2 List do Koryntian 9:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł zwraca się do Koryntian z wielkim szacunkiem i troską. Jakby tłumaczył się z tego, że tak mocno zachęca ich do hojnego dawania, a jednak nadal podkreśla wagę tej sprawy i pokazuje, jak bardzo leży mu ona na sercu.

Mówi, że nie ma potrzeby dalej przekonywać ich do pomocy ubogim braciom i siostrom (Drugi List do Koryntian 9:1). Jest pewien, że powiedział już dość, by zachęcić ludzi, którym tak bardzo ufa. Wie, jak chętnie podejmują wszelkie dobre dzieła, i pamięta, że rozpoczęli tę zbiórkę rok wcześniej. Opowiadał też Macedończykom, czyli wierzącym w Macedonii, o ich gorliwości, czym pobudził wielu z nich do działania. Jest więc przekonany, że skoro dobrze zaczęli, będą też dobrze kontynuować. Chwaląc ich za to, co już zrobili, daje im zarazem mocny powód, by wytrwali i nie porzucili tej sprawy w połowie.

Apostoł zdaje się również wyjaśniać, dlaczego wysłał do nich Tytusa i pozostałych braci. Nie chce, by poczuli się urażeni, jakby zbyt mocno na nich naciskał albo za mało im ufał. Kierował się praktyczną troską: chciał dać im dość czasu, by mogli się w pełni przygotować (Drugi List do Koryntian 9:3), zamiast zaskakiwać ich nagłą prośbą po swoim przybyciu.

Chciał też uniknąć wstydu, gdyby po przyjeździe okazało się, że nie są gotowi, i nie zawieść zaufania, jakie w nich pokładał (Drugi List do Koryntian 9:3; Drugi List do Koryntian 9:4). Wspomina, że mogą przybyć z nim niektórzy Macedończycy. Gdyby do tego czasu zbiórka nie została przeprowadzona, przyniosłoby to wstyd zarówno jemu, jak i Koryntianom, zważywszy na to, co mówił o ich gotowości. Dbał o dobre imię ich i swoje. Chrześcijanie powinni troszczyć się o dobre imię swojej wiary i dokładać starań, by ukazywać piękno nauki Boga, naszego Zbawiciela.