2 List do Koryntian 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Pawła o noszeniu w ciele konania Jezusa dotykają tego, co w ludzkim doświadczeniu najbardziej kruche: zmęczenia, bólu i lęku, które zamieszkują nas bez pytania. Apostoł nie mówi tu o cierpieniu jako o celu samym w sobie. Zdanie „Nosimy nieustannie w naszym ciele konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele.” wiąże dwie rzeczywistości jednym celem, którym jest objawienie życia. W tym fragmencie ciało nie jest tylko miejscem próby. Powtórzenie słów „w naszym ciele” podkreśla, że właśnie tu, w zwyczajnej kruchości, ma się ukazać życie Jezusa. Fizyczne doświadczenia nie stoją poza relacją z Bogiem, lecz są jej miejscem. Ktoś po ciężkiej chorobie, wracając do codziennych obowiązków, może długo czuć w ciele słabość i nie widzieć w niej żadnego światła. Zdanie Pawła nie obiecuje, że każde cierpienie stanie się widoczne jako błogosławieństwo. Mówi o noszeniu i o celu, a nie o gotowym wyniku. Nieco wcześniej Paweł przypomina, że ta moc pochodzi od Boga, a nie od kruchych naczyń. Dla kogoś, kto dźwiga zbyt wiele, ta myśl może być cichą pociechą.

W 2 Liście do Koryntian 4:10 Paweł opisuje posługę apostolską jako życie naznaczone kruchością, a zarazem podtrzymywane przez Boga. „Konanie Jezusa” nie oznacza, że cierpienie samo w sobie jest dobre ani że każdy ból należy uznać za udział w misji. W sąsiednich wersetach Paweł mówi konkretnie o zagrożeniach i prześladowaniach, które znoszą on i jego współpracownicy z powodu Jezusa. Kluczowe jest połączenie dwóch rzeczy: noszenia śladów śmierci Jezusa i objawiania Jego życia. Nie chodzi o to, że apostołowie własną siłą przemieniają krzywdę w zwycięstwo. Rozdział nazywa ich „glinianymi naczyniami”, aby podkreślić, że moc pochodzi od Boga, nie od ludzkiej odporności. Życie Jezusa staje się widoczne właśnie w słabych sługach, którzy mimo ucisku nie zostają ostatecznie pokonani. Ten obraz ma więc określony kontekst: Paweł wyjaśnia koszt swojej służby i nadzieję, która ją podtrzymuje. Nie obiecuje, że wierzący unikną cierpienia. Werset łączy świadectwo o Jezusie ukrzyżowanym z ufnością w Boga, który wskrzesił Jezusa i przywróci życie także Jego sługom.

Paweł nie opisuje cierpienia jako celu samego w sobie. Patrzy na nie z drugiej strony, z wiedzą o tym, dokąd prowadzi. Zdanie „Nosimy nieustannie w naszym ciele konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele” (Drugi List do Koryntian 4:10) łączy w jednym ciele dwa obrazy: konanie i życie. Kontekst jest konkretny. Kilka wersów wcześniej apostoł wymienia to, co znosi: ucisk, niedostatek, prześladowania, obalenie na ziemię. Obok stoi druga strona opisu: nie poddajemy się zwątpieniu, nie rozpaczamy, nie giniemy. Nie jest to obietnica, że trudności ustąpią. Fragment mówi o apostole i jego współpracownikach, służących Ewangelii, a nie o każdym człowieku, który cierpi. Warto zwrócić uwagę na to, że zdanie wskazuje cel. Słowo „aby” pokazuje, po co ciało niesie konanie: żeby mogło się objawić życie Chrystusa. Sama obecność śmierci w ciele nie wyjaśnia jeszcze całego znaczenia. W następnym wersie apostoł dodaje, że w nim działa śmierć, a w Koryntianach życie. Jedno doświadczenie staje się więc miejscem, w którym widać dwa różne działania. W tym ujęciu cierpienie pozostaje cierpieniem, ale przestaje być ostatnim słowem o człowieku.

Paweł nie opisuje cierpienia jako celu ani jako znaku, że Bóg opuścił człowieka. W sąsiednich zdaniach mówi o posłudze apostolskiej: prześladowaniach, powaleniu i dalszym trwaniu. „Konanie Jezusa” w ciele oznacza, że służba Chrystusowi może wystawiać jego posłańców na śmierć; zarazem ich kruche, śmiertelne życie staje się miejscem, w którym widoczna jest wierność Jezusa. Obraz glinianego naczynia z tego samego rozdziału chroni przed pomyleniem źródła mocy. Człowiek sam nie wytwarza życia, które niesie. Skarb pozostaje Boży, choć nosi go ciało podatne na ból i zmęczenie. Dlatego ten werset nie nakazuje szukać krzywdy ani znosić przemocy bez pomocy. Opisuje koszt świadectwa Pawła i jego współpracowników, nie uniwersalną miarę wartości każdego cierpienia. W następnym zdaniu Paweł mówi o życiu Jezusa objawiającym się w śmiertelnym ciele, a dalej o nadziei wskrzeszenia. Śmierć nie otrzymuje ostatniego słowa. Jak światło widoczne przez pęknięcie naczynia, życie Chrystusa ukazuje się pośród ludzkiej kruchości, nie dzięki jej zaprzeczeniu, lecz przez moc Boga, który wskrzesił Jezusa.