2 List do Koryntian 4:14 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł pisze o pewności, która nie wynika z łatwych okoliczności. Wcześniej mówi o nieustannym noszeniu w ciele konania Jezusa i o wydawaniu na śmierć z powodu Jezusa. Na tym tle pojawia się zdanie: „przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i postawi nas przed sobą razem z wami”. Nadzieja rodzi się tu wśród ciężkiego doświadczenia, a nie poza nim, i ta ufność potrafi mówić mimo bólu. Najbardziej poruszające jest w tym wersecie słowo „razem”. Obraz stawania przed Bogiem obejmuje nie tylko Pawła, lecz także wspólnotę, do której pisze. Ktoś, kto dźwiga smutek w samotności, może w tym fragmencie zobaczyć, że jego droga nie jest odcięta od innych, zarówno od tych, którzy niosą go teraz, jak i od tych, których jeszcze nie zna. Werset nie opisuje, kiedy i jak to się stanie, ani nie obiecuje życia wolnego od cierpienia w tym czasie. Mówi natomiast o tym, Kto prowadzi tę drogę i z kim się ją przechodzi. Właśnie dlatego jego spokój nie zaprzecza łzom, lecz stoi obok nich.

W 2 Liście do Koryntian 4:14 Paweł opiera nadzieję na konkretnym wydarzeniu: Bóg wskrzesił Jezusa, dlatego może przywrócić życie także tym, którzy należą do Jezusa. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną cierpienia. W bezpośrednim kontekście Paweł mówi o kruchości ciała i o tym, że jego posługa wiąże się z niebezpieczeństwem. Zmartwychwstanie nadaje temu doświadczeniu szerszy horyzont, ale go nie unieważnia. Ważne jest również zakończenie wersetu: Paweł mówi o wspólnym stanięciu przed Bogiem — jego i Koryntian. Nadzieja nie dotyczy wyłącznie prywatnego ocalenia jednostki; obejmuje wspólnotę, którą łączy wiara i posługa Ewangelii. Zwrot „postawi nas przed sobą” wskazuje na przyszłe życie w obecności Boga. Nie trzeba dopowiadać, że Paweł opisuje tu szczegółowy porządek wydarzeń końca czasów. Sedno jest prostsze: Ten sam Bóg, który wskrzesił Jezusa, nie porzuci ludzi związanych z Nim, nawet gdy teraz doświadczają śmiertelności. Dlatego Paweł może mówić o nadziei bez udawania, że cierpienie jest pozorne. Zmartwychwstanie Jezusa stanowi podstawę ufności, że kres śmierci nie będzie kresem wspólnoty z Bogiem.

Apostoł Paweł pisze w Drugim Liście do Koryntian 4:14 jako ktoś, kto dobrze zna cenę posługi. Wcześniej opisuje, że nosi w ciele konanie Jezusa i jest wydawany na śmierć. Jego pewność nie wynika jednak z okoliczności. Opiera się na Bogu, który wskrzesił Jezusa. Słowa „przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i postawi nas przed sobą razem z wami” wiążą przyszłość z mocą Bożą, a nie z siłami apostoła. Ta perspektywa ma skutki w codzienności. Pracownik, który po nieudanym projekcie nie wie jeszcze, jak potoczy się sprawa, może dalej uczciwie wykonywać swoje zadania, bo jego nadzieja nie zależy od wyniku jednego dnia. Pawłowa nadzieja nadaje trudowi kierunek i wytrzymałość. W tym wersecie uderza słowo „razem z wami”. Zmartwychwstanie zostaje ukazane jako wspólna rzeczywistość apostoła i wspólnoty, do której pisze, a nie samotna nagroda. Wers nie mówi, kiedy to nastąpi ani jak będą wyglądać okoliczności w tym życiu. Zapowiada przyszłość, którą Bóg sam przygotowuje, i wspólnotę, która w niej uczestniczy.

2 List do Koryntian 4:14 kieruje wzrok poza granicę śmierci, ale nie odrywa go od życia, które toczy się teraz. Paweł mówi o Bogu, który wskrzesił Jezusa, i z tej dokonanej rzeczywistości czerpie przekonanie, że Bóg przywróci życie także tym, którzy należą do Jezusa. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną cierpienia ani że każda strata zostanie odwrócona w doczesności. W pobliżu tych słów Paweł opisuje słabość ciała i trud posługi, a jednak nie uznaje ich za ostatnie słowo. Ważne jest także „razem z wami”. Nadzieja zmartwychwstania nie zamyka się w prywatnym ocaleniu. Paweł widzi siebie i wspólnotę stających przed Bogiem, podtrzymanych Jego działaniem. Jak świt, który obejmuje całą dolinę, obietnica nie dotyczy tylko jednego domu. Ten obraz nie usuwa żałoby ani pytań, ale nadaje im horyzont. „Postawi nas przed sobą” wskazuje, że ostatecznym celem nie jest samo przedłużenie istnienia. Jest nim życie w obecności Boga, darowane przez Tego, który wskrzesił Jezusa. Ta nadzieja pozwala Pawłowi mówić i służyć pośród śmiertelności, bez udawania, że śmierć jest czymś małym.