaństwo oznacza podporządkowanie się prawdzie i przykazaniom Ewangelii. Powinniśmy pokazywać czynami miłosierdzia, że nasze posłuszeństwo jest szczere. Takie życie przynosi chlubę wyznawanej wierze i chwałę Bogu. Ci, którym udzielono pomocy, odpowiedzą w najlepszy dostępny im sposób: będą gorliwie modlić się za tych, którzy przynieśli im ulgę (Drugi List do Koryntian 9:14). Gdy nie możemy odwzajemnić życzliwości w inny sposób, modlitwa jest właściwą odpowiedzią. Często przynosi wiele dobra zarówno temu, kto się modli, jak i temu, za kogo się modli.

Paweł kończy słowami uwielbienia: „Dzięki Bogu za Jego niewysłowiony dar!” (Drugi List do Koryntian 9:15). Niektórzy sądzą, że tym wielkim darem jest łaska udzielona wspólnotom, dzięki której ich członkowie zechcieli i mogli troszczyć się o potrzeby świętych. Ten dar przyniósł nieopisane dobro zarówno dającym, jak i otrzymującym.

Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że Paweł ma na myśli Jezusa Chrystusa, który jest prawdziwie niewysłowionym darem Boga dla świata. Wszyscy mamy powody, by być za Niego głęboko wdzięczni.