2 List do Koryntian 10:8 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu o władzy, którą otrzymał od Pana, i od razu nazywa jej cel: ma służyć zbudowaniu Koryntian, a nie ich zagładzie. W polskim przekładzie słowo „zbudowanie” brzmi jak coś, co podtrzymuje i wzmacnia, a nie jak pokaz siły. Apostoł nie waha się nawet mówić o chlubieniu się tą władzą, bo wie, że jej sens nie zależy od tego, jak wypada w cudzych oczach. Zdanie urywa się na słowach „nie będę się wstydził dlatego rzekomo”, więc trzeba je czytać razem z zarzutami z dalszej części listu. Paweł zna zarzut, że jego listy są groźne, a jego obecność słaba (2 List do Koryntian 10:10). Wstyd, o którym tu mowa, nie dotyczy więc samej siły, lecz tego, by oceniać ją wyłącznie po wrażeniu, jakie robi na innych. Paweł nie broni tu własnej dumy, lecz wierności temu, co otrzymał od Pana. Cały fragment pokazuje, że prawdziwa władza zostawia po sobie budowanie, a nie tylko huk słów. Ten werset przypomina, że siłę mierzy się tym, co po niej zostaje w ludziach: czy stają się mocniejsi, czy zostają przygnieceni. Tam, gdzie władza służy budowaniu, ludzie mogą odetchnąć, a nie tylko się ugiąć.

W 2 Liście do Koryntian 10:8 Paweł mówi o władzy, którą otrzymał od Pana, i od razu określa jej cel: „dla waszego zbudowania, a nie dla waszej zagłady”. Nie przedstawia więc przywództwa jako prawa do dominowania ani narzędzia odwetu. Jego zadaniem jest służyć dobru wspólnoty, nawet gdy wymaga to stanowczego upomnienia. Ten werset należy do odpowiedzi na zarzut, że Paweł w listach brzmi surowo, lecz osobiście wydaje się słaby. Apostoł nie udaje, że nie ma autorytetu. Broni go, ale mierzy jego wiarygodność nie siłą wrażenia ani pochwałami, lecz tym, czemu ma służyć. „Chlubić się” oznacza tu podkreślać otrzymane uprawnienie w sporze, nie zaś przypisywać sobie własną wielkość. Kluczowe rozróżnienie przebiega między władzą, która buduje, a władzą, która niszczy. Paweł może zapowiadać stanowczość, ale nie jako cel sam w sobie: ma ona służyć uporządkowaniu życia wspólnoty i posłuszeństwu Chrystusowi, o których mówi w sąsiednich wersetach. Tekst nie usprawiedliwia każdej surowości przywódcy. Przeciwnie, poddaje ją ocenie według celu: prawdziwy autorytet w Kościele poznaje się po tym, czy służy budowaniu ludzi, a nie ich poniżaniu.

Władza w rękach wierzącego ma jeden sprawdzian: czy buduje. Paweł mówi o władzy, którą dał mu Pan, i od razu wskazuje jej cel: „dla waszego zbudowania, a nie dla waszej zagłady”. Liczy się więc nie to, ile władzy ktoś ma, lecz do czego jej używa. W codzienności wygląda to bardzo zwyczajnie. Kierowniczka zespołu musi wskazać błąd w raporcie. Może zrobić to tak, że pracownik wyjdzie z rozmowy z jasnym zadaniem i przekonaniem, że da radę. Może też wyjść zgaszony i przestraszony. Pozycja jest ta sama, a skutki zupełnie inne. Paweł mówi, że mógłby chlubić się tą władzą jeszcze bardziej i nie miałby się czego wstydzić. Ten wniosek wynika z celu, który jest jasny. Autorytet, który służy wspólnocie, nie musi się ukrywać, bo jego owoce są widoczne dla innych. Wstyd pojawia się dopiero tam, gdzie władza zaczyna niszczyć.

W 2 Liście do Koryntian 10:8 Paweł broni swojej władzy apostolskiej, ale od razu określa jej miarę: została mu dana przez Pana „dla waszego zbudowania, a nie dla waszej zagłady”. Nie przedstawia jej jako własności ani prawa do szukania uznania. Jej sens ujawnia się w tym, czemu służy we wspólnocie. To ważne w świetle zarzutów, że jego listy brzmią surowo, a on sam wydaje się słaby, gdy jest obecny. Paweł nie udaje, że nie ma autorytetu; nie chce też, by mylono stanowczość z pragnieniem dominacji. Obraz budowania pomaga dostrzec różnicę: władza może wzmacniać wspólnotę, jak ręka, która umacnia konstrukcję, albo ją ranić. Apostoł wskazuje, ku czemu ma być skierowana jego posługa. Ten fragment nie daje każdemu przywódcy religijnemu nieograniczonego prawa do surowości. Paweł mówi o władzy otrzymanej od Pana i o konkretnym celu jej użycia. Jego chluba nie polega na sile samej w sobie, lecz na odpowiedzialności za dobro innych. Wierność Chrystusowi widać tu nie w rozmachu władzy, ale w tym, czy pomaga ona wspólnocie wzrastać.