2 List do Koryntian 4:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o duchu wiary, który rodzi słowo. Przytacza słowa z Księgi Psalmów: „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem”, a potem dodaje, że również on i jego towarzysze wierzą, dlatego mówią. Ten krótki ciąg słów dotyka czegoś bardzo ludzkiego. Wiara w sercu nie milknie jak zamknięty pokój, szuka głosu, nawet wtedy, gdy mówienie przychodzi z trudem, a słowa wydają się zbyt małe wobec ciężaru. Apostoł nie udaje, że przeciwności znikają. W tym samym liście opisuje prześladowania i zniszczenie człowieka zewnętrznego, a mimo to wiara pozostaje w ruchu. Fragment nie mówi o wierze jako o uczuciu wolnym od bólu. Jest raczej odwagą, która wypowiada to, co prawdziwe, także wtedy, gdy w środku wszystko drży. Dla serca to ważna myśl. Wyrażenie przed Bogiem tego, co naprawdę się przeżywa, może być formą zaufania, a nie dowodem, że jest się już spokojnym. Psalmista mówił, bo wierzył, zanim cokolwiek się uspokoiło.

W 2 Liście do Koryntian 4:13 Paweł wyjaśnia, skąd bierze się jego odważne głoszenie: z wiary, która nie milknie pod naciskiem cierpienia. Przywołuje słowa: „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem”, a następnie odnosi tę samą zasadę do siebie i współpracowników: „my także wierzymy i dlatego mówimy”. Wiara i mówienie są tu powiązane, ale nie chodzi o samą siłę przekonania ani o wypowiadanie słów, które mają zapewnić powodzenie. Kontekst nadaje temu wyznaniu konkretną wagę. Paweł opisuje prześladowania, osłabienie i niebezpieczeństwo, a zarazem posługę prowadzoną bez podstępu i fałszowania słowa Bożego. Jego głoszenie nie jest więc triumfalnym dowodem, że wierzący unikają trudności. Wynika z ufności w Boga, który wskrzesił Jezusa i, jak mówi następny werset, przywróci życie także Jego sługom. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła odwagi: nie jest nim pewność własnej siły, lecz wiara zakorzeniona w działaniu Boga. Dlatego mówienie oznacza tu wierne świadectwo pośród przeciwności, a nie obietnicę, że samo wypowiedzenie wiary zmieni każdą trudną sytuację.

Paweł zaczyna od radości. Cieszy się, bo wiara nie pozostaje cichą pewnością w sercu, lecz zaczyna przemawiać. Przywołuje słowa z Pisma, w których wiara i mowa idą razem. Najważniejsze jest słowo „dlatego”. Apostoł nie mówi, że przemawia, bo ma talent do przekonywania ani dlatego, że chce wygrać spór. Mówi, bo wierzy. Język wypływa z wiary, a nie z potrzeby zrobienia wrażenia. Kiedy wiara jest żywa, usta same znajdują słowa świadectwa, często proste i niedoskonałe. Ta mowa nie rodzi się w łatwych warunkach. W poprzedzających wersetach Paweł pisze o prześladowaniach i o niesieniu w ciele konania Jezusa. Świadectwo wiary powstaje więc pośród trudności, a nie poza nimi. Nie obiecuje, że wszystko się ułoży. Wyznaje, że Bóg wciąż działa. Ten werset pokazuje, że wiara domaga się wypowiedzenia, a jej źródłem jest zaufanie wobec Boga, a nie własna zdolność mówienia.

„Uwierzyłem, dlatego przemówiłem” — słowa przywołane przez Pawła pokazują, że świadectwo rodzi się z wiary, która nie zatrzymuje się w ukryciu. Apostoł nie mówi o łatwym optymizmie ani o pewności, że wierzącym oszczędzone zostaną cierpienie i słabość. W tym rozdziale opisuje posługę naznaczoną przeciwnościami, a zarazem podtrzymywaną nadzieją życia objawionego w Jezusie. „My także wierzymy i dlatego mówimy” odnosi się najpierw do Pawła i jego współpracowników. Ich głos nie jest reklamą własnej siły. Wyrasta z zaufania Bogu i służy innym, nawet gdy niesie koszt. Wcześniejsze słowa o prześladowaniu i upadaniu na ziemię nie zostają wymazane przez wiarę; towarzyszy im przekonanie o Bożej obecności. Zaraz potem Paweł wiąże tę nadzieję ze Zmartwychwstałym, który wskrzesił Jezusa. Ten werset nie obiecuje, że każda wypowiedź człowieka wierzącego będzie nieomylna ani że każde cierpienie szybko znajdzie wyjaśnienie. Ukazuje raczej wspólnotę, której świadectwo ma źródło głębsze niż doraźne powodzenie. Słowo wiary może zabrzmieć pośród kruchości, bo jego ostatecznym oparciem jest życie, którego Bóg udziela.